Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 25/10 KI-generiert

Supreme Court quashes criminal ban on driving for a minor offense of forgery, ruling it applies only to traffic crimes.

Geschäftsnummer III KK 25/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the lower court's criminal ban on driving for a defendant convicted of forgery. The General Prosecutor argued that Article 42 of the Criminal Code permits such bans only for crimes against traffic safety, not for forgery offenses. The Court agreed, holding that applying the ban to a minor offense violated the statutory requirements and constituted a material error that could not be corrected by a clerical amendment.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 42 § 1, 2 k.k.; A criminal ban on driving may be imposed only upon conviction for a crime against traffic safety, not for other offenses such as forgery.

Schlagwörter

KI-generiert
criminal ban on driving crime against traffic safety forgery offense material error correction clerical amendment limitation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 270 § 1 k.k.
skazanej z art. 270 § 1 k.k.
art. 34 § 1 i 2 k.k.
z art. 34 § 1 i 2 k.k. i art.
art. 35 § 1 i 3 k.k.
i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 2 k.k. i art. 35
art. 42 § 2 k.k.
na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej zakaz
art. 42 § 1 i 2 k.k.
art. 42 § 1 i 2 k.k. polegające na
art. 105 k.p.k.
sprzeczny z treścią art. 105 k.p.k., postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r.
art. 521 k.p.k.
Na podstawie art. 521 k.p.k. zaskarżył wspomniany wyrok na
art. 523 § 1 k.p.k.
zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art.
art. 526 § 1 k.p.k.
523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.
art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 374
Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 374).
P. Hofmański, E. Sadzi, K. Zgryzek, K.P.K. Komentarz, t. I, Warszawa 2004, s. 545–546
I, Warszawa 2004, s. 545546,

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 25/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Przemysław Kalinowski

SSN Dorota Rysińska

Protokolant Barbara Szenk

w sprawie J. B.

skazanej z art. 270 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 18 marca 2010 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej

od wyroku Sądu Rejonowego w A.

z dnia 21 maja 2009 r., .

I. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;

II. kosztami sądowymi postępowaniu kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

J. B. została oskarżona o to, że w dniu 26 sierpnia 2003 r. w A.

dokonała podrobienia podpisu J. M. na dokumencie potwierdzenia odbioru

wystawionym przez Sąd Rejonowy w A. I Wydział Cywilny, to jest o

popełnienie czynu z art. 270 § 1 k.k.

Prokurator dołączył do aktu oskarżenia wniosek, o którym mowa w

art. 335 § 1 k.p.k., o skazanie J. B. bez przeprowadzenia rozprawy i

wymierzenie jej kary 4 miesięcy ograniczenia wolności poprzez

wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w

wymiarze 20 godz. w stosunku miesięcznym. Sąd Rejonowy w A. wniosek

ten uwzględnił na posiedzeniu w dniu 21 maja 2009 r.

Wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r., Sąd Rejonowy w A.:

I. uznał J. B. za winną popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu

i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 2 k.k. i art. 35

§ 1 i 3 k.k. skazał ją na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności poprzez

wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w […]

w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;

II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej zakaz

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na

okres 2 lat;

III. zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb

Państwa.

Wyrok powyższy nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu

29 maja 2009 r.

Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w A. z dnia 21 maja

2009 r., kasację wywiódł Prokurator Generalny.

Na podstawie art. 521 k.p.k. zaskarżył wspomniany wyrok na

korzyść J. B., w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym. Na

zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.

zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa karnego materialnego, tj. art. 42 § 1 i 2 k.k. polegające na

orzeczeniu wobec J. B. – skazanej za występek z art. 270 § 1 k.k. – środka

karnego

w

postaci

zakazu

prowadzenia

wszelkich

pojazdów

mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat, podczas gdy przepisy te

przewidują możliwość orzeczenia takiego zakazu jedynie w odniesieniu do

skazanego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

W oparciu o tak sformułowany zarzut Prokurator Generalny wniósł o

uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Stosownie do treści art. 42 § 1 i 2 k.k. sąd może orzec zakaz

prowadzenia pojazdów w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Jak już wcześniej

wspomniano J. B. została skazana za przestępstwo opisane w art. 270 § 1

k.k., czyli występek zamieszczony w rozdziale XXXIV Kodeksu karnego

zatytułowanym „Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów”.

Sąd, orzekając zatem na podstawie art. 42 § 2 k.k. środek karny w postaci

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych rażąco naruszył

art. 42 § 1 i 2 k.k., co miało istotny wpływ na treść wyroku.

Sąd Rejonowy zauważył przedstawione uchybienie i w sposób

sprzeczny z treścią art. 105 k.p.k., postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r.

sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. w

ten sposób, że z treści wyroku usunął II punkt. Jednakże była to czynność

niedopuszczalna, a w konsekwencji nieskuteczna, to jest nie mogąca

wywołać skutku jaki wiąże się z daną czynnością (por. T. Grzegorczyk, J.

Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 374).

Przepis art. 105 k.p.k. zezwala bowiem na sprostowanie orzeczenia

lub zarządzenia tylko w zakresie oczywistej omyłki pisarskiej i

rachunkowej, niedopuszczalne natomiast jest sprostowanie w tym trybie

błędnych rozstrzygnięć sądu co do winy i kary (por. P. Hofmański, E.

Sadzi, K. Zgryzek, K.P.K. Komentarz, t. I, Warszawa 2004, s. 545546,

podane tam orzeczenia i literatura).

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy uchylił

zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym (pkt.

II), a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył Skarb

Państwa.