Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 16/10 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to substantiate legal grounds and exhaustion of remedies.

Geschäftsnummer IV CNP 16/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the appellant's request to declare a final judgment unlawful. The appellant failed to provide the required legal grounds and reasoning for the alleged violation, nor did they prove that other legal remedies were exhausted. Consequently, the court ruled that the appeal lacked essential formal requirements under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 1 k.p.c.: An appeal for retrial must cumulatively contain specific grounds, reasoning, identification of the violated law, proof of damage, and evidence that no other legal remedy is available; failure to meet any single requirement results in dismissal.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for retrial civil procedure code exhaustion of remedies essential formal requirements legal grounds substantiation final judgment supreme court ruling

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 424 § 1 k.p.c.
postanowienia (art. 424 § 1 k.p.c.).
Art. 401 k.p.c.
Art. 403 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4244 k.p.c
Skarga pozwanego nie zawiera – poza powołaniem art. 4244 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c
wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c
za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 424 § 1 k.p.c
postanowienia (art. 424 § 1 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 16/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV Ca (…),

w sprawie z powództwa E. W.

przeciwko P. C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację

pozwanego, w której domagał się on zmiany wyroku Sąd Rejonowego w S.,

zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda 49 990,11 zł z ustawowymi odsetkami,

przez oddalenie powództwa ponad kwotę 24 990,06 zł.

Od wyroku Sądu drugiej instancji pozwany wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa,

z którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z

prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał

uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych

wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i

z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

Przytoczenie

podstaw

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia i ich uzasadnienia polega – jak wyjaśniono w literaturze i

orzecznictwie – na ogólnym wytknięciu naruszeń prawa materialnego lub przepisów

postępowania i wskazaniu przepisów, które zostały naruszone (z podaniem numeru

artykułu, paragrafu lub ustępu), oraz na wyjaśnieniu, na czym to naruszenie polegało.

Należy też pamiętać, że w wypadku omawianej skargi wytykane w ramach podstaw

naruszenia prawa muszą stanowić przyczynę niezgodności z prawem zaskarżonego

orzeczenia. Nie wystarczy więc przytoczenie samych naruszeń; konieczne jest również

wykazanie normalnego związku przyczynowego między mini a niezgodnością

orzeczenia z prawem (por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r.,

II CNP 65/06, niepubl.).

Skarga pozwanego nie zawiera – poza powołaniem art. 4244 k.p.c. – ani

przytoczenie podstaw, ani ich uzasadnienia. Należało zatem uznać, że nie spełnia ona

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek

wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z

innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie

postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).

Tymczasem pozwany poprzestał na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej nie było i nie jest możliwe ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia, a wznowienie postępowania – z powodu braku podstaw z art.

401 i 403 k.p.c. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane

za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z

przedstawionych

powodów

postanowienia (art. 424 § 1 k.p.c.).

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji