Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KZ 50/25 KI-generiert

Supreme Court upheld temporary arrest order against fugitive based on prior conviction and flight risk.

Geschäftsnummer III KZ 50/25
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court upheld the temporary arrest order against Ł.S., a fugitive wanted on a warrant, confirming the lower court's decision. The defendant was previously convicted of crimes involving a combined sentence of four years and is currently evading justice. The court ruled that the prior conviction and the defendant's flight status created a sufficient risk of obstructing the criminal proceedings, justifying the use of temporary arrest under the relevant procedural code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: A prior final conviction establishing guilt and a substantial sentence, combined with the defendant's status as a fugitive, creates a legal presumption of obstruction risk, permitting temporary arrest as a preventive measure without requiring additional evidence of specific obstructive acts.

Schlagwörter

KI-generiert
temporary arrest order fugitive status prior conviction obstruction of justice preventive measure legal presumption criminal procedure code Kausalität des Schleudertraumas

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 249 § 1 k.p.k.
Zarówno przesłanka dowodowa stosowania środków zapobiegawczych (art. 249 § 1 k.p.k.), jak też szczególna podstawa stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego (art.
Art. 258 § 2 k.p.k.
Wymiar nieprawomocnie orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej stanowił asumpt do przyjęcia egzystencji przesłanki z art. 258 § 2 k.p.k., która jest tym bardziej realna, że oskarżony ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości i jest poszukiwany listem gończym.
Art. 257 § 1 k.p.k.
i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych wskazanych w art.
Art. 259 § 1 k.p.k.
i przy braku przesłanek negatywnych wskazanych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., przepis art.
Art. 259 § 2 k.p.k.
i przy braku przesłanek negatywnych wskazanych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., przepis art.
art. 158 § 2 k.k
oskarżonego z art. 158 § 2 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt III KK 486/25 w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 159 k.k
został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 159 k.k.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., za który została mu wymierzona kara 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, oraz czynu z art.
art. 249 § 1 k.p.k
W motywach orzeczenia o tymczasowym aresztowaniu Sąd Najwyższy odwołał się do nieprawomocnego skazania oskarżonego, w ramach którego zostały stwierdzone sprawstwo i wina zarzucanych mu przestępstw, co materializowało przesłankę dowodową z art. 249 § 1 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

III KZ 50/25 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Dariusz Kala‎SSN Stanisław StankiewiczProtokolant Ewa Śliwa przy udziale prokuratora del. do Prokuratury Krajowej Jerzego Kopcia, w sprawie Ł.S. oskarżonego z art. 158 § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 grudnia 2025 r. zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt III KK 486/25 w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 538 § 2 zd. drugie k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt II K 13/22, oskarżony Ł.S. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 159 k.k. w zw. z art. 158 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który została mu wymierzona kara 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, oraz czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, za który wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W miejsce ww. kar pozbawienia wolności sąd orzekł karę łączną 4 lat pozbawienia wolności.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2024 r., sygn. II AKa 106/23, Sąd Apelacyjny ‎w Rzeszowie dokonał zmiany opisu pierwszego czynu. Wyeliminował znamię użycia niebezpiecznego narzędzia i zakwalifikował go z art. 158 § 2 k.k., jednocześnie zaostrzając wymiar kary do 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a finalnie wymiar kary łącznej pozbawienia wolności do lat 5. Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. III KK 486/25, powyższy wyrok sądu odwoławczego został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2025 r.

Sad Najwyższy zastosował nadto wobec oskarżonego Ł.S. środek zapobiegawczy ‎w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, licząc od dnia zatrzymania. W motywach orzeczenia o tymczasowym aresztowaniu Sąd Najwyższy odwołał się do nieprawomocnego skazania oskarżonego, w ramach którego zostały stwierdzone sprawstwo i wina zarzucanych mu przestępstw, co materializowało przesłankę dowodową z art. 249 § 1 k.p.k. Wymiar nieprawomocnie orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej stanowił asumpt do przyjęcia egzystencji przesłanki z art. 258 § 2 k.p.k., która jest tym bardziej realna, że oskarżony ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości i jest poszukiwany listem gończym.

