Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 29/16 KI-generiert

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obviousness under Art. 3989 § 1 pkt 4 CPC.

Geschäftsnummer IV CSK 29/16
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by defendants against a final judgment. The defendants argued for admission based on an obvious violation of substantive and procedural law, but the court found their reasoning merely a repetition of lower court arguments without demonstrating an obvious error. Consequently, the appeal was not admitted for review as it required a substantive analysis beyond the scope of a preliminary check.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39813 § 1, 2 k.p.c.; A cassation appeal based on an obvious violation of law must be argued independently of the merits to avoid requiring a substantive review of the final judgment.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal obvious violation procedural law substantive law Supreme Court admission criteria final judgment

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 430 k.c.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia ‎23 czerwca 2015 r., opartej na podstawach naruszenia art. 430 k.c. i art.
Art. 321 § 1 k.p.c.
i art. 321 k.p.c., pozwani S.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
powołali przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Na uzasadnienie wniosku podali, że zaskarżone rozstrzygnięcie „nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Ponadto, wywody skarżących zostały po części oparte na własnej wersji stanu faktycznego, niemającej oparcia w podstawie faktycznej orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Ponadto, wywody skarżących zostały po części oparte na własnej wersji stanu faktycznego, niemającej oparcia w podstawie faktycznej orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
321 k.p.c., podnoszony w apelacji, lecz nieuwzględniony przez Sąd drugiej instancji; nie został on powiązany ‎z zarzutem naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 430 k.c
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia ‎23 czerwca 2015 r., opartej na podstawach naruszenia art. 430 k.c.
art. 321 k.p.c
i art. 321 k.p.c., pozwani S.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
powołali przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 321 § 1 k.p.c
39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art. 321 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 29/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa A. K. ‎przeciwko M. S., S. S. i K. J. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lipca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych S. S.i K. J. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa 172/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia ‎23 czerwca 2015 r., opartej na podstawach naruszenia art. 430 k.c. i art. 321 k.p.c., pozwani S. S. i K. J. powołali przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Na uzasadnienie wniosku podali, że zaskarżone rozstrzygnięcie „nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art. 430 k.c. oraz przepisów postępowania w postaci art. 321 § 1 k.p.c., co w konsekwencji spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnego orzeczenia, a rolą Sądu Najwyższego nie jest usuwanie wszystkich ewentualnych wad i uchybień kwestionowanych rozstrzygnięć.

Nie każde też naruszenie prawa prowadzi do wniosku o oczywistej zasadności skargi. Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi kasacyjnej. Zakres badania sprawy w ramach przedsądu nie pozwala Sądowi Najwyższemu na ocenę na tym etapie postępowania zasadności zarzutów podniesionych w skardze.

Z tego względu powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi nie może być sformułowane w sposób, który wymagałby takiej oceny, lecz powinno się koncentrować na argumentacji prawnej niezależnej od merytorycznego uzasadnienia skargi, zmierzającej do wykazania „oczywistości” ‎w rozumieniu powołanego przepisu.Założeniom tym nie odpowiada uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi pozwanych, dotyczące obu przepisów objętych podstawami skargi, które nie skupia się na wykazaniu oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., lecz stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu oraz powtórzenie zarzutów, ze skróconą wersją ich uzasadnienia.

Ocena wskazanych okoliczności byłaby w tej sytuacji równoznaczna z badaniem zasadności skargi. Ponadto, wywody skarżących zostały po części oparte na własnej wersji stanu faktycznego, niemającej oparcia w podstawie faktycznej orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art. 321 § 1 k.p.c. – zarzutów procesowych.Okolicznościami uzasadniającymi przyjęcie skargi do rozpoznania są tylko takie, które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia, zwłaszcza w kontekście podstaw, w granicach których Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę (art. 39813 § 1 k.p.c.) oraz przy uwzględnieniu zasady, że zarzuty natury procesowej powinny się odnosić do sądu drugiej instancji.

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania został powołany jedynie zarzut dotyczący art. 321 k.p.c., podnoszony w apelacji, lecz nieuwzględniony przez Sąd drugiej instancji; nie został on powiązany ‎z zarzutem naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj