Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 162/08 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error or public law grounds.

Geschäftsnummer IV CSK 162/08
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by H. M. and A. M. against a district court order regarding a land registry proceeding. The appellant argued for obvious legal errors in civil code provisions and execution laws unrelated to the registry process. The court ruled that the appeal failed to meet statutory requirements for admission, as it lacked concrete arguments proving a public law ground or obvious violation.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates a public law ground or an obvious violation of law, requiring more than mere assertions of obviousness without specific legal reasoning.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility obvious violation of law public law grounds land registry proceedings civil code provisions

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze
Art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Skarga nie spełnia więc wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Z przytoczonych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 oraz w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 oraz w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 162/08

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku H. M. i A. M.

przy uczestnictwie T. P.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu

Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz

wnioskodawców kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli

skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia

przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę

oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź

odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełnomocnik uczestnika postępowania we wniesionej skardze kasacyjnej od

postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 listopada 2007 r. wniosek o jej

przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarczy –

jak to uczynił autor skargi – zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że jest ona oczywiście

uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej

argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z

oczywistym naruszeniem prawa. Skarżący „oczywistość” swej skargi od postanowienia

wydanego w postępowaniu wieczystoksięgowym uzasadnił naruszeniem przepisów

kodeksu cywilnego dotyczących zawarcia umowy (art. 66 § 2 i art. 158 k.c.), stanowiącej

źródło długu obciążającego uczestnika postępowania wieczystoksięgowego, a także

naruszeniem przepisu art. 171 k.p.c. w sprawie, w której powstał tytuł wykonawczy

będący podstawą późniejszej egzekucji z nieruchomości stanowiącej własność tegoż

uczestnika, a także naruszeniem przepisów o postępowaniu egzekucyjnym (art. 942,

945 § 1 i 2 i art. 947 § 1 pkt 9 k.p.c.), a więc przepisów, które nie mają nic wspólnego z

postępowaniem wieczystoksięgowym. Skarżący nie wykazał zatem „oczywistości” swej

skargi, wręcz przeciwnie wykazał, że przesłanka ta oczywiście nie została spełniona.

Skarga nie spełnia więc wymagania, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

W przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne,

obciąża

go

obowiązek

sformułowaniu

tego

zagadnienia

i wskazania

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej występujące w sprawie zagadnienie prawne

polega na „ustaleniu kryteriów uznania czynności za ważną bez wymaganej formy oraz

niezbędnych elementów” a także „ustaleniu, czy na podstawie tytułu wykonawczego,

wydanego w postępowaniu, w trakcie którego doszło do zaniedbania z winy

pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla uczestnika można prowadzić egzekucję

sprzeczna z zasadami współżycia społecznego”, a ponadto „:ustaleniu warunków

przeprowadzenia

opisu,

oszacowania

i licytacji

nieruchomości

umożliwiających

sprawiedliwą egzekucję”. Skarga zawiera więc pozór wymagania określonego w art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a sformułowane przez jej autora „zagadnienia prawne” niezależnie

od tego, że nie mają takiego waloru, pozostają w zupełnym oderwaniu od postępowania

wieczystoksięgowego, w ramach którego wydane zostało zaskarżone orzeczenie.

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd

Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1

k.p.c.).

Z przytoczonych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o

kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z

art. 13 § 2 oraz w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.