Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 16/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on adverse possession claim where co-owners held property indivisibly.

Geschäftsnummer IV CSK 16/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a claimant seeking to acquire a share of real estate through adverse possession. The lower court correctly determined that since the registered co-owners and their successors did not divide the property, they held it jointly and indivisibly under Civil Code provisions. Consequently, a non-owner could not externally manifest the will to possess a specific share belonging to a co-owner, making the appeal obviously unfounded.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 206 k.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal as obviously unfounded when the second-instance court's ruling does not obviously violate the law, particularly where co-owners hold property indivisibly, preventing a non-owner from acquiring a specific share via adverse possession.

Schlagwörter

KI-generiert
adverse possession co-ownership indivisible possession cassation appeal Civil Code property division Supreme Court

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3989 § 1 k.p.c.
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 206 k.c.
Zatem zgodnie z art. 206 k.c. każdy z nich współposiadał i korzystał z całej nieruchomości w takim zakresie, jaki dawał się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Uwzględniając również, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 206 k.c
Zatem zgodnie z art. 206 k.c.
art. 39813 § 1 k.p.c
Uwzględniając również, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
– Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
V CZ 197/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, nr 3, poz.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 16/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku I. N.‎przy uczestnictwie T. G., M. G., M. W., M. W., J. B., J. P., H. M., J. O., B. Z., A. W. i T. L.‎o stwierdzenie nabycia udziału we własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała podstawę z pkt 4 art. 3989 § 1 k.p.c. Przywołana w tym przepisie podstawa w postaci oczywistej zasadności skargi ma miejsce wówczas, gdy trafność zarzutów skargi jest dostrzegalna od razu, na pierwszy rzut oka, bez przeprowadzania wnikliwej analizy.

Chodzi więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Taka sytuacja w sprawie nie ma miejsca.Zgodnie z ustaleniami sądów meriti współwłaściciele nieruchomości wpisani do księgi wieczystej, a później ich następcy prawni, nie dokonali podziału nieruchomości do korzystania. Zatem zgodnie z art. 206 k.c. każdy z nich współposiadał i korzystał z całej nieruchomości w takim zakresie, jaki dawał się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

Trafnie zatem Sąd Okręgowy uznał, że S. M., na rzecz której zasiedzenia udziału w nieruchomości domaga się wnioskodawczyni, nie będąc współwłaścicielką nieruchomości nie mogła nabyć przez zasiedzenie wybranego przez siebie udziału, należącego do jednego z współwłaścicieli. Skoro bowiem współwłaściciele władali nieruchomością w sposób niepodzielny, to osoba niebędąca współwłaścicielką nie mogła uzewnętrznić woli samoistnego posiadania wybranego udziału należącego do jednego z współwłaścicieli.W świetle powyższego, nie można uznać, że zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza prawo.

Uwzględniając również, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]