Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 89/10 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against final judgment for failure to prove exceptional circumstances under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer IV CNP 89/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the defendant's appeal challenging the final judgment ordering payment of loan-related fees. The court found that the claimed violation of consumer credit law did not constitute an exceptional circumstance warranting review, as the disputed amount was minimal. Furthermore, the defendant failed to substantiate her claim of mental health issues preventing timely appeal, noting she had previously acted as the plaintiff's representative.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal against a final judgment is admissible only in exceptional cases involving violations of fundamental legal principles or constitutional freedoms, which requires specific justification of such exceptional circumstances.

Schlagwörter

KI-generiert
exceptional circumstances final judgment appeal consumer credit law mental health defense Civil Procedure Code

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4241 § 2 k.p.c.
wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2 k.p.c.) i skarga powinna
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
zawierać wykazanie, że taki wypadek występuje (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
art. 398 § 2 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 108 § 1 zd. pierwsze k.p.c.
podstawie art. 108 § 1 zd.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
z art. 98 § 1 i 3 i art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c.
§ 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 89/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego

z dnia 8 sierpnia 2008 r.,

w sprawie z powództwa R. K.

przeciwko M. K.

o zapłatę kwoty 1.427,60 złotych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2011 r.,

odrzuca skargę;

zasądza od M. K. na rzecz R. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia)

złotych tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

M. K., pozwana w sprawie wytoczonej przez R. K. o zapłatę, wniosła o

stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego w tej sprawie prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 2008 r., którym zasądzona została od

niej na rzecz powoda kwota 1.427,60 zł z odsetkami ustawowymi w wysokości

11,5% w stosunku rocznym od dnia 30 czerwca 2008 r. do dnia zapłaty. Ponieważ

jest to wyrok sądu pierwszej instancji, a skarżąca nie skorzystała z prawa

wniesienia od niego apelacji, skarga o stwierdzenie jego niezgodności z prawem

jest dopuszczalna tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2 k.p.c.) i skarga powinna

zawierać wykazanie, że taki wypadek występuje (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Pojęcie „wypadek wyjątkowy” w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. odnosi się do

przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia oraz powodów, dla których strona nie

skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, nie publ.).

Z uzasadnienia skargi wniesionej przez M. K. wynika, że oparta ona została

na twierdzeniu, iż skarżąca zaciągnęła pożyczkę w kwocie 3.000 zł, którą zwróciła,

a zasądzona od niej kwota obejmuje „opłatę za obsługę pożyczki”. Jednakże

według ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku –

wiążących w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem

(art. 39813 § 2

w zw. z art. 42412 k.p.c.) – zasądzona kwota to 1.000 zł

niezwróconej pożyczki i 16,50 zł odsetek, a w pozostałej części to „opłata

przygotowawcza” i „koszty obsługi”. Jedynie więc w tej ostatniej części, i to w

zakresie kwoty przekraczającej 5% kwoty udzielonej pożyczki, mogła by być mowa

o wydaniu zaskarżonego wyroku z naruszeniem stanowiącego podstawę skargi art.

7a ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 100, poz.

1081 ze zm.). Ze względu na wysokość tej kwoty trudno przyjąć, że naruszenie to

kwalifikuje się jako „wyjątkowy wypadek” uzasadniający dopuszczalność skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Skarżąca powołując się na to, że „jest osobą cierpiącą na dolegliwości

depresyjno-lękowe i adaptacyjne” co „wiąże się z pobytami w szpitalu oraz nieco

innym funkcjonowaniem…aniżeli funkcjonowanie człowieka zdrowego” niczym

nawet nie uprawdopodobniła, że w terminie otwartym do zaskarżenia wyroku z dnia

8 sierpnia 2008 r. nie mogła ze względu na stan zdrowia wnieść od niego apelacji.

Należy zauważyć, że do sprzeciwu od wydanego w sprawie nakazu zapłaty –

działając bez profesjonalnego pełnomocnika – skarżąca dołączyła zaświadczenie

stwierdzające jej niezdolność do pracy w okresie od dnia 21 lutego do dnia

24 marca 2008 r. i zaświadczenie z dnia 15 kwietnia 2008 r. o przebywaniu od dnia

28 marca 2008 r. w szpitalu.

Twierdzenie skarżącej, że nie miała wiedzy co do tego, że pobieranie przez

powoda

wysokich

kosztów

obsługi

pożyczki

jest

niezgodne

z

prawem

i że dowiedziała się o tym dopiero po upływie terminu do wniesienia apelacji

od zaskarżonego wyroku nie brzmi wiarygodnie, skoro – jak wyjaśniła w sprzeciwie

od nakazu zapłaty – była przedstawicielem powoda.

Niewskazanie

przez

skarżącą,

że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający wniesienie skargi spowodowało, stosownie do art. 424 8 § 1 k.p.c.,

odrzucenie skargi.

O kosztach postępowania w sprawie Sąd Najwyższy postanowił na

podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c.

w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).