Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 389/19 KI-generiert

Supreme Court quashes appeal judgment due to lower court's error in calculating the statute of limitations period for the crime.

Geschäftsnummer III KK 389/19
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment that had dismissed the criminal proceedings against the defendants. The lower court erroneously concluded that the statute of limitations had expired fifteen years after the crime, whereas the correct calculation shows the limitation period extends until 2028. Consequently, the Supreme Court ordered the case to be remanded to the appellate court for a new trial with proper consideration of the limitation period.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.; Art. 102 k.k.; The statute of limitations for a misdemeanor punishable by up to three years of imprisonment is five years from the date of the act, extended by ten years if criminal proceedings were initiated during the initial period.

Schlagwörter

KI-generiert
statute of limitations criminal proceedings appellate review misdemeanor remand for retrial Opfermitverantwortung Kausalität der Schulterverletzung ärztlicher Behandlungsfehler

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.W obu skargach podniesiono zarzuty:- rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw.
Art. 102 k.k.
z art. 102 k.k. polegającego na błędnym przyjęciu, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu z art.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie karne wobec A.
Art. 535 § 5 k.p.k.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionych – na niekorzyść – przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w L.
art. 158 § 1 k.k
skazanych za czyn z art. 158 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 157 § 1 k.k
L., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., co stanowi występek z art.
art. 46 § 1 k.k
Na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 389/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)‎SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Marta Brylińska w sprawie A. S. i P. S. skazanych za czyn z art. 158 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 grudnia 2020 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionych – na niekorzyść – przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 kwietnia 2019r., sygn. akt XI Ka (…), uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2018r., sygn. akt VII K (…) i umarzającego postępowanie uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L. w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2018r. w sprawie VII K (…) oskarżeni A. S. i P. S. zostali uznani za winnych tego, że:- w dniu 6 maja 2013 r. przy ulicy Ż. w B., działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu A. L., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., co stanowi występek z art. 158 § 1 k.k.Za tak opisany i zakwalifikowany czyn wymierzono im kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności, których wykonanie zawieszono na okresy próby wynoszące po roku.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono od każdego z nich na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie w kwocie po 1000 zł. Wyrok zaskarżony został apelacjami oskarżonych, w których podniesiono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa procesowego, które winny skutkować, zdaniem skarżących, uniewinnieniem oskarżonych od postawionego im zarzutu. Apelację złożył również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, w której zakwestionował wysokość wymierzonych kar i zasądzonego zadośćuczynienia.Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019r. (sygn. akt XI (…)) Sąd Okręgowy w L. na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie karne wobec A.

S. i P. S. umorzył.Orzeczenie to zaskarżone zostało kasacjami Prokuratury Rejonowej w B. i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.W obu skargach podniesiono zarzuty:- rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw. z art. 102 k.k. polegającego na błędnym przyjęciu, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu z art. 158 § 1 k.k. przypisanego oskarżonym, zaistniałego w dniu 6 maja 2013r., z uwagi na upływ 15 lat od jego popełnienia, podczas gdy prawidłowe wyliczenia matematyczne wskazują, że termin przedawnienia nastąpi w dniu 7 maja 2028 r.Podnosząc powyższe obaj skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Obie kasacje są oczywiście zasadne w stopniu wymaganym przez art. 535 § 5 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 października 2019 r. (zmienionym przez art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019 r., poz. 1694).Sąd Okręgowy, co wynika z uzasadnienia jego uzasadnienia, prawidłowo ustalił, że zgodnie z dyspozycją art. 101 § 1 pkt 4 k.k. przedawnienie karalności czynu zakwalifikowanego z art. 158 § 1 k.k. (występek zagrożony karą do 3 lat pozbawienia wolności) nastąpi po 5 latach od jego popełnienia.

Słusznie też przyjęto, że termin ten, na podstawie art. 102 k.k. wydłużony został o kolejnych 10 lat skoro w czasie biegu terminu wskazanego w art. 101 § 1 pkt 4 k.k. wszczęto postępowanie w sprawie (w niniejszej sprawie postępowanie przeciwko osobom oskarżonych wszczęto w dniu 9 maja 2013 r. – k. 10 i 16). Z niezrozumiałych natomiast przyczyn, Sąd Odwoławczy przyjął, że ów wskazany powyżej 15-letni termin przedawnienia upłynął w niniejszej sprawie w dniu 7 maja 2018 r. Skoro bowiem czyn przypisany oskarżonym popełniony został w dniu 6 maja 2013r. to przedawnienie jego karalności, zgodnie z przedstawionym wyżej wyliczeniem, nastąpi dopiero w dniu 6 maja 2028r.

W tej sytuacji nie było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. Przepisy te zastosowane zostały przez Sąd Okręgowy bezpodstawnie.Mając na uwadze zasadność zarzutów podniesionych w obu kasacjach Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L. w postępowaniu odwoławczym. W ponowionym postępowaniu Sąd Odwoławczy winien mieć na uwadze poczynione przez Sąd Najwyższy powyżej uwagi, dokonać ponownych ustaleń co do ewentualnego przedawnienia karalności przypisanych oskarżonym czynów oraz rozpoznać wniesione w sprawie apelacje.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.