Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 162/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for forced mortgage registration due to lack of serious legal issues.

Geschäftsnummer IV CSK 162/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to admit the cassation appeal filed by a taxpayer regarding the registration of a forced mortgage. The appellant argued procedural violations and questioned whether tax authority jurisdiction was determined by the taxpayer's residence or other criteria at the time of the tax decision. The court rejected the appeal because the appellant failed to demonstrate that the case involved a serious legal issue requiring Supreme Court interpretation or that the lower court's decisions were obviously erroneous.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if it is obviously justified, involves a serious legal issue requiring interpretation, or reveals a procedural defect, and the appellant must explicitly cite and substantiate these grounds.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility serious legal issue procedural violation forced mortgage registration tax authority jurisdiction

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Opartą na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
233 § 1 k.p.c., jako dotyczące poczynionych przez Sąd ustaleń oraz oceny dowodów, wobec zakazu przewidzianego w art. 3983 § 3 k.p.c. w ogóle nie mogły stanowić podstawy kasacyjnej.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
65 ze zm.), który nie został wskazany w podstawach skargi; ze względu na granice rozpoznania skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.) Sąd Najwyższy nie miałby podstaw do rozstrzygania tej kwestii.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Wobec niestwierdzenia przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art.
Art. 520 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 2 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Wobec niestwierdzenia przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 2 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.[aw]
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.[aw]
Art. 25 Ustawy o Kontroli Skarbowej
Ponadto „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia, które sprowadza się do tego, czy art. 25 Ustawy o Kontroli Skarbowej obowiązujący w dniu wydania decyzji wymiarowej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O.
art. 386 § 1 k.p.c
233 § 1 oraz art. 386 § 1 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 162/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w E.‎przy uczestnictwie R. D.‎o wpis hipoteki przymusowej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w E.‎z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt I Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od uczestnika na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIESkargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 30 sierpnia 2013 r., wydanego w sprawie o wpis hipoteki przymusowej, uczestnik R.

D. oparł na podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego, zarzucając uchybienie art. 233 § 1 oraz art. 386 § 1 k.p.c. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na to, że „jest ona oczywiście uzasadniona wobec rażących naruszeń przez Sąd Okręgowy w E. przepisów postępowania, jakie legły u podstaw zaskarżonego wyroku, skutkujących niezgodnym z prawem oraz poczuciem sprawiedliwości rozstrzygnięciem, które to uchybienia w niewątpliwy sposób wpłynęły na wynik przedmiotowej sprawy”. Ponadto „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia, które sprowadza się do tego, czy art. 25 Ustawy o Kontroli Skarbowej obowiązujący w dniu wydania decyzji wymiarowej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w dniu 30 kwietnia 2009 roku ustalał właściwość organu podatkowego reprezentującego Skarb Państwa, który staje się wierzycielem zgodnie z miejscem zamieszkania podatnika w dniu wydania decyzji, czy też według innych zasad”.

W odpowiedzi na skargę wnioskodawca Skarb Państwa - Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie skargi bądź o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez stronę odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, co wynika już z podstawy, na której została oparta. Powołane w skardze zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., jako dotyczące poczynionych przez Sąd ustaleń oraz oceny dowodów, wobec zakazu przewidzianego w art. 3983 § 3 k.p.c. w ogóle nie mogły stanowić podstawy kasacyjnej.

Natomiast zarzut naruszenia art. 386 § 1 k.p.c. poprzez niezasadne - zdaniem uczestnika - uwzględnienie apelacji przez Sąd drugiej instancji został sformułowany bez wymaganego przy takim zarzucie wskazania w ramach podstaw skargi innych pozostających w związku z nim uchybień przepisom postępowania. Opartą na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłankę dyskwalifikowało także niewskazanie wprost „oczywiście” naruszonych przepisów prawa oraz brak stosownej argumentacji prawnej, zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego ich naruszenia.

Niewykazana pozostała także przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Skarżący powołał się na „zagadnienie” dotyczące przepisu art. 25 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (jedn. tekst: Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.), który nie został wskazany w podstawach skargi; ze względu na granice rozpoznania skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.) Sąd Najwyższy nie miałby podstaw do rozstrzygania tej kwestii. Skarżący nie przedstawił istotnego abstrakcyjnego problemu prawnego, który budziłby poważne wątpliwości i wymagał rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, a tylko w takim przypadku można mówić o zagadnieniu prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Uzasadnienie wniosku w odniesieniu do tej przesłanki zostało sformułowane w sposób właściwy dla uzasadnienia podstaw skargi, nie zawierając argumentów, prezentujących rozbieżne oceny prawne i świadczących o poważnych trudnościach w rozwiązaniu zagadnienia.

Wobec niestwierdzenia przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 2 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.[aw]