Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KZ 12/25 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against denial of time extension due to defense inaction.

Geschäftsnummer III KZ 12/25
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court upheld the District Court's order denying the defendant an extension of time to request the written reasoning of the judgment. The defendant argued that her defense attorney's incompetence prevented her from filing the request within the statutory deadline. The court rejected this claim, noting that with two defenders present at the verdict, the defendant could have easily contacted the other attorney to address the appeal outcome.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 422 § 1 k.p.k.; Art. 126 § 1 k.p.k.: The court will not extend procedural deadlines if the party fails to act despite having available means to do so, as obstacles must be independent of the party's will.

Schlagwörter

KI-generiert
procedural deadline defense attorney incompetence time extension denial independent obstacle criminal procedure code

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 422 § 1 k.p.k.
Art. 126 § 1 k.p.k.
Uzyskanie wiedzy o tym dla skazanej nie pozbawionej wolności nie nastręczało żadnych trudności, a więc przeszkoda wskazana przez nią nie miała charakteru wymaganego przez art. 126 § 1 k.p.k. tzn.
art. 42 § 2 k.k
art. 422 § 1 k.p.k
art. 126 § 1 k.p.k
Uzyskanie wiedzy o tym dla skazanej nie pozbawionej wolności nie nastręczało żadnych trudności, a więc przeszkoda wskazana przez nią nie miała charakteru wymaganego przez art. 126 § 1 k.p.k.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

III KZ 12/25 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie J. Ś.skazanej z art. 178a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 12 maja 2025 r. zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt IV Ko 6/25, o odmowie przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 7/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Strzelcach Krajeńskich z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt II K 228/23, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynęło zażalenie J.Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim odmawiające przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 stycznia 2025 r. mocą, którego po rozpatrzeniu apelacji obrońcy, utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Strzelcach Krajeńskich z 31 października 2024 r. skazujący skarżącą na karę 5 miesięcy ograniczenia wolności i zobowiązujący ją do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne oraz orzekający wobec niej środki karne z art. 43a § 2 k.k. i z art. 42 § 2 k.k. za popełnienie czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k. Zasadność uchylenia zaskarżonego postanowienia, autorka zażalenia upatrywała w bezczynności obrońcy, co implikowało niezłożenie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia w ustawowym terminie.Zażalenie nie mogło odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.Badając przedmiotową sprawę, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się takich okoliczności, które można byłoby określić jako przeszkody blokujące możliwość dopełnienia czynności procesowej w ustawowym czasie.

Skarżąca całą odpowiedzialnością za niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 422 § 1 k.p.k., obciążyła obrońcę zarzucając jej niekompetencję, jednakże badając niniejszą sprawę nie można pominąć zasadniczych kwestii, które zaważyły na tym, że wniesione zażalenie nie zostało uwzględnione: przede wszystkim skazana miała dwóch obrońców a jedna z nich adw. M. G. była obecna podczas ogłoszenia wyroku. Skoro, jak podkreśla skazana, kontakt z tą obrońcą był utrudniony, to nic nie stało na przeszkodzie po wydaniu wyroku skontaktować się z drugą obrońcą, która była autorką apelacji – adw.

B. P. i poinformować ją o niezadowalającym stronę wyniku kontroli apelacyjnej oraz zainteresować się dalszą procedurą w sprawie. Uzyskanie wiedzy o tym dla skazanej nie pozbawionej wolności nie nastręczało żadnych trudności, a więc przeszkoda wskazana przez nią nie miała charakteru wymaganego przez art. 126 § 1 k.p.k. tzn. ,,niezależnej od strony”.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [PŁ][a.ł]‎