Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III SK 49/10 KI-generiert

Cassation appeal dismissed for failure to prove legal issue under Art. 398 § 1 k.p.c.

Geschäftsnummer III SK 49/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the Competition Authority's cassation appeal against the appellate court's decision to uphold the administrative agency's ruling. The appellant raised four complex procedural questions regarding evidence evaluation, new arguments, and the scope of administrative decisions. The court rejected the appeal because the appellant failed to provide the required legal argumentation demonstrating a genuine legal issue under Article 398 § 1 of the Code of Civil Procedure.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 390 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to substantiate the existence of a legal issue by providing legal argumentation that abstractly references a provision requiring interpretation to develop jurisprudence.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility legal issue substantiation Code of Civil Procedure procedural law interpretation supreme court jurisdiction

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 390 k.p.c.
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r.,
Art. 479(31a) § 3 k.p.c.
Konkurencji i Konsumentów orzekając na podstawie art. 479(31a) § 3 k.p.c. o
Art. 386 § 4 k.p.c.
art. 386 § 4 i 6 k.p.c.? Czy uchylając decyzję Sąd obowiązany jest zawrzeć w
Art. 386 § 6 k.p.c.
art. 386 § 4 i 6 k.p.c.? Czy uchylając decyzję Sąd obowiązany jest zawrzeć w
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie SN z 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SK 41/10

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III SK 49/10

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa B. K. i T. K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanej Grupy Kupców Ziemi Ł. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 21 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., oddalił

apelację Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) od

wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 maja 2009 r.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą

kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, Prezes Urzędu podniósł, że w

sprawie występują istotne zagadnienia prawne. Jako takie zidentyfikował

następujące problemy: 1) Co stanowi przedmiot żądania strony odwołujące się od

decyzji Prezesa Urzędu? Czy sąd pierwszej, a następnie drugiej instancji

obowiązany jest samodzielnie na nowo rozważyć cały zebrany materiał dowodowy i

dokonać jego własnej oceny prawnej, czy też działania sądów ogranicza się tylko

do kontroli oceny prawnej sprawy dokonanej przez Prezesa Urzędu w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji?; 2) Czy w sprawach z zakresu ochrony konkurencji Prezes

Urzędu jako strona postępowania ma możliwość podnoszenia w apelacji nowej

argumentacji prawnej, która przemawia za trafnością jego stanowiska, poszerzonej

o

okoliczności,

które

nie

zostały

podniesione

w

toku

postępowania

administracyjnego, a nie w toku postępowania odwoławczego przez Sądem

Okręgowym, jeżeli argumentacja ta opiera się na materiale dowodowym

zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego; 3) czy w sprawach z

zakresu ochrony konkurencji treść uzasadnienia decyzji Prezesa Urzędu decyduje

o zakresie zarzutów, jakie Prezes Urzędu może podnosić dla uzasadnienia swojego

stanowiska w postępowaniu sądowym; 4) Czy Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów orzekając na podstawie art. 479(31a) § 3 k.p.c. o

uchylenie decyzji Prezesa Urzędu powinien stosować tę podstawę prawną łącznie z

art. 386 § 4 i 6 k.p.c.? Czy uchylając decyzję Sąd obowiązany jest zawrzeć w

wyroku oceną prawną i wskazanie co do dalszego postępowania? Czy też art.

479(31a) § 3 k.p.c. pozostawia sądowi swobodę oceny wydanej przez Prezesa

Urzędu decyzji i uprawnia Sąd do uchylenia jej także w tych przypadkach, gdy nie

istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości,

ponadto nie zobowiązuje Sądu do wskazania, jakie działania Prezes Urzędu

powinien podjąć przy ponownego przeprowadzeniu postępowania?

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie

przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jego

uzasadnienie powinno zatem zawierać argumentację wykazującą, przy pomocy

jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie

prawne. Sformułowanie zagadnienia prawnego powinno zawierać wywiedzenie i

uzasadnienie występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do

tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd

odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r.,

sygn. akt III SK 41/10, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie powinno

odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie

podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu

Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie

jest działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę

obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie

praktyki stosowania prawa (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SK

41/10, niepublikowane).

Wbrew

powyższym

wymaganiom

wnoszący

skargę

nie

wykazał,

odpowiednią argumentacją, że w sprawie występują podane w skardze istotne

zagadnienia

prawne

dotyczące

przepisów

prawa

procesowego.

Stawiając

określone pytania do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy wnoszący skargę

uzasadnił je przede wszystkim własnymi wątpliwościami, w ograniczonym stopniu

odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego omawianej materii i

pomijając całkowicie stanowisko doktryny. Ponadto, sformułowane zagadnienia

prawne nie zostały powiązane z przepisami prawa stanowiącymi podstawę skargi

kasacyjnej.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.