Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III DS 1/02 KI-generiert

Supreme Court dismisses lawyer's appeal on procedural error grounds when client failed to request delay for review.

Geschäftsnummer III DS 1/02
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the lawyer's cassation appeal regarding a disciplinary fine for inaction and misrepresentation to clients. Although the court acknowledged the lower body failed to serve the victim's appeal to the lawyer, the appellant had explicitly declined a request to postpone the hearing for review. Consequently, the court ruled that the procedural defect did not influence the final penalty outcome.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 448 § 1 KPK; § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lipca 1998 r.: A failure to serve the victim's appeal to the accused does not constitute a ground for cassation if the accused did not request a delay to review the appeal and submit a written response.

Schlagwörter

KI-generiert
disciplinary procedure service of documents request for delay cassation appeal lawyer ethics procedural defect penalty proportionality

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 448 § 1 KPK
Podniesiony w kasacji obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej zarzut naruszenia art. 448 § 1 w
Art. 428 KPK
związku z art. 428 KPK oraz § 1 ust.
§ 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lipca 1998 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do adwokatów i aplikantów adwokackich
Art. 537 § 1 KPK
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 537 § 1 KPK w
Art. 91e Prawa o adwokaturze
związku z art. 91e Prawa o adwokaturze oddalił kasację oraz na podstawie art.
Art. 95l Prawa o adwokaturze
91e Prawa o adwokaturze oddalił kasację oraz na podstawie art. 95l

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
III SZ 8/00
(III SZ 8/00), w myśl którego określenie granic rygoryzmu

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 20 lutego 2002 r.

III DS 1/02

Podniesiony w kasacji obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej zarzut naruszenia art. 448 § 1 w

związku z art. 428 KPK oraz § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 23 lipca 1998 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do

adwokatów i aplikantów adwokackich (Dz.U. Nr 99, poz. 635), przez niedoręczenie mu odwołania osoby pokrzywdzonej od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej, jest bezzasadny, jeżeli obwiniony nie zgłosił wniosku o

odroczenie rozprawy, celem umożliwienia mu zapoznania się z treścią odwołania i złożenia stosownej odpowiedzi na piśmie.

Przewodniczący SSN Józef Szewczyk, Sędziowie SN: Andrzej Wasilewski

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, przy udziale zastępcy rzecznika dyscyplinarnego Naczelnej

Rady Adwokackiej adw. Tadeusza Krzemińskiego, po rozpoznaniu na rozprawie w

dniu 20 lutego 2002 r. sprawy obwinionego Dariusza Ż., na skutek kasacji obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w Warszawie z dnia 10 listopada 2001 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć kasację,

kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć obwinionego.

Uzasadnienie

Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w W. orzeczeniem z dnia 21 maja 2001

r. [...] uznał obwinionego - adwokata Dariusza Ż. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, a mianowicie: po pierwsze - że w okresie od 1998 r. do października 2000 r., pomimo przyjęcia zlecenia do prowadzenia postępowania sądowego oraz

pobrania niezbędnych dokumentów od mandanta - Henryka K., nie podjął w tej sprawie zleconych czynności procesowych, zapewniając jednocześnie - niezgodnie z

prawdą - swojego zleceniodawcę o procesowym biegu przyjętej do prowadzenia

sprawy; oraz po drugie - że w okresie od stycznia 1998 r. do sierpnia 2000 r., pomimo przyjęcia zlecenia przeprowadzenia postępowań sądowych oraz pobrania niezbędnych dokumentów od dwojga mandantów - Leszka M. i Marioli K.-M., nie podjął

w tych sprawach żadnych czynności procesowych, informując jednocześnie swych

zleceniodawców - niezgodnie z prawdą - o procesowym biegu powierzonych mu

spraw - czym dopuścił się przewinień dyscyplinarnych z art. 80 ustawy z dnia 26

maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U. Nr 16, poz. 124) oraz naruszenia obowiązków zawodowych adwokata i zasad godności zawodu określonych w § 6, § 8, §

49 oraz § 55 pkt 1 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, a w konsekwencji na podstawie art. 81 pkt. 3 Prawa o adwokaturze wymierzył mu za pierwszy

czyn karę pieniężną w wysokości 3.000 zł i za drugi czyn karę pieniężną w wysokości

2.000 zł oraz na podstawie art. 84 ust. 2 pkt. 3 Prawa o adwokaturze łączną karę

pieniężną w wysokości 5.000 zł, a także kwotę 1.000 zł tytułem kosztów postępowania.

W wyniku odwołania pokrzywdzonych od powyższego orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. i zakwestionowania przez nich zbyt łagodnego

wymiaru orzeczonej kary, Wyższy Sąd Dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej w

Warszawie orzeczeniem z dnia 10 listopada 2001 r. [...], na podstawie § 36 ust. 1 i

ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lipca 1998 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do adwokatów i aplikantów adwokackich

(Dz.U. Nr 99, poz. 635), zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że w miejsce

orzeczonych kar pieniężnych w wysokości 3.000 zł i 2.000 zł oraz kary łącznej 5.000

zł, na podstawie art. 84 ust. 1 pkt. 4 oraz art. 84 ust. 3 Prawa o adwokaturze orzekł:

za pierwszy czyn - karę dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach zawodowych na

czas pięciu miesięcy i zakaz wykonywania patronatu na okres czterech lat oraz za

drugi czyn - karę zawieszenia w czynnościach zawodowych na czas pięciu miesięcy i

zakaz wykonywania patronatu na czas czterech lat, a w rezultacie na podstawie art.

84 ust. 1 i ust. 2 Prawa o adwokaturze wymierzył obwinionemu - adwokatowi Dariuszowi Ż. łączną karę dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach zawodowych na

czas sześciu miesięcy i zakaz wykonywania patronatu na czas pięciu lat, obciążając

go równocześnie kosztami postępowania dyscyplinarnego za postępowanie w drugiej

instancji w kwocie 1.000 zł na rzecz Izby Adwokackiej w W.

Obwiniony - adwokat Dariusz Ż. wniósł w dniu 11 stycznia 2002 r. kasację od

powyższego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 10 listopada 2001

r. [...], w której na podstawie art. 91b Prawa o adwokaturze zarzucił: po pierwsze - rażące naruszenie prawa procesowego, wobec niedoręczenia obwinionemu odpisów

odwołań złożonych przez pokrzywdzonych oraz nieujawnienia ich treści na rozprawie

przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym, co pozbawiło obwinionego możliwości

realizacji prawa do obrony; oraz po drugie - w jego opinii - niewspółmierność orzeczonej kary do stopnia zawinienia obwinionego, ponieważ: „prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie uzasadnia tak brzemiennej w skutki kary,

jaką jest zawieszenie w czynnościach adwokata”. W konsekwencji, obwiniony wniósł

o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację, pokrzywdzony - Henryk K. wniósł o jej oddalenie,

wskazując w szczególności na to, że: po pierwsze - jeżeli prawdą jest, iż odwołanie

nie zostało obwinionemu doręczone przed rozprawą, to nie zmienia to faktu, że mógł

on zwrócić się na rozprawie o jej odroczenie, celem umożliwienia mu zapoznania się

z treścią odwołania, czego jednak nie uczynił; oraz po drugie - podniósł, że powoływanie się obwinionego na nieadekwatność orzeczonej kary, z uwagi na brak jego

jego doświadczenia w wykonywaniu zawodu adwokata, jest nieprzekonujące, skoro

obwiniony już uprzednio wykonywał zawody prawnicze - naprzód prokuratora, a

następnie radcy prawnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna. Jest faktem bezspornym, że w rozpoznawanej

sprawie obwinionemu - adwokatowi Dariuszowi Ż. nie doręczono odpisów odwołań

pokrzywdzonych od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. z dnia

21 maja 2001 r. [...], przez co uniemożliwiono mu także skorzystanie z prawa do złożenia pisemnej odpowiedzi na te odwołania, a tym samym doszło do naruszenia art.

448 § 1 w związku z art. 428 KPK oraz § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lipca 1998 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku

do adwokatów i aplikantów adwokackich (Dz.U. Nr 99, poz. 635). Tym niemniej, z

treści protokołu rozprawy przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym Naczelnej Rady

Adwokackiej w Warszawie w dniu 10 listopada 2001 r., w której brał również udział

obwiniony, jednoznacznie wynika, że po złożeniu sprawozdania przez sędziego referenta, deklaracji pokrzywdzonych, którzy poparli odwołanie, oraz zajęciu stanowiska

w niniejszej sprawie przez zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej Rady

Adwokackiej, udzielono głosu obwinionemu, który nie wniósł o odroczenie rozprawy,

celem umożliwienia mu zapoznania się z treścią odwołań i przedstawienia swego

stanowiska na piśmie, lecz wyłącznie zwrócił się do Sądu Dyscyplinarnego „o jak

najłagodniejszy wymiar kary i utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy”. Oznacza to, że fakt niedoręczenia obwinionemu odwołań w rozpoznawanej sprawie nie

miał wpływu na wynik postępowania i wysokość orzeczonej kary.

Natomiast podniesiony w kasacji zarzut, iż orzeczona przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny kara „jest zbyt dotkliwa i niewspółmierna do zawinienia” okazał się bezzasadny, co najmniej z dwóch przyczyn: po pierwsze - dlatego, że mając na uwadze

charakter zarzucanych obwinionemu deliktów dyscyplinarnych, w danym wypadku

zaniechanie podejmowania jakichkolwiek czynności zawodowych w interesie swoich

mandantów (§ 6, § 8, § 49 i § 55 ust. 1 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności

Zawodu), podjęta przez obwinionego próba wytłumaczenia jego zachowania brakiem

doświadczenia zawodowego, i to w sytuacji, gdy obwiniony uprzednio wykonywał już

także zawód prokuratora oraz zawód radcy prawnego, dowodzi jedynie, że nadal nie

jest on świadom tego, jak ciężkiego naruszenia swych obowiązków zawodowych w

danym wypadku się dopuścił; a po drugie - skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd prawny wyrażony we wcześniejszym orzeczeniu Sądu Najwyższego z

dnia 5 stycznia 2001 r. (III SZ 8/00), w myśl którego określenie granic rygoryzmu

ocen przy egzekwowaniu przestrzegania zasad etyki adwokackiej i godności zawodu

adwokata należy przede wszystkim do kompetencji organów korporacyjnych adwokatury.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 537 § 1 KPK w

związku z art. 91e Prawa o adwokaturze oddalił kasację oraz na podstawie art. 95l

Prawa o adwokaturze orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.