Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 76/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of obvious violation of law.

Geschäftsnummer IV CNP 76/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the appellant's complaint, ruling it inadmissible under Article 4249 of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the Housing Act regarding military accommodation, but the Supreme Court emphasized that a violation must be obvious and clearly contrary to fundamental legal standards. Consequently, the court determined the complaint was baseless and dismissed it without substantive review.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for a violation of law is inadmissible if the lower court's decision does not clearly contradict fundamental legal principles or established standards.

Schlagwörter

KI-generiert
complaint for violation of law obvious violation standard fundamental legal principles inadmissible complaint housing act interpretation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Art. 56 of the Act on Accommodation of the Armed Forces
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2014 r., wniesiona przez pozwanego, została oparta o zarzut naruszenia art. 56 ustawy z dnia 22 czerwca 1990 r.
art. 4249 k.p.c

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie skargi pozwanego J. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie‎z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt IX Ca 559/13, w sprawie z powództwa M. K. ‎przeciwko J. K. i Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie‎o ustalenie nieważności umowy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2015 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

2. zasądza od skarżącego J. K. na rzecz M. K. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2014 r., wniesiona przez pozwanego, została oparta o zarzut naruszenia art. 56 ustawy z dnia 22 czerwca 1990 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., poz. 1367 ze zm.) w wyniku jego błędnej wykładni. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymaga uwzględnienia, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi Standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania.

Z tego względu naruszenie prawa stanowiące podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie, którego przedmiotem było powództwo o ustalenie nieważności umowy. Sąd pierwszej instancji uznał to powództwo za zasadne, stwierdzając, że przedmiot umowy stanowił składnik majątku wspólnego małżonków. Stanowisko Sądu Okręgowego, który podzielił ocenę o nieważności umowy, odwołując się do stanowiska judykatury, w tym ocen prawnych wyrażonych przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 lutego 2014 r., III CZP 120/13, nie wskazuje na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.