Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 241/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and obvious error regarding fact-finding.

Geschäftsnummer IV CSK 241/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's ruling on marital property division. The appellant argued that the second-instance court erred by accepting factual findings from the first instance without independent evaluation, claiming this created a significant legal issue. The court rejected this, noting that such arguments regarding fact-finding and evidence assessment are inadmissible in cassation proceedings and that the cited legal problems were already settled in existing jurisprudence.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it challenges factual findings or evidence assessment, and it must raise a significant, unresolved legal issue rather than abstractly repeating settled legal principles.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal fact-finding errors evidence assessment significant legal issue marital property division inadmissible grounds Supreme Court review

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.
art. 520 § 2 k.p.c.
oraz – co do kosztów postępowania – art. 520 § 2, art.
art. 108 § 1 k.p.c.
520 § 2, art. 108 § 1 w zw.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz na podstawie § 13 ust.
§ 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 10 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
oraz na podstawie § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 10 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz.
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2012 r., IV CSK 373/11
wyrok Sądu Najwyższego z 13 marca 2012 r., II PK 173/11
wyrok Sądu Najwyższego z 13 maja 2011 r., VCSK 349/10
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lipca 2012 r., I CSK 72/12
wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2012 r., III UK 24/11
postanowienie Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
III CZP 49/07
Appeal court bound by procedural but not material claims; voidness considered ex officio.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 241/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku A. I. K.‎przy uczestnictwie S. K. T.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 października 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt VIII Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest konsekwencją oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik powołał się na to, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na naruszenie przez Sąd drugiej instancji przepisów art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. oraz art. 391 i art. 378 § 1 k.p.c. oraz na to, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), polegające na potrzebie wyjaśnienia dopuszczalności przyjmowania za własne przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z treścią materiału dowodowego oraz potrzebą udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w takiej sytuacji sąd drugiej instancji nie powinien dokonać własnej oceny materiału dowodowego.

Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436). Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało.

Zagadnienie to powinno być nadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie. Sposób uzasadnienia przez pozwanego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazuje ani na występowanie w sprawie zagadnienia prawnego, ani – co więcej – na jego istotność.

Problemy sygnalizowane przez skarżącego były po wielokroć wyjaśniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 55, mającą moc zasady prawnej oraz ostatnio w szczególności uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 16 marca 2012 r., IV CSK 373/11, Lex nr 1169841; wyroki Sądu Najwyższego z 13 marca 2012 r., II PK 173/11, Lex nr 1211151, z 13 maja 2011 r., VCSK 349/10, Lex nr 864024 oraz – co do zakresu, w jakim sąd drugiej instancji powinien odnieść się do zarzutów zgłoszonych w apelacji i ujawnić przesłanki własnej oceny dowodów – postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lipca 2012 r., I CSK 72/12, Lex nr 1215604; wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2012 r., III UK 24/11, Lex nr 1130394).

Sposób sformułowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozawala stwierdzić, żeby skarga była oczywiście uzasadniona, a więc już na pierwszy rzut oka i bez potrzeby przeprowadzania bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, BSN 2003, nr 5, poz. 8). Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), tymczasem tezę o oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia uczestnik uzasadnia argumentacją, w której kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia oraz przesłanki oceny dowodów, do których odwołały się Sądy obu instancji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 520 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz na podstawie § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 10 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.), orzeczono jak w sentencji. awes