Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KK 295/23 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless regarding single-judge appellate panel composition in criminal proceedings.

Geschäftsnummer IV KK 295/23
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the single-judge appellate panel was legally constituted under Article 449 § 2 of the Criminal Procedure Code. The defense argued this violated the right to a court, but the court clarified that the preparatory proceedings ended in an investigation phase and the first-instance judge ruled alone, justifying the single-judge appellate panel. Consequently, the court held that the appellant's claims regarding constitutional and European Convention violations were unfounded.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 449 § 2 k.p.k.; Art. 29 § 1 k.p.k.; The single-judge composition of the appellate court is valid when preparatory proceedings conclude in an investigation phase and the first-instance judgment was rendered by a single judge, provided no other statute mandates a different panel.

Schlagwörter

KI-generiert
single-judge panel appellate composition criminal procedure obviously groundless right to a court investigation phase Criminal Procedure Code Widerruf des bedingten Strafvollzugs

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 535 § 3 k.p.k.
IV KK 295/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 września 2023 r., sprawy T.
art. 449 § 2 k.p.k.
W niniejszej sprawie ów wyjątek wynikał ze wskazanego już przepisu art. 449 § 2 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
art. 29 § 1 k.p.k.
Kwestię składu na rozprawie apelacyjnej reguluje przepis art. 29 § 1 k.p.k., który wskazuje, że – co do zasady – sąd orzeka w składzie trzyosobowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
art. 30 k.p.k.
Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości zarzucił „nienależytą obsadę składu Sądu, polegającą na tym, iż wyrok wydał Sąd w składzie jednoosobowym, a nie kolegialnie w składzie trzyosobowym, zgodnie z art. 30 k.p.k., czym naruszono przepis art 439 §1 pkt 2 k.p.k.
art. 242 § 3 k.k.
skazanego z art. 242 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 14 lutego 2023 r., sygn.
art. 242 § 3 i 2 k.k.
i za to na podstawie art. 242 § 3 i 2 k.k. wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności.Wnosząc na niekorzyść oskarżonego apelację, zaskarżając wyrok w całości, prokurator, powołując się na przepisy art.
art. 427 § 1 i 2 k.p.k.
wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności.Wnosząc na niekorzyść oskarżonego apelację, zaskarżając wyrok w całości, prokurator, powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art.
art. 438 pkt 1 k.p.k.
oraz art. 438 pkt 1 k.p.k., zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu poprzez nie przyjęcie przez Sąd orzekający, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art.
art. 2 i 45 Konstytucji RP
Zapadłe przed Sądem Okręgowym orzeczenie jest niezgodne z art. 2 i 45 Konstytucji RP oraz z art.
art. 6 Europejskiej Karty Praw Człowieka
438 pkt 1 k.p.k., zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu poprzez nie przyjęcie przez Sąd orzekający, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 k.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższy III PZP6/22
wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. VII K 1316/10
wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach, sygn. VII Kow 834/20
postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z 25 czerwca 2020 r., sygn. VIII Kow 2537/20
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

IV KK 295/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 września 2023 r., sprawy T. S. skazanego z art. 242 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt VII Ka 580/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt II K 438/22, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego T. S. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B.W. – Kancelaria Adwokacka w K. – 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Bytomiu wyrokiem z dnia 4 października 2022 r. w sprawie II K 438/22, uznał oskarżonego T. S. za winnego tego, że „od 11 października 2020 r. do 15 lutego 2022 r. w B. korzystając z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu, sygn. VII K 1316/10 udzielonej postanowieniem Sądu Okręgowego w Gliwicach, sygn. VII Kow 834/20 do 27 czerwca 2020 r., a następnie wstrzymania wykonania tej kary postanowieniem Sądu Okręgowego w Katowicach z 25 czerwca 2020 r., sygn. VIII Kow 2537/20 do czasu rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na warunkowe przedterminowe zwolnienie tj. do 30 września 2020 r., kiedy to Sąd Okręgowy w Katowicach, sygn.

VIII Kow 2537/20 odmówił skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności i odmówił wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie udzielenia warunkowego zwolnienia, następnie dnia 8 października 2020 r. postanowieniem o sygn. VIII Kow 2537/20 odmówił wstrzymania wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem VII K 1316/10, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił do Aresztu Śledczego w B. czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 242 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 242 § 3 i 2 k.k. wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności.Wnosząc na niekorzyść oskarżonego apelację, zaskarżając wyrok w całości, prokurator, powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 k.p.k., zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu poprzez nie przyjęcie przez Sąd orzekający, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 k.k. i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż oskarżony T.

S. zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwo z art. 242 § 3 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. VII K 1316/10 na karę jednostkową 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą Sąd połączył z innymi wymierzonymi karami jednostkowymi i wymierzył karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 6 grudnia 2018 r. do dnia 27 czerwca 2019 r. i wymierzenie oskarżonemu kary 9 miesięcy pozbawiania wolności.Apelacje w sprawie wnieśli również oskarżony oraz jego obrońca.W osobistej apelacji T.

