Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III SPP 19/06 KI-generiert

Supreme Court dismisses delay complaint as moot after final judgment rendered before review.

Geschäftsnummer III SPP 19/06
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the applicant's complaint regarding excessive procedural delay because the underlying appeal proceedings had already concluded with a final judgment. The applicant argued that the eight-year duration of the case constituted an unreasonable delay, but the court noted the hearing and verdict were completed prior to the complaint's filing. Consequently, the court ruled the complaint was without object since the purpose of challenging delay could no longer be served.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 2 ust. 1, 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Art. 355 § 1 k.p.c.: A complaint for delay is inadmissible if the underlying proceedings have concluded, rendering the claim moot.

Schlagwörter

KI-generiert
mootness procedural delay final judgment appeal proceedings complaint dismissal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 2 ust. 1, 2 of the Act of 17 June 2004 on complaints for violation of the right to have a case heard without unreasonable delay
Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.
Art. 355 § 1 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie bowiem z art. 355 § 1 k.p.c.
art. 355 § 1 k.p.c
Zgodnie bowiem z art. 355 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 10 maja 2006 r.

III SPP 19/06

Prawomocne zakończenie postępowania sądowego przed rozpoznaniem

skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki oznacza bezprzedmiotowość postępowania wywołanego jej wniesieniem.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Krystyna Bednarczyk, Józef Iwulski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja

2006 r., z udziałem Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, skargi Janusza M. na

przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w sprawie [...]

u m o r z y ł postępowanie.

Uzasadnienie

Janusz M. wniósł skargę, domagając się stwierdzenia, iż w sprawie przeciwko

Spółdzielni Mieszkaniowej Budowy Domów Jednorodzinnych „M.” w S. [...], w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu doszło do przewlekłości postępowania. Jako okoliczność uzasadniającą żądanie skarżący podał, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie, prowadzone przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu

trwa już 8 lat (w pierwszej instancji proces trwał 7 lat). Jego przewlekłość jest pozbawiona racjonalnych podstaw, które uzasadniałyby tak długi czas rozpatrywania

sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie trzeba mieć na względzie, że skarga została wniesiona dnia 14

marca 2006 r., kiedy skarżący wiedział o terminie rozprawy wyznaczonej na 28

marca 2006 r. Rozprawa ta odbyła się. Ogłoszenie wyroku odroczono do dnia 12

kwietnia 2006 r., w którym to dniu faktycznie tego dokonano.

Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w

postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej,

niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są

istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (ust. 1), przy czym dla stwierdzenia, czy w sprawie

doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i

prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty (ust. 2). Oznacza to, iż celem skargi na przewlekłość w toku postępowania jest przeciwdziałanie trwającej przewlekłości, zaś jej funkcją przede wszystkim wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego, sprawnego biegu procesowego.

Służy temu zarówno samo stwierdzenie wystąpienia przewlekłości w postępowaniu

(art. 12 ust. 2 ustawy), jak i możliwość zalecenia podjęcia przez sąd rozpoznający

sprawę co do istoty odpowiednich czynności w wyznaczonym terminie (art. 12 ust. 3

ustawy).

W sytuacji, jaka wystąpiła w przedmiotowej sprawie wyżej wymienione cele i

funkcje skargi nie mogły już być spełnione. Jeżeli więc celem skargi jest przeciwdziałanie przewlekłości w czasie trwania postępowania, wobec wydania przez Sąd

drugiej instancji wyroku w dniu 12 kwietnia 2006 r. podczas rozpatrywania tej skargi

postępowanie już „nie trwało” i skarga nie mogła przeciwdziałać przewlekłości postępowania.

Pomimo wątpliwości co do zasadności zawieszenia postępowania przez Sąd

Apelacyjny w Poznaniu na blisko 6 lat, Sąd Najwyższy nie mógł jednak rozważać

uwzględnienia skargi.

Zgodnie bowiem z art. 355 § 1 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17

czerwca 2004 r. sąd rozpatrujący skargę na przewlekłość postępowania wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skargę cofnięto ze skutkiem prawnym

lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.

Wydanie orzeczenia staje się zbędne, jeżeli strona postępowania osiągnęła jego cel

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 r.,

IV SAB 14/86, ONSA 1987 nr 1, poz. 7, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19

stycznia 2006 r., III SPP 165/05, dotąd nieopublikowane). Wobec zatem zakończenia

postępowania wyrokiem Sądu drugiej instancji wydanym przed rozpoznaniem skargi

przez Sąd Najwyższy stwierdzenie orzeczeniem faktu przewlekłości postępowania i

ewentualne zasądzenie stosownego odszkodowania stało się bezprzedmiotowe.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy w oparciu o przytoczone przepisy

orzekł jak w sentencji postanowienia.