Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 90/19 KI-generiert

Supreme Court quashes criminal verdict for cumulative fines and liberty restriction violating statutory alternatives.

Geschäftsnummer III KK 90/19
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the Regional Court's criminal verdict, which imposed both a fine and a restriction on liberty. The prosecution argued the lower court violated procedural rules by accepting a plea agreement containing an illegal penalty combination. The court ruled that Article 37a of the Criminal Code excludes cumulative fines when a liberty restriction is applied, making the original sentence void.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 37a k.k.; Art. 33 § 2 k.k.; Art. 387 § 1-3 k.p.k.: When a statute mandates alternative penalties between liberty restriction and fine, a court cannot cumulatively impose both; accepting a plea agreement with such an illegal combination constitutes a material and procedural violation requiring retrial.

Schlagwörter

KI-generiert
cumulative penalties Criminal Code alternatives plea agreement validity procedural violation retrial mandate Verfahrensverletzungen grausame und erniedrigende Behandlung Strafverfahren

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 37a k.k.
przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Art. 33 § 2 k.k.
art. 33 § 2 k.k., polegającym na wymierzeniu skazanemu za przestępstwo z art.
Art. 387 § 1-3 k.p.k.
oraz jej wymierzenie w taki sposób, oznacza naruszenie przepisów art. 387 § 1-3 k.p.k.
art. 278 § 1 k.k
‎skazanego z art. 278 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 33 § 2 k.k
art. 33 § 2 k.k., polegającym na wymierzeniu skazanemu za przestępstwo z art.
art. 387 § 1 k.p.k
do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna.Nie budzi wątpliwości, że Sąd rozpoznający wniosek oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 § 1 k.p.k., jest zobowiązany do zbadania sprawy zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.
art. 387 § 2 k.p.k
jest weryfikacja zgodności wniosku z treścią obowiązujących reguł procesowych wskazanych w art. 387 § 2 k.p.k., a także norm prawa materialnego.
art. 387 § 3 k.p.k
Wyrazem tego obowiązku jest w szczególności przewidziana w art. 387 § 3 k.p.k.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 90/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Dagmara Szczepańska-Maciejewska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Andrzeja Pogorzelskiego ‎w sprawie R.M. ‎skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 2 października 2019 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego- na niekorzyść, ‎od wyroku Sądu Rejonowego w N.‎z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w N..

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…), uznał R.M. za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Nadto, na mocy art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej M. S.A. kwotę 663,48 zł., tytułem obowiązku naprawienia szkody w całości.Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 6 lipca 2018 r.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny, zarzucając mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, to jest art. 387 § 1-3 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wadliwego, bo sprzecznego z przepisami prawa, wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, co doprowadziło do wydania wyroku skazującego R.M. z rażącym naruszeniem przepisów prawa karnego materialnego, tj. art. 33 § 2 k.k., polegającym na wymierzeniu skazanemu za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. kary grzywny obok kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37a k.k., który wprawdzie przewiduje możliwość wymierzenia kary grzywny za powyższe przestępstwo, ale tylko alternatywnie z karą ograniczenia wolności”.Podnosząc ten zarzut, Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w N. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna.Nie budzi wątpliwości, że Sąd rozpoznający wniosek oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 § 1 k.p.k., jest zobowiązany do zbadania sprawy zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.

Przedmiotem tego rodzaju kontroli powinna być kwestia zgodności wszystkich propozycji zawartych we wniosku z regułami obowiązującego prawa materialnego, w tym również właściwej oceny proponowanych kar czy środków probacyjnych (zob. odpowiednio wyrok SN z 9 sierpnia 2017 r., II K 195/17).Jak wynika z treści protokołu rozprawy głównej przed Sądem Rejonowym w N. z dnia 28 czerwca 2018 r., oskarżony składając wniosek o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 § 1 k.p.k. wniósł o „wymierzenie mu za zarzucany czyn kary 8 miesięcy ograniczenia wolności po 30 godzin w stosunku miesięcznym, grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 złotych, obowiązku naprawienia szkody.” (k. 68).

Obecny na rozprawie prokurator nie sprzeciwił się wnioskowi. Wydając zaskarżony wyrok Sąd orzekł zgodnie z treścią wniosku oskarżonego.Stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w N. wymierzając R.M. karę za przypisane mu przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i czyniąc to w oparciu o art. 37a k.k. w ten sposób, że wymierzył skazanemu zarówno karę ograniczenia wolności jak też karę grzywny, postąpił wbrew treści art. 37a k.k.Przypisane skazanemu przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Zgodnie z art. 37a k.k., jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt. 1 lub 4 k.k. Rację ma zatem skarżący wskazując, że treść przepisu art. 37a k.k. wyłącza w sytuacji skazanego możliwość kumulatywnego wymierzenia obok kary ograniczenia wolności także kary grzywny. Jej wymierzenie nie jest zatem możliwe w oparciu o wskazane w sentencji zaskarżonego wyroku przepisy art. 33 § 1 - 3 k.k., określające możliwość wymierzenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności w razie, gdy sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść taką osiągnął.

Odstępując w niniejszej sprawie w oparciu o art. 37a k.k. od wymierzenia R.M. kary pozbawienia wolności Sąd Rejonowy nie mógł jednocześnie orzec kary grzywny wymierzanej przecież na podstawie art. 33 § 2 k.k. obok kary pozbawienia wolności.Należy podkreślić, że obowiązkiem sądu rozpoznającego wniosek o dobrowolne poddanie się karze złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k. jest weryfikacja zgodności wniosku z treścią obowiązujących reguł procesowych wskazanych w art. 387 § 2 k.p.k., a także norm prawa materialnego. Ostatnie dotyczy w szczególności wskazanych przez oskarżonego propozycji co do „kary lub środka karnego, orzeczenia przepadku lub środka kompensacyjnego”, o których mowa w art. 387 § 1 k.p.k.

Wyrazem tego obowiązku jest w szczególności przewidziana w art. 387 § 3 k.p.k. możliwość uzależnienia uwzględnienia wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany. Wskazanie to dotyczyć może proponowanej przez wnioskodawcę kary czy środka karnego. Jeśli propozycja składającego wniosek jest wprost niezgodna z obowiązującymi normami prawa materialnego to obowiązkiem sądu jest albo wniosek odrzucić, albo korzystając z trybu określonego w art. 387 § 3 k.p.k., umożliwić stronie dostosowanie wniosku. Uwzględnienie wniosku zawierającego wskazanie propozycji kary niezgodnej z obowiązującymi przepisami, w tym przypadku z art. 37a k.k. i art. 33 § 2 k.k. oraz jej wymierzenie w taki sposób, oznacza naruszenie przepisów art. 387 § 1-3 k.p.k.

Oczywistym jest, że naruszenie wskazanych przepisów miało istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia.W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd Najwyższy uznaje, że Sąd Rejonowy w N. wydając wyrok skazujący w sprawie R.M. zgodny z wnioskiem oskarżonego i wobec braku sprzeciwu obecnego na rozprawie prokuratora, w zakresie w jakim wymierzył mu karę wbrew przepisom art. 37a k.k. i art. 33 § 2 k.k., wykluczającym w tej sprawie kumulatywne wymierzenie kary ograniczenia wolności oraz kary grzywny, rażąco naruszył art. 387 § 3 k.p.k., co doprowadziło do wydania wyroku skazującego z rażącym naruszeniem art. 37a k.k. i art. 33 § 2 k.k.Konsekwencją uchylenia wyroku, jest przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obowiązkiem Sądu orzekającego w sprawie będzie ponowne rozpoznanie wniosku oskarżonego, a Sąd skorzysta w pierwszej kolejności z możliwości przewidzianych w art. 387 § 3 k.p.k., celem dostosowania wniosku do treści obowiązujących przepisów w zakresie proponowanej kary.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.as