S. orzeczeniu Sądu pierwszej instancji zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 169 § 1 k.p.k., art. 386 § 1 i 2 w zw. z art. 171 § 2 k.p.k. oraz „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a mogących mieć wpływ na jego treść, poprzez błędne przyjęcie, że tylko orzeczenie sankcji izolacyjnej oraz wymierzenie oskarżonemu kary w górnych granicach ustawowego zagrożenia spełni swoje cele (…).” Oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia istotnych dowodów.Zaskarżając wyrok w części na korzyść oskarżonego T.

S. obrońca zarzucił:„1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia - art. 438 pkt 2 k.p.k., w szczególności art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. przez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,2. na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. (…) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w wymiarze 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, gdyż prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia orzeczenie co najmniej w niższej wysokości,3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia - art. 438 pkt 3 k.p.k. - a mianowicie poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego, które miały potwierdzić treść rozmów prowadzonych z Aresztem Śledczym w B. a przede wszystkim, iż oskarżony uzyskał informację, iż jego przyjęcie do Aresztu jest niewykonalne,4. rażącą niewspółmierność kary - art. 438 pkt 4 k.p.k. - w stosunku do podmiotowych i przedmiotowych okoliczności czynu.” W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wydatne złagodzenie (obniżenie) orzeczonej wobec oskarżonego kary i orzeczenia kary grzywny ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Po rozpoznaniu wywiedzionych apelacji, Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt VII Ka 580/22, zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że ustalił, iż oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 §1 k.k. w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawiania wolności, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne z art. 242 § 2 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII K 1316/10 na karę jednostkową 6 miesięcy pozbawiania wolności objętą karą łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 6 grudnia 2018 roku do dnia 27 czerwca 2019 r., przy czym utrzymał wyrok w mocy w pozostałej części.

Kasację w sprawie wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości zarzucił „nienależytą obsadę składu Sądu, polegającą na tym, iż wyrok wydał Sąd w składzie jednoosobowym, a nie kolegialnie w składzie trzyosobowym, zgodnie z art. 30 k.p.k., czym naruszono przepis art 439 §1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 523 §1 k.p.k. stanowiącym postawę skargi kasacyjnej. Zapadłe przed Sądem Okręgowym orzeczenie jest niezgodne z art. 2 i 45 Konstytucji RP oraz z art. 6 Europejskiej Karty Praw Człowieka, poprzez faktyczne pozbawienie oskarżonego prawa do Sądu.”Wskazując na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.Odpowiadając pisemnie na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego T.

S. kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Skład Sądu odwoławczego został ukształtowany zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi zawartymi w Kodeksie postepowania karnego i w żadnej mierze nie narusza to norm konstytucyjnych i konwencyjnych.Zgodnie z treścią art. 449 § 2 k.p.k. jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego, sąd odwoławczy orzeka na rozprawie jednoosobowo, chyba że zaskarżone orzeczenie sąd pierwszej instancji wydał w innym składzie niż w składzie jednego sędziego.

Przepis ten obowiązywał w dniu wyrokowania przez Sąd Okręgowy w Katowicach. Z akt sprawy bezspornie wynika, że postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo z art. 242 § 3 k.k. przeciwko T. S. prowadzone było w formie dochodzenia. Jednocześnie wynika z nich, że sąd pierwszoinstancyjny - Sąd Rejonowy w Bytomiu orzekał w składzie jednego sędziego. Ponieważ postępowanie przygotowawcze wobec skazanego T. S. zakończyło się w formie dochodzenia i sąd pierwszej instancji orzekał w składzie jednoosobowym, Sąd odwoławczy uprawniony był do orzekania w postępowaniu odwoławczym w składzie jednoosobowym.

Stanowisko skarżącego jakoby Sąd odwoławczy orzekał w składzie jednoosobowym w trybie Ustawy o szczególnych rozwiązanych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, jest więc chybione. Niezasadne jest również twierdzenie jakoby uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego III PZP6/22 kwestionująca skład jednoosobowy w drugiej instancji w sprawach cywilnych miała zastosowanie do spraw karnych rozstrzyganych w postępowaniu odwoławczym.Niezrozumiałe jest powołanie się obrońcy na k. 3 kasacji na szereg orzeczeń Sądu Najwyższego na poparcie twierdzenia o naruszeniu prawa oskarżonego do sądu w związku z orzekaniem w postępowaniu odwoławczym przez skład jednoosobowy.

Wymienione wyroki dotyczą bowiem zupełnie innej kwestii i żaden z nich nie dotyczy rozpoznania apelacji w składzie jednego sędziego. W kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej należy chyba traktować przywołanie przez skarżącego art. 30 k.p.k., do naruszenia którego miało dojść w związku z orzekaniem przez Sąd odwoławczy w składzie jednoosobowym, a nie trzyosobowym, skoro przepis ten dotyczy składu sądu orzekającego na posiedzeniu. Kwestię składu na rozprawie apelacyjnej reguluje przepis art. 29 § 1 k.p.k., który wskazuje, że – co do zasady – sąd orzeka w składzie trzyosobowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie ów wyjątek wynikał ze wskazanego już przepisu art. 449 § 2 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [K.K.][ms]