Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KO 83/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses retrial request for drug offense where defense lawyer conflict and absent defendant did not warrant retrial.

Geschäftsnummer III KO 83/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the defendant's request for a retrial initiated by the defense attorney regarding a drug trafficking conviction. The defendant argued that a conflict of interest existed because one lawyer represented both the defendant and a co-defendant, and that the court held a session despite the defendant's unjustified absence. The court rejected these claims, finding that the lawyer had not represented the co-defendant during the defendant's specific proceedings and that the defendant's failure to provide a court-authorized medical certificate for his absence did not justify a retrial.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.: A conflict of interest does not preclude a retrial if the defense lawyer did not represent the other accused during the specific proceedings, and a retrial is not warranted when the accused fails to provide a court-authorized medical certificate for unjustified absence.

Schlagwörter

KI-generiert
wznowienie z urzędu konflikt interesów pomoc obrońcy nieobecność oskarżonego zasadność odwoławcza

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
II AKa […], podnosząc, że w toku postępowania doszło do uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw.
Art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.
i drugą z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., związaną z prowadzeniem przez Sąd Okręgowy w Z.
Art. 376 § 2 k.p.k.
Zgodnie z art. 376 § 2 k.p.k. sąd może prowadzić rozprawę pod nieobecność oskarżonego, który złożył już wyjaśnienia i prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej lub przerwanej nie stawił się bez usprawiedliwienia.
art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k
II AKa […], podnosząc, że w toku postępowania doszło do uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
art. 6 k.p.k
z art. 6 k.p.k., polegającego na tym, że jeden obrońca (adw.
art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k
i drugą z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., związaną z prowadzeniem przez Sąd Okręgowy w Z.
art. 542 § 3 k.p.k
II AKa […].Przepis art. 542 § 3 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
stanowi, że postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 85 § 1 k.p.k
miała charakter obowiązkowy.Z kolei przepis art. 85 § 1 k.p.k.
art. 86 § 1 k.p.k
Przepis ten ściśle wiąże się z zakazem działania obrońcy na niekorzyść oskarżonego, którego broni, wyrażonym w art. 86 § 1 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KO 83/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)‎SSN Jacek Sobczak w sprawie R. S. skazanego z art. 59 ust. 1 w zb. z art. 59 ust. 2 w zb. z art. 58 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2014 r., wniosku skazanego oraz wniosku obrońcy skazanego o rozważenie potrzeby wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lipca 2012 r., sygn.

II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Z.z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II K […], postanawia stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. UZASADNIENIER. S. skazany został wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II K […], za przestępstwo z art. 59 ust. 1 w zb. z art. 59 ust. 2 w zb. z art. 58 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Po rozpoznaniu m. in. apelacji obrońcy R. S. wyrok Sądu Okręgowego w Z. utrzymany został w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lipca 2012 r., sygn.

II AKa […]. Kasacja od tego wyroku została oddalona przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. III KK 405/12.Obrońca skazanego R. S. wniósł o rozważenie potrzeby wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. II AKa […], podnosząc, że w toku postępowania doszło do uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., polegającego na tym, że jeden obrońca (adw. W. R.) bronił przed sądem pierwszej instancji zarówno oskarżonego R.

S., jak i współoskarżonego K. R. S. oraz świadka S. K., oskarżonego „do tej samej sprawy”, rozpoznawanej w odrębnym postępowaniu, w sytuacji gdy zaistniała sprzeczność interesów tychże oskarżonych. W uzasadnieniu wniosku obrońca R. S. wskazał na fragmenty wyjaśnień S. K. i K. S., z których wynika, że pomawiali oni R. S. o rozprowadzanie narkotyków.Prokurator Prokuratury Generalnej wniósł o stwierdzenie braku podstaw uzasadniających wznowienie postępowania z urzędu.W dniu 15 stycznia 2014 r, do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek R.

S. o rozważenie podstaw do wznowienia tego samego postępowania z urzędu. Skazany wskazał na dwie podstawy wznowienia. Jedną analogiczną do wskazanej we wniosku jego obrońcy z powołaniem na przesłankę z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. i drugą z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., związaną z prowadzeniem przez Sąd Okręgowy w Z. rozprawy w dniu 29 grudnia 2011 r. mimo usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego R. S. i wniosku jego obrońcy o odroczenie rozprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Okoliczności wskazane w wystąpieniu obrońcy skazanego R.

S. nie stanowią podstawy do wznowienia z urzędu w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. II AKa […].Przepis art. 542 § 3 k.p.k. stanowi, że postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. Takim uchybieniem wskazanym przez obrońcę ma być bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w postaci braku obrońcy w sytuacji, w której obrona R. S. miała charakter obowiązkowy.Z kolei przepis art. 85 § 1 k.p.k. stanowi, że jeden obrońca może bronić kilku oskarżonych, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności.

Przepis ten ściśle wiąże się z zakazem działania obrońcy na niekorzyść oskarżonego, którego broni, wyrażonym w art. 86 § 1 k.p.k. Stwierdzenie, że w sprawie, w której jeden z obrońców broni co najmniej dwóch oskarżonych, których interesy pozostają w sprzeczności może nastąpić między innymi wtedy, gdy oskarżeni ci wzajemnie się pomawiają. Obrona jednego z oskarżonych musi się wówczas wiązać z podważaniem wiarygodności wyjaśnień drugiego. Obrońca wypowiedzieć powinien wtedy stosunek obrończy tym klientom - oskarżonym, których interesy okazały się sprzeczne.

