Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 30/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to missing legal citation and improper target.

Geschäftsnummer IV CNP 30/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the plaintiff's extraordinary appeal challenging a final judgment that dismissed their claim for payment. The plaintiff failed to cite the specific legal provision allegedly violated and attempted to challenge a procedural order regarding court costs, which is not a valid target for such an appeal. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code and dismissed it without costs.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for violation of law is inadmissible if the appellant fails to cite the specific legal provision violated or if the challenged decision is not one expressly permitted by law for this extraordinary remedy.

Schlagwörter

KI-generiert
extraordinary appeal violation of law Civil Procedure Code inadmissible appeal procedural order legal citation requirement final judgment

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4241 § 1 k.p.c.
stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia
art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
art. 4245 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi
art. 4248 § 1 k.p.c.
konstrukcyjnych, w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.
art. 519 § 2 k.p.c.
nieprocesowym, które zostały określone w art. 519 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c.
obciążenia powoda kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c
konstrukcyjnych, w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.
art. 4245 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
art. 4241 § 1 k.p.c
stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 30/12

POSTANOWIENIE

Dnia 29 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 30 kwietnia 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko Gminie S. i Skarbowi Państwa - Komendzie Powiatowej Policji

w S.

oraz Staroście S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 sierpnia 2012 r.,

skargę odrzuca i odstępuje od obciążenia powoda kosztami

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 kwietnia 2010 r., którym zmienił on wyrok

Sądu Rejonowego z dnia 26 stycznia 2010 r., w ten sposób, że powództwo oddalił

w całości.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym i musi ona spełniać określono ściśle

w ustawie kryteria, a to: po pierwsze, spełniać wymogi formalne właściwe

dla każdego pisma procesowego oraz po drugie, posiadać tzw. elementy

konstrukcyjne,

ów nadzwyczajny

które

pozwalają

środek

prawny.

określone

Skarga

pismo

nie

zakwalifikować

posiadająca

jako

elementów

konstrukcyjnych, w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine.

Stosownie do art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie

wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga powoda nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym

nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu podlega ona odrzuceniu.

W skardze nie przytoczono przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny. Wskazać przy tym należy, że zachodzi różnica między przepisami, które

zostały naruszone i przepisami (przepisem), z którymi (z którym) zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Ponadto, w zakresie punktu III zaskarżonego wyroku, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem jest niedopuszczalna.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia

22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze -

przysługuje od

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W wyjątkowych sytuacjach, określonych w § 2 powołanego

przepisu, skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Powołany przepis określa zatem precyzyjnie, jakie orzeczenie wydane

w postępowaniu cywilnym może zostać zaskarżone tym środkiem zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

przysługuje bowiem od każdego orzeczenia, jakie zostało wydane przez sąd

a jedynie tych, które w przepisach wyraźnie zostały określone. Tym samym, ten

szczególny środek przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji

(art. 4241 § 1 k.p.c.), w sytuacjach wyjątkowych także od wyroków sądu pierwszej

instancji (4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu

nieprocesowym, które zostały określone w art. 519 2 k.p.c.

Powód, zaskarżając punkt III wyroku, wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia o kosztach postępowania.

Ze wskazanych względów, stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało

odrzucić. Mając jednak na uwadze szczególne okoliczności sprawy odstąpiono od

obciążenia powoda kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).