W ocenie sądu meriti generowało to potrzebę zabezpieczenia dalszego toku postępowania poprzez zastosowanie wobec oskarżonego izolacyjnego środka zapobiegawczego jako jedynego, który będzie tę funkcję realizować w sposób właściwy. Od ww. postanowienia zażalenie wywiódł obrońca oskarżonego. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający zarówno na wadliwym uznaniu, że zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego, jak i że tylko środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania Ł.S. będzie skuteczny dla realizacji tegoż celu.

Zdaniem obrońcy ocena dokonana na płaszczyźnie etapu sprawy, zgromadzonych dowodów i dotychczasowego zachowania oskarżonego prowadzi do wniosku odmiennego, a mianowicie o braku potrzeby zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego. Nie występuje realna i obiektywna obawa podejmowania przez oskarżonego zachowań o charakterze destabilizującym przebieg postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zarówno przesłanka dowodowa stosowania środków zapobiegawczych (art. 249 § 1 k.p.k.), jak też szczególna podstawa stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego (art. 258 § 2 k.p.k.) ‎w realiach niniejszej sprawy ocenione zostały prawidłowo.

Niewątpliwe jest, że zgromadzony w toku postępowania jurysdykcyjnego materiał dowodowy, którego odzwierciedleniem jest wszakże nieprawomocny wyrok skazujący, materializuje duże prawdopodobieństwo (w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k.) popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw. Wskazany w tym przepisie cel procesowy, w postaci potrzeby zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, w niniejszej sprawie pozostaje aktualny. Okoliczności sprawy jasno przemawiają za istnieniem przesłanki określonej w art. 258 § 2 k.p.k., gdyż orzeczona wobec oskarżonego nieprawomocnie kara łączna (4 lata pozbawienia wolności) spełnia parametry surowości w rozumieniu tego przepisu.

Powyższa okoliczność implikuje domniemanie prawne, że perspektywa grożącej surowej kary wiąże się z ryzykiem podejmowania przez oskarżonego działań obstrukcyjnych w celu uchylenia się od odpowiedzialności karnej. Przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 249 § 1 k.p.k. i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych wskazanych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., przepis art. 258 § 2 k.p.k. może stanowić samoistną podstawę zastosowania tymczasowego aresztowania z uwagi na to, że wprowadza ów szczególny rodzaj domniemania (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., III KZ 46/25).

Wprawdzie jego egzystencja nie oznacza automatyzmu w stosowaniu środka zapobiegawczego, albowiem każdorazowo należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, to jednak - wbrew zarzutom zażalenia - Sąd Najwyższy zachował ten standard, wskazując konkretne uwarunkowania urealniające przyjętą przesłankę. Dodać trzeba, że domniemanie związane z zagrożeniem karą określoną w art. 258 § 2 k.p.k. jest wzruszalne, lecz wówczas tylko, gdy skarżący wykaże, iż mimo grożącej oskarżonemu surowej kary nie zostaną podjęte z jego strony działania destabilizujące prawidłowy tok postępowania.

Tymczasem wywody zażalenia nosiły wyłącznie znamiona polemiki z przyjętymi ustaleniami, a postawa oskarżonego poszukiwanego listem gończym wyraźnie im przeczy. Twierdzenie, że osoba o takim statusie procesowym wyraża chęć niezakłóconej współpracy z organami ścigania nie mogło zyskać akceptacji, podobnie jak brak potrzeby zabezpieczenia postępowania z uwagi na jego etap. Nie jest słuszne czynienie założenia, że w postępowaniu odwoławczym taka potrzeba już ekspirowała. Ta faza procesu również może wymagać stosowania środków zapobiegawczych, w tym tymczasowego aresztowania, a elementami mającymi w tej kwestii decydujące znaczenie są konkretne uwarunkowania procesowe, składające się na wystąpienie ustawowych podstaw stosowania określonego środka.

Te podstawy w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzą i podlegały właściwej ocenie. W tym stanie rzeczy zasadne okazało się stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że potrzeba stosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego uzasadniona jest grożącą mu surową karą, mogącą - w świetle podniesionych okoliczności - motywować go do bezprawnego wpływania na prawidłowy tok postępowania.Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. Dariusz Kala Igor Zgoliński Stanisław Stankiewicz[WB][a.ł]