Wynika to również z zapisu w § 46 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (Kodeksu Etyki Adwokackiej), który stanowi, że adwokat nie może reprezentować klientów, których interesy są sprzeczne, chociażby ci klienci na to się godzili. Ocena czy w toku postępowania dochodzi do zaistnienia kolizji interesów oskarżonych bronionych przez tego samego obrońcę należy nie tylko do oskarżonych i ich obrońcy, ale także do sądu prowadzącego postępowanie, co wynika wprost z art. 85 § 2 k.p.k.W toku rozważań nad zasadnością stanowiska obrońcy skazanego R.

S. rozstrzygnąć należy dwie kwestie. Po pierwsze, czy pomiędzy interesami oskarżonych R. S. i interesami S. K. i K. S. zachodziła sprzeczność oraz po drugie, czy w związku z tym uznać można, że R. S. w jakimkolwiek fragmencie postępowania był pozbawiony możliwości korzystania z pomocy obrońcy. Uznać trzeba, że podjęcie się przez adwokata obrony kilku oskarżonych wtedy, gdy ich interesy są sprzeczne narusza regułę zawartą w art. 85 1 k.p.k. oraz narusza prawo oskarżonego do obrony w procesie. Naruszenia te jednak mają charakter względnych przyczyn odwoławczych z art. 438 pkt 2 k.p.k.

O bezwzględnej przyczynie z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. mówić by można dopiero wtedy, gdy w przypadku obrony obligatoryjnej obrońca w tym samym momencie bronił co najmniej dwóch oskarżonych, których interesy są sprzeczne. Wtedy, przynajmniej jeden z nich faktycznie nie miałby obrońcy. Sytuacja taka nie zaistniała jednak w toku postępowania przeciwko R. S..Analizując przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie zauważyć trzeba, że R. S. I K. S. występowali w charakterze oskarżonych w tym samym postępowaniu. Początkowo adwokat W.

R. był w tym postępowaniu obrońcą K. S.. R. S. korzystał natomiast z pomocy innego obrońcy. Postępowanie to zakończyło się wobec K. S. prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 21 września 2010 r., sygn. II K [X.], w odniesieniu do niego wyrok ten nie został zaskarżony. W odniesieniu do skazanego tym samym wyrokiem R. S. wywiedziono jednak apelacje i Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. II AKa [X.], uchylił wyrok w części dotyczącej między innymi R. S. i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania.

Dopiero w toku tego ponownego rozpoznania R. S. ustanowił obrońcą adwokata W. R.. W postępowaniu tym i to zarówno przed wydaniem orzeczenia przez Sąd Apelacyjny w […], jak i po jego wydaniu, w toku ponownego rozpoznawania części sprawy, nie występował w charakterze oskarżonego S. K.. Składał on wyłącznie zeznania jako świadek. W tej sytuacji z pewnością nie można uznać, aby kolizja interesów R. S., K. S. i S. K. spowodowała w jakimkolwiek momencie postępowania prowadzonego przeciwko R. S., że był on pozbawiony prawa do obrony w części dotyczącej prawa do korzystania z pomocy obrońcy.

Adwokat W. R. od czasu ustanowienia go obrońcą przez skazanego R. S. nie reprezentował w tym postępowaniu ani K. S., ani S. K.. Z punktu widzenia treści art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. nie sposób zatem uznać, że doszło do sytuacji, w której R. S. nie miał obrońcy lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.Za chybione uznać należy wywody skazanego zawarte w jego piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r. Co do argumentów związanych z treścią art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. odniesiono się do nich, dokonując oceny zasadności wywodów obrońcy skazanego.

W odniesieniu do zaistnienia podstawy z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. zauważyć trzeba, że skazany nie stawił się na rozprawę w dniu 29 grudnia 2011 r. Obecny na sali jego obrońca wniósł o odroczenie rozprawy ze względu na chorobę R. S., powołując się na informację telefoniczną i nie przedstawiając stosownego usprawiedliwienia. Zgodnie z art. 376 § 2 k.p.k. sąd może prowadzić rozprawę pod nieobecność oskarżonego, który złożył już wyjaśnienia i prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej lub przerwanej nie stawił się bez usprawiedliwienia.

Sytuacja taka zaistniała w dniu 29 grudnia 2011 r. Sąd, w związku z nieobecnością R. S., po przeprowadzeniu konfrontacji świadków i tak odroczył rozprawę, chcąc umożliwić skazanemu zabranie głosu przed wydaniem wyroku. W dniu 2 stycznia 2012 r. obrońca R. S. przesłał do sądu zaświadczenie lekarskie, które jednak nie stanowiło należytego usprawiedliwienia nieobecności, nie było to bowiem zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego, o czym zresztą sąd poinformował skazanego. W tym stanie rzeczy nie została spełniona bezwzględna przesłanka odwoławcza.

Sąd na podstawie wskazanego przepisu o charakterze wyjątkowym mógł bowiem prowadzić rozprawę mimo nieobecności R. S..W tej sytuacji brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.aw