Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 289/18 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists under Art. 3989 § 1 CPC.

Geschäftsnummer IV CSK 289/18
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the National Agricultural Support Center against the Institute. The appellant argued that a specific provision regarding property value required judicial interpretation due to conflicting case law. The court rejected this claim, noting that standard legal interpretation sufficed to determine the norm's scope without resolving any genuine legal controversy. Consequently, the appeal was not accepted for review, and the appellant was ordered to pay the costs.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, unless there is a need for interpretation of legal provisions raising serious doubts or causing divergences in case law, unless there is invalidity of proceedings or the appeal is obviously justified.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal legal issue interpretation of law property value permanent usufruct divergent case law costs of proceedings verfahrensrechtliche Erläuterung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 289/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W. Oddziału Terenowego w K. (poprzednio Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddziału Terenowego w R.)‎przeciwko Instytutowi […]w O.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na potrzebę wykładni rzeczonego przepisu w związku z istniejącą na jego tle rozbieżnością orzecznictwa, na dowód której powołał jedno orzeczenie Sądu Okręgowego z 2011 r.

Skarga nie zasługuje jednak na przyjęcie do rozpoznania. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a także w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wystarczająca jest typowa wykładnia prawa dla ustalenia treści normy prawnej zawartej w art. 17b ust. 5 u.g.n.r.SP. Po pierwsze, w tym przepisie mówi się o „wartości nieruchomości”, a więc nie precyzuje się, że chodzi o „wartość prawa własności nieruchomości” – nie jest zatem wykluczone, aby chodziło o „wartość prawa użytkowania wieczystego nieruchomości”. Po drugie, cały ust. 5 dotyczy zbywania właśnie prawa użytkowania wieczystego, zatem niespójne i nielogiczne byłoby nagłe odnoszenie się do prawa własności nieruchomości.

Po trzecie, ustanowiono na rzecz zbywcy prawo użytkowania wieczystego, a nie prawo własności, zatem w razie przeniesienia tego prawa właściciel nieruchomości nie zmienia się. Po czwarte, istnienie jedynego odmiennego orzeczenia Sądu Okręgowego nie świadczy o rozbieżności w orzecznictwie, a raczej o kształtującej się dopiero linii orzeczniczej, a więc i ta okoliczność nie przemawia za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj