Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III RN 82/98 KI-generiert

Supreme Court ruled that non-standard vehicle tolls must be higher without a permit, not based on distance.

Geschäftsnummer III RN 82/98
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding a road toll imposed for a non-standard vehicle. The court found that the lower administrative court incorrectly applied a standard distance-based fee calculation. It held that because the vehicle traveled without a permit or violated weight limits, a higher penalty fee under a different regulation was legally required.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych; art. 61 ust. 11 Prawa o ruchu drogowym; Art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych; Art. 7 KPA; § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych; § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych; When a non-standard vehicle travels without a permit or violates conditions, a higher penalty fee applies instead of the standard distance-based calculation.

Schlagwörter

KI-generiert
non-standard vehicle road tolls administrative penalty permit violation weight limits higher fee distance calculation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
Zgodnie z przepisem art. 13 ust.
Art. 61 ust. 11 ustawy z dnia 18 grudnia 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
Stosownie zaś do przepisu art. 61 ust. 11 ustawy z dnia 18 grudnia 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
Art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
Zgodnie z przepisem art. 13 ust.
§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych
§ 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych
ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U.
§ 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych
art. 7 KPA
W ocenie Sądu, organ administracyjny przed wydaniem decyzji powinien zgodnie z art. 7, art.
art. 77 § 1 KPA
art. 127 § 3 KPA
77 § 1, art. 127 § 3 KPA zebrać i wszechstronnie rozważyć materiał dowodowy sprawy, a zatem w przedmiotowej sprawie decyzja taka

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 4 grudnia 1997 r.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Wyrok z dnia 2 grudnia 1998 r.

III RN 82/98

Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października

1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 123, poz. 528 ze zm.) stanowiący,

że opłaty za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych

ustala się jako iloczyn kilometrów przebiegu i współczynników przeliczeniowych określonych w tabeli, dotyczy sytuacji, w której przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się na podstawie i w granicach zezwolenia wymaganego

ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz.

602 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Andrzej

Wasilewski, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 1998 r. sprawy ze skargi

Tadeusza R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych w W. z dnia 23

maja 1997 r. [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 1997 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych w L. decyzją z 22 kwietnia 1997

r., powołując się na przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14

października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 123, poz. 578) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 lutego 1993 r. w sprawie

warunków technicznych i badań pojazdów (jednolity tekst: Dz.U. z 1996 r. Nr 155,

poz. 772), obciążył Tadeusza R. opłatą drogową w wysokości 14.325 zł. Po rozpoz-

naniu sprawy w wyniku odwołania, Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z

dnia 23 maja 1997 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Obydwa organy

uznały, że wymierzenie opłaty jest obligatoryjne i zgodne z powyższymi rozporządzeniami.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Tadeusz R. podniósł, iż

nałożona opłata jest zbyt wysoka i przewyższa dochód jaki osiągnął w 1996 r. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych stwierdził, iż opłata została

ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 123, poz. 578), który nie przewiduje możliwości różnicowania wysokości tej opłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 grudnia 1997 r. [...] uchylił decyzje obu instancji. W ocenie Sądu, organ administracyjny przed wydaniem decyzji powinien zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 127 § 3 KPA zebrać i wszechstronnie rozważyć materiał dowodowy sprawy, a zatem w przedmiotowej sprawie decyzja taka

winna zawierać nie tylko stwierdzenie naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z

14 października 1996 r. i Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 lutego 1993

r., ale także szczegółowo wykazywać sposób wyliczenia opłaty drogowej, którą obciążono skarżącego za jazdę pojazdem nienormatywnym. W ocenie Sądu opłaty za

przejazdy po drogach publicznych pojazdów samochodowych o wymiarach, masie

całkowitej i naciskach osi przekraczających dopuszczalne normy określone w przepisach o ruchu drogowym, ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przebiegu i współczynników przeliczeniowych wymienionych w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14

października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 123, poz. 578). W

przedmiotowej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie określono

jaką liczbę kilometrów przebiegu przyjęto za podstawę tych wyliczeń, a ma to zasadnicze znaczenie dla oceny w tym zakresie.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje w rażącej sprzeczności z unormowaniem zawartym w § 4 ust. 1

rozporządzenia z 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych. Zgodnie z § 4

ust. 2 opłaty ustala i pobiera zarząd drogi, na terenie którego dokonano kontroli pojazdu nienormatywnego za każde przekroczenie paramatrów oddzielnie, bez

względu na długość przejechanej trasy. W ocenie Ministra Sprawiedliwości, Naczelny

Sąd Administracyjny błędnie przyjął, iż opłata jaką obciążono Tadeusza R. za prowadzenie pojazdu nienormatywnego, powinna być ustalona na podstawie § 2 ust. 1

rozporządzenia, tj. przy uwzględnieniu iloczynu kilometrów przebiegu i określonych w

tym przepisie współczynników przeliczeniowych. Naczelny Sąd Administracyjny,

zdaniem Ministra Sprawiedliwości, pominął fakt, że Tadeusz R., nie posiadając zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego przewoził nim ładunek z przekroczeniem dopuszczalnych nacisków osi na drogę oraz ładowności, co uzasadnia zastosowanie § 4 ust. 1 rozporządzenia i pobranie opłaty drogowej bez względu na ilość

przejechanych kilometrów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o

drogach publicznych (Dz.U. Nr 14 poz. 60 ze zm.) opłaty drogowe mogą być pobierane za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za

granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Stosownie zaś do przepisu art. 61 ust. 11 ustawy z dnia 18 grudnia 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) przejazd takiego pojazdu, zwanego pojazdem nienormatywnym, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Z kolei

przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu

drogowym pobiera się opłaty podwyższone. Z treści tych przepisów wynika, że za

przejazd pojazdu nienormatywnego, na który uzyskano zezwolenie określone w

przepisach Prawa o ruchu drogowym, mogą być pobierane opłaty zwykłe, zaś w

przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub

niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, właściwy organ administracji

publicznej jest obowiązany pobrać opłaty podwyższone.

W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że organy administracji dróg publicznych wymierzyły Tadeuszowi R. opłatę drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia z przekroczonymi dopuszczalnymi naciskami osi składowych na drogę i przekroczoną dopuszczalną wielkością masy całkowitej. W świetle

powołanych na wstępie przepisów ustawy o drogach publicznych i Prawa o ruchu

drogowym nie ulega wątpliwości, że wymierzenie opłaty drogowej podwyższonej było

zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że do ustalonego

bezspornie stanu faktycznego sprawy miał zastosowanie przepis § 2 ust. 1 rozpo-

rządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych

(Dz.U. Nr 123, poz. 528 ze zm.). Tymczasem przepis ten, stanowiący że opłaty za

przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych ustala się jako iloczyn

kilometrów przebiegu i współczynników przeliczeniowych określonych w tabeli, odnosi się do sytuacji, w której przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się na

podstawie i w granicach zezwolenia wymaganego Prawem o ruchu drogowym. W

przypadku zaś, gdy, jak w rozpoznawanej sprawie, przejazd pojazdem nienormatywnym odbywa się bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, wówczas

wysokość opłaty drogowej podwyższonej ustala się ściśle według przepisu § 4 ust. 1

rozporządzenia. Zarząd drogi ustalający wysokość takiej opłaty jest związany określonymi w tym przepisie parametrami i jest obowiązany, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, wymierzyć opłatę drogową za każde przekroczenie parametrów oddzielnie, bez względu na długość przejechanej trasy.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.