Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 283/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to demonstrate a significant legal issue under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer IV CSK 283/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by A. K. and T. K. regarding a property acquisition by prescription case. The applicants argued that the lower courts violated the Civil Code and the Agricultural Holdings Act by failing to recognize specific ownership nuances. The Court rejected these claims, ruling that the applicants merely repeated their lower court arguments without formulating an abstract legal problem or demonstrating serious doubts requiring Supreme Court interpretation.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, serious doubts arise regarding legal interpretation, or the appeal is obviously justified; mere repetition of lower court arguments without abstract legal formulation or demonstration of universal significance does not meet these statutory requirements.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility significant legal issue Civil Procedure Code property by prescription agricultural holdings act abstract legal problem supreme court jurisdiction

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
pytania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego” skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „również ze względu na fakt, iż jest ona oczywiście uzasadniona albowiem zarówno Sąd I jak i II instancji rażąco naruszyły przepisy art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]
art. 172 k.c.
3989 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego” skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „również ze względu na fakt, iż jest ona oczywiście uzasadniona albowiem zarówno Sąd I jak i II instancji rażąco naruszyły przepisy art. 172 k.c. w zw.
art. 336 k.c.
z art. 336 k.c. oraz art.
art. 176 k.c.
oraz art. 176, a także art.
art. 1 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z dnia 26 października 1971 r.
3989 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego” skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „również ze względu na fakt, iż jest ona oczywiście uzasadniona albowiem zarówno Sąd I jak i II instancji rażąco naruszyły przepisy art. 172 k.c.
art. 12 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z dnia 26 października 1971 r.
art. 172 k.c
3989 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego” skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „również ze względu na fakt, iż jest ona oczywiście uzasadniona albowiem zarówno Sąd I jak i II instancji rażąco naruszyły przepisy art. 172 k.c.
art. 336 k.c

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.
IV CSK 454/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 283/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku A. A. K. i T. I. K.‎przy uczestnictwie J. P., A. G., S. S., H. P., J. C., Z. B., T. K., I. G., M. D., B. Z., M. Ś. i A. B. T.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Wnioskodawcy A. K. i T. K. wnieśli o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 lutego 2013 r., wydanego w sprawie o nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, powołując się na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie:„- czy posiadacz nieruchomości, który wskutek spadkobrania stał się współwłaścicielem nieruchomości nabytej przez jego poprzedników prawnych przez zasiedzenie, a który następnie utracił formalnie prawo własności przedmiotowej nieruchomości wskutek wydania aktu własności ziemi na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z dnia 26 października 1971 r. wyłącznie na rzecz drugiego współwłaściciela, jeżeli nadal włada nieruchomością, pozostaje posiadaczem tej nieruchomości w złej lub ewentualnie dobrej wierze?- oraz czy w sytuacji gdy posiadacz ten na podstawie nieformalnej umowy sprzedaży, pomimo braku legitymowania się aktem własności zbył przedmiotową nieruchomość, można doliczyć okres posiadania przez niego tej nieruchomości od daty 4 listopada 1971 roku do okresu jej posiadania przez nabywców?”Ponadto „w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na ww. pytania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego” skarżący wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „również ze względu na fakt, iż jest ona oczywiście uzasadniona albowiem zarówno Sąd I jak i II instancji rażąco naruszyły przepisy art. 172 k.c. w zw. z art. 336 k.c. oraz art. 176, a także art. 1 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z dnia 26 października 1971 r. (…)”.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący nieskutecznie powołali się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wykazanie tej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania wymaga wskazania określonego problemu prawnego, który miał w sprawie wystąpić, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego rozwiązania oraz przedstawienia argumentów przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego zagadnienia, a ponadto o jego uniwersalnym charakterze, a zatem o tym, że jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku nie spełnia tych wymagań, a kwestie przedstawione przez skarżących nie stanowią istotnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Postawione w skardze pytania wraz z uzupełniającymi je wywodami prawnymi zmierzają do zakwestionowania w określonym zakresie podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, a odpowiedź na nie byłaby równoznaczna z rozpoznaniem zarzutów kasacyjnych. Wnioskodawcy nie sformułowali istotnego, abstrakcyjnego problemu prawnego, którego rozwiązanie stwarzałoby poważne trudności, ani wymaganej jurydycznej argumentacji, która miałaby przekonać o jego wystąpieniu.

Uzasadnienie wniosku w odniesieniu do powołanej przesłanki sprowadza się do powtórzenia niektórych argumentów przedstawionych w ramach uzasadnienia podstaw skargi oraz zaprezentowania własnych poglądów skarżących co do postawionych kwestii, po części też w oderwaniu od wiążących Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd odwoławczy. Nieporozumieniem było powołanie się na okoliczność przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która miałaby wystąpić w wyniku udzielenia oczekiwanej odpowiedzi na postawione przez skarżących pytania.

Oczywista zasadność skargi, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., stanowi samodzielną przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wymagającą właściwego dla wykazania tej przyczyny uzasadnienia. Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]