Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III UZ 22/21 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal representation and inadmissibility of appeal against appeal court decision.

Geschäftsnummer III UZ 22/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the insured's appeal against the appellate court's dismissal of her own appeal, citing procedural defects. The insured filed the appeal personally without a lawyer, violating the mandatory representation rule for Supreme Court proceedings, and attempted to appeal a procedural ruling that denied her right to appeal. The court held that personal participation by a non-lawyer is ineffective and that appeals against procedural decisions of the second instance are generally inadmissible.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 871 § 1, 2 k.p.c.; Art. 130 § 5 k.p.c.; Art. 3941 § 1, 3 k.p.c.: Mandatory legal representation in Supreme Court proceedings renders personal actions by non-lawyers ineffective, and appeals against second-instance procedural decisions are inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
mandatory legal representation Supreme Court procedure inadmissible appeal personal participation procedural defect Einstellung der Versicherungsleistungen Rücknahme der Nichtigerklärung Einstellung des Konkursverfahrens

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 871 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.
Art. 871 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c.
Art. 130 § 5 k.p.c.
80).Należy też podkreślić, że zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c., pismo kierowane do Sądu Najwyższego, sporządzone z naruszeniem obowiązku adwokacko-radcowskiego, obarczone jest nieusuwalną wadą i podlega zwrotowi, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 3941 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
3986 § 3 i art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
130 § 5 in fine w związku z art. 3986 § 3 i art.
art. 871 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c.
art. 871 § 2 k.p.c
zdolności postulacyjnej, przyznanej jednak w art. 871 § 2 k.p.c.
art. 130 § 5 k.p.c
80).Należy też podkreślić, że zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c., pismo kierowane do Sądu Najwyższego, sporządzone z naruszeniem obowiązku adwokacko-radcowskiego, obarczone jest nieusuwalną wadą i podlega zwrotowi, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
art. 3941 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., I CO 10/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., I CO 10/12, LEX nr 1170207).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2014 r., II PZ 30/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2018 r., I CSP 2/18
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2018 r., II UZ 25/18
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III UZ 22/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania B. K. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. ‎o prawo do świadczenia postojowego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 24 czerwca 2021 r.,‎zażalenia odwołującej się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt III AUz (…), odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

B. K. (ubezpieczona) wniosła osobiście zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z 11 maja 2021 r., III AUz (…), którym Sąd Apelacyjny odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z 22 marca 2021 r., IV U (…). Jako podstawę odrzucenia zażalenia Sąd drugiej instancji wskazał niedochowanie przez ubezpieczoną terminu na złożenie wniosku o doręczenie odpisu postanowienia Sądu Okręgowego wraz z uzasadnieniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Samodzielny, osobisty udział strony w postępowaniu kasacyjnym, bez reprezentacji przez adwokata lub radcę prawnego, zależy od tzw. zdolności postulacyjnej, przyznanej jednak w art. 871 § 2 k.p.c. wyłącznie osobom posiadającym wykształcenie prawnicze i dodatkowe kwalifikacje w zawodach prawniczych, do których żaląca się nie należy.Przymus zastępstwa strony przez profesjonalnego pełnomocnika ma charakter bezwzględny, co oznacza, że strony muszą być w tym postępowaniu reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., I CO 10/12, LEX nr 1170207).

Istota przymusu adwokackiego prowadzi zaś do wyłączenia w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolności strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych (tzw. zdolności postulacyjnej). To powoduje, że czynności podejmowane przez stronę osobiście są bezskuteczne (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12, LEX nr 1294195 oraz z dnia 7 stycznia 2014 r., II PZ 30/13, OSNP 2015 nr 6, poz. 80).Należy też podkreślić, że zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c., pismo kierowane do Sądu Najwyższego, sporządzone z naruszeniem obowiązku adwokacko-radcowskiego, obarczone jest nieusuwalną wadą i podlega zwrotowi, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Odmienność rygoru niedochowania tego obowiązku dotyczy szczególnej kategorii pism procesowych, jakimi są środki zaskarżenia, które generalnie z powodu braków formalnych i niezachowania wymagań ustawowych podlegają odrzuceniu, a nie zwrotowi. Ze względu na systemową konieczność zapewnienia jednakowej treści rozstrzygnięciom, wydawanym w przypadku środków zaskarżenia niespełniających ustawowych wymagań, przyjęto zatem, że każdy z takich środków, adresowany do Sądu Najwyższego, który został osobiście sporządzony przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 marca 2018 r., I CSP 2/18, LEX nr 2508154).

Dotyczy to wszystkich środków zaskarżenia rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 listopada 2018 r., II UZ 25/18, LEX nr 2574435).Ponadto, zażalenie jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Natomiast zgodnie z § 11 tego przepisu zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie odrzucenia zażalenia wydanego w niniejszej sprawie nie przysługuje.Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na podstawie art. 130 § 5 in fine w związku z art. 3986 § 3 i art. 3941 § 3 k.p.c.