Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KO 129/21 KI-generiert

Supreme Court rejects transfer of fraud case due to victim being a lawyer known to judges.

Geschäftsnummer IV KO 129/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a fraud case to another court because the victim was a lawyer known to the judges. The court held that the victim's profession and familiarity with the judges did not automatically preclude impartiality. Instead, the court determined that individual judges could be recused under specific conditions if an objective threat to their neutrality existed.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 37 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.: A request to transfer a case based solely on the victim being a lawyer known to the judges is inadmissible; recusal requires proof of an objective threat to judicial neutrality.

Schlagwörter

KI-generiert
judicial transfer victim lawyer judicial neutrality recusal grounds impartiality threat procedural transfer public perception bürgernahe Justiz

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 37 k.p.k.
akt II K (…), na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy.
art. 41 § 1 k.p.k.
Opisana sytuacja może ewentualnie być podstawą do wyłączenia poszczególnych sędziów na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. jeżeli zaistnieją warunki obiektywnego zagrożenia dla ich bezstronności.
art. 286 § 1 k.k
oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w C.
art. 37 k.p.k
akt II K (…), na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy.
art. 41 § 1 k.p.k
Opisana sytuacja może ewentualnie być podstawą do wyłączenia poszczególnych sędziów na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
V Ko 4/06
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KO 129/21 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie P. M. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 września 2021 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął postulat Sądu Rejonowego w C. przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy, w której pokrzywdzoną przestępstwem oszustwa popełnionego przez P. M. jest radca prawny prowadząca kancelarię w C..W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd właściwy miejscowo wskazał, że pokrzywdzona występuje w Sądzie Rejonowym w C. jako obrońca lub pełnomocnik i jest znana sędziom orzekającym w tym Sądzie, co mogłoby stwarzać przeświadczenie o braku warunków do swobodnego orzekania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje;Inicjatywa Sądu Rejonowego w C. nie zasługiwała na uwzględnienie.Stan prawny przedstawiony w wystąpieniu nie mógł być podstawą zastosowania delegacji z art. 37 k.p.k.

Opisana sytuacja może ewentualnie być podstawą do wyłączenia poszczególnych sędziów na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. jeżeli zaistnieją warunki obiektywnego zagrożenia dla ich bezstronności. Jednak nie można z góry zakładać, że każdy bez wyjątku sędzia orzekający w Sądzie Rejonowym w C. (w II Wydziale Karnym orzeka 8 sędziów, a poza tym funkcjonują w tej jednostce trzy inne wydziały, w których łącznie orzeka blisko 10 sędziów) podlega trybowi iudex suspectus.Argumentacja ukierunkowana na wykazanie braku zdolności do bezstronnego rozpoznania sprawy, w której pokrzywdzonym jest radca prawny znany sędziom, wymagała zdecydowanej krytyki.

Nie będzie nadużyciem stwierdzenie, że to właśnie subiektywne przekonanie Sądu występującego o niemożności rozpoznania niniejszej sprawy rzutowałoby na pojawienie się wątpliwości w opinii publicznej co do obiektywizmu Sądu chrzanowskiego.Nie uszło uwagi Sądu Najwyższego, że przywołane na poparcie przedmiotowej inicjatywy orzeczenie Sądu Najwyższego z 13 lutego 2006 r., V Ko 4/06, zostało – wbrew temu jak to przedstawiono - wydane na podstawie całkiem innego stanu faktycznego: w subsydiarnym akcie oskarżenia jako osoby oskarżone wskazano dwóch sędziów sądu miejscowo właściwego, z których jeden pełnił jednocześnie funkcję wiceprezesa tego sądu, oraz osobę praktykującego w tym okręgu adwokata.

W żadnym razie nie można więc mówić o tym, że u podstaw przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w M., którego domagał się wówczas Sąd Rejonowy w G., legły tożsame powody co wskazane w aktualnie rozpoznawanym postulacie Sądu Rejonowego w C..Z tych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.