Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 71/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for annulment due to failure to prove irreparable harm under Polish Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer IV CNP 71/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for annulment of a final judgment regarding a property dispute. The plaintiff argued that the lower court erred in recognizing a physical connection to a public road without administrative approval, but failed to meet procedural requirements. The court ruled that the appeal was defective because it did not substantiate the claim of irreparable harm, a mandatory element under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 k.p.c.; An appeal for annulment of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the claim of irreparable harm caused by the contested judgment, as each requirement under the statute is independent and non-compensable.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for annulment irreparable harm final judgment procedural defect Civil Procedure Code substantiation requirement inadmissible appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4245 § 1 k.p.c.
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, określa art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, określa art. 4245 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 71/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 21 czerwca 2011 r., w sprawie z powództwa H. B.

przeciwko Miastu S. z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 lutego 2013 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża powódki kosztami postępowania

wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację

powódki H. B. i uwzględnił apelację pozwanego Miasta S., zmieniając wyrok Sądu

Rejonowego w S. z dnia 23 lutego 2011 r. i oddalając powództwo.

Powódka

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego wskazując, że niezgodność ta przejawia

się w uznaniu, iż „fizyczne połączenie nieruchomości z drogą publiczną, bez

wydania stosowanej decyzji administracyjnej jest zjazdem w rozumieniu ustawy

o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wymagania konstrukcyjne, jakie musi spełniać skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, określa art. 4245 § 1 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem, skarga powinna zawierać: 1) oznaczenie wyroku, od

którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub

w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; 4) uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono,

stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi; 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga

konstrukcyjnych

powódki

nie

spełnia

żadnego

w

powołanym

przewidzianych

ze

wskazanych

przepisie.

wymogów

Zgodnie

zaś

z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, każde z wymagań przewidzianych

w art. 4245 § 1 k.p.c. jest odrębne i niezależne i tak powinno zostać przedstawione w

skardze. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą,

nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega

odrzuceniu a limine (zob. postanowienie z dnia 21 sierpnia 2012 r., IV CNP 23/12,

niepubl.).

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

db