Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 67/22 KI-generiert

Supreme Court allows late claim for annulment due to pandemic suspension of procedural deadlines.

Geschäftsnummer III CZ 67/22
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court overturned the Regional Court's dismissal of a claim for annulment filed after the two-year statutory deadline. The appellant argued that the pandemic-related suspension of procedural time limits under the COVID-19 Act prevented timely filing, violating constitutional rights. The Court agreed, ruling that the suspension extended the deadline, thereby validating the late submission.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4246 § 1 k.p.c.; Art. 15zzs ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; Art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2: The suspension of procedural deadlines due to a state of epidemic allows for the continuation of the limitation period, preventing the loss of the right to file a claim for annulment solely due to the pandemic.

Schlagwörter

KI-generiert
statute of limitations pandemic suspension claim for annulment procedural deadlines SARS-CoV-2 preclusive period continuation of time Rückzug des Revisionsgesuchs

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4246 § 1 k.p.c.
Jego niedochowanie, a zatem wniesienie skargi po upływie terminu przewidzianego w art. 4246 § 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem (zob.
Art. 15zzs ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Jednocześnie jednak zgodnie z art. 15zzs ust.
Art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2
Zgodnie zaś z art. 68 ust.
Art. 363 § 1 k.p.c.
(art. 363 § 1 k.p.c.), a zatem dwuletni okres, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie Kodeksu postępowania cywilnego, upływał w dniu 30 lipca 2021 r..
Art. 398 § 15 k.p.c.
4246 § 1 k.p.c.).Z tych względów należało na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 4246 § 3 k.p.c
zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 5 k.c
art. 45 ust. 1 Konstytucji
2046) oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez Sąd II instancji skutkujące naruszeniem zasady bezpieczeństwa prawnego, prawa strony do sądu oraz prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
art. 4246 § 1 k.p.c
z 6 września 2021 roku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2017 r., sygn. akt V CNP 32/1
postanowienie Sądu Najwyższego z 12 października 2012 r., sygn. akt III CNP 17/12
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2011 r., sygn. akt II BU 8/10
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2011 r., sygn. akt II BU 8/10, LEX nr 1380872 i powołane tam orzeczenia).
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV CNP 45/17
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV CNP 45/17, LEX nr 2497597).Wyrok Sądu Okręgowego w R.
V CNP 32/17
Supreme Court dismisses request to restore statute of limitations for annulment action due to strict procedural bars.
V CNP 11/13
Supreme Court dismisses claim for legal inconsistency due to missing two-year filing deadline.
III CNP 17/12
Supreme Court dismisses appeal for inheritance law ruling filed after the mandatory two-year limitation period expired.
IV CNP 45/17
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to late filing and missing legal citation.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 67/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: Pierwszy Prezes SN Małgorzata Manowska (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Wesołowski‎SSN Kamil Zaradkiewicz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa R. L. i M. R.‎przeciwko J. L.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2022 r.,‎zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 6 września 2021 r., sygn. akt IV WSC […] (IV Ca […]), uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację pozwanego J. L. od wyroku Sądu Rejonowego w R. z 21 września 2018 r. Postanowieniem z 6 września 2021 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w R. z 30 lipca 2019 roku, którym oddalono apelację Pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w R. z 21 września 2018 roku. Na orzeczenie Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem wniósł Pozwany. Na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego w R.

Pozwany wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego w R. zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest art. 4246 § 3 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. w związku z § 82 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r. - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2046) oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez Sąd II instancji skutkujące naruszeniem zasady bezpieczeństwa prawnego, prawa strony do sądu oraz prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Pozwany wniósł o uchylenie postanowienia Sadu Okręgowego w R. z 6 września 2021 roku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę wnosi się w terminie dwóch lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do sądu, który zaskarżone orzeczenie wydał. Przewidziany w art. 4246 § 1 k.p.c. dwuletni termin do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem jest z jednej strony terminem zawitym prawa materialnego, z drugiej zaś - terminem procesowym.

Niedochowanie przez stronę powyższego terminu wywołuje w związku z powyższym skutki materialnoprawne, bowiem w takiej sytuacji nie jest możliwe dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa. Z kolei procesowy charakter tego terminu wyraża się w tym, że wyznacza czas (okres), w którym może być wniesiona skarga. Jego niedochowanie, a zatem wniesienie skargi po upływie terminu przewidzianego w art. 4246 § 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 18 września 2017 r., sygn. akt V CNP 32/17, LEX nr 2376906; 20 grudnia 2013 r., sygn. akt V CNP 11/13, LEX nr 1421820; 14 listopada 2012 r., sygn. akt II CZ 106/12, LEX nr 1293733; 12 października 2012 r., sygn. akt III CNP 17/12, LEX nr 1232599).

Ponadto owa dwoistość charakteru terminu, o którym mowa w art. 4246 § 1 k.p.c., pełniącego istotną funkcję materialnoprawną, a także jego prekluzyjność, powoduje, że nie podlega on przywróceniu na podstawie art. 168 i nast. k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2011 r., sygn. akt II BU 8/10, LEX nr 1380872 i powołane tam orzeczenia). Termin do wniesienia skargi, który jest terminem ciągłym (tempus continuum), obliczanym na zasadach określonych w art. 112 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV CNP 45/17, LEX nr 2497597).Wyrok Sądu Okręgowego w R. stał się prawomocny z chwilą wydania go w dniu 30 lipca 2019 r. (art. 363 § 1 k.p.c.), a zatem dwuletni okres, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie Kodeