Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KRS 3/04 KI-generiert

Supreme Court dismissed appeal against KRS ruling that judge's retirement application became moot after final judgment. The court held the final judgment on the extension request legally ended the proceedings. Consequently, the judge's subsequent retirement was automatic and the procedural request was without object.

Geschäftsnummer III KRS 3/04
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appeal by Barbary S.-M. against the National Council of the Judiciary's decision to terminate her request for a deadline extension. The court found that its prior judgment on the extension request had already legally concluded the proceedings regarding the judge's continued service. Therefore, the judge's subsequent retirement was automatic, rendering the procedural request without object.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 69 § 1, Art. 69 § 3 ust. 1, Art. 72 Prawo o ustroju sądów powszechnych; When a final judgment on a judge's request for continued service legally concludes the proceedings, the judge's subsequent retirement is automatic, rendering any subsequent procedural requests without object.

Schlagwörter

KI-generiert
judicial retirement procedural termination mootness final judgment effect National Council of Judiciary

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 69 § 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych
w dniu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym, na podstawie art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Art. 69 § 3 ust. 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych
w dniu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym, na podstawie art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Art. 72 Prawo o ustroju sądów powszechnych
podstawy odwołania skarżąca dopatruje się w naruszeniu art. 69 § 3 i art. 72 Prawa
Art. 13 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa
wniosła odwołanie do Sądu Najwyższego w trybie określonym w art. 13 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Wyrok z dnia 7 kwietnia 2004 r.

III KRS 3/04

Sędzia sądu powszechnego, który ukończył 65 rok życia, ale wcześniej

złożył wniosek do Krajowej Rady Sądownictwa o wyrażenie zgody na dalsze

zajmowanie stanowiska, przechodzi w stan spoczynku z dniem prawomocnego

zakończenia tego postępowania.

Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2004 r.

sprawy z odwołania Barbary S.-M. na uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14

stycznia 2004 r. [...] w sprawie umorzenia postępowania o przywrócenie terminu do

złożenia wniosku na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego,

o d d a l i ł odwołanie.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 4 listopada 2003 r. [...] oddalił odwołanie Barbary S.-M. sędzi Sądu Rejonowego w W. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa

[...] z dnia 18 lutego 2003 r. o niewyrażeniu zgody na dalsze zajmowanie stanowiska

po ukończeniu 65 roku życia.

Na ten wyrok Sądu Najwyższego, jako na wyrok kończący postępowanie co

do możliwości dalszego zajmowania stanowiska przez sędzię Barbarę S.-M., powołała się Krajowa Rada Sądownictwa w uchwale [...] z dnia 14 stycznia 2004 r.

Uchwałą tą KRS umorzyła - z powodu bezprzedmiotowości - postępowanie z wniosku sędzi Barbary S.-M. z dnia 11 grudnia 2003 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska.

Powyższa uchwała - stosownie do jej uzasadnienia - opiera się na założeniu,

że sędzia Barbara S.-M. w dniu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym, na podstawie art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju są-

dów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), przeszła w stan spoczynku co

powoduje bezprzedmiotowość postępowania, którego celem było kontynuowanie

starań o dalsze zajmowanie stanowiska sędziego.

Od powyższej uchwały sędzia Barbara S.-M. wniosła odwołanie do Sądu Najwyższego w trybie określonym w art. 13 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze zm.). Stosownie do art. 13 tej

ustawy podstawę odwołania może stanowić sprzeczność uchwały z prawem. Takiej

podstawy odwołania skarżąca dopatruje się w naruszeniu art. 69 § 3 i art. 72 Prawa

o ustroju sądów powszechnych i z tego powodu wniosła o uchylenie zaskarżonej

uchwały.

Z uzasadnienia odwołania wynika, że zdaniem odwołującej się, powołany wyrok Sądu Najwyższego nie odnosi się do sprawy przeniesienia w stan spoczynku,

gdyż w uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie była przedmiotem

jego rozważań ocena przyczyn spóźnionego zgłoszenia przez zainteresowaną wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska. Należy więc przyjąć - według wnioskodawczyni - że postępowanie z jej wniosku nie zostało zakończone - do

czasu ostatecznego załatwienia wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast

uchwała, a w ślad za nią odpowiednie zawiadomienie Ministra Sprawiedliwości, spowodowały przeniesienie w stan spoczynku z „datą wsteczną”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Przedmiotem postępowania, w którym wydana została najpierw uchwała Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 18 lutego 2003 r. a następnie - na skutek odwołania

wnioskodawczyni - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2003 r., III KRS 4/03

był wniosek sędzi Barbary S.-M. o wyrażenie przez KRS - na podstawie art. 69 § 1

prawa o ustroju sądów powszechnych - zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po

ukończeniu 65 roku życia. Orzekając w tym przedmiocie, Krajowa Rada Sądownictwa nie wyraziła zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez Barbarę S.M., a Sąd Najwyższy odwołanie wnioskodawczyni oddalił. Nie może być wątpliwości

wbrew zarzutom odwołującej się - że oddalający odwołanie wyrok Sądu Najwyższego prawomocnie zakończył postępowanie w sprawie co do jej przedmiotu. Prawomocne bowiem stało się negatywne dla wnioskodawczyni rozstrzygnięcie jej wniosku

o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska.

Postępowanie z wniosku o którym mowa w art. 69 § 1 Prawa o ustroju sądów

powszechnych powinno co do zasady kończyć się w czasie odpowiednim do zasady

wynikającej ze zdania pierwszego art. 69 § 1 Prawa o u.s.p., że „sędzia przechodzi w

stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia”.

W tym wypadku postępowanie takie zakończyło się już po ukończeniu przez

wnioskodawczynię 65 roku życia i tylko z tego powodu została zastosowana reguła z

art. 69 § 3 p. o u.s.p., według której - „sędzia pozostaje w służbie do czasu zakończenia postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym”.

Po zakończeniu postępowania z wniosku, o którym mowa w art. 69 § 1 Prawa

o u.s.p., nastąpił - z mocy prawa - skutek przejścia sędziego w stan spoczynku, co

powodowało w konsekwencji - jak to przyjęła KRS, bezprzedmiotowość wniosku,

który może składać sędzia przed ukończeniem 65 roku życia.

Z przedstawionych przyczyn, uznając, że odwołująca się bezzasadnie zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie prawa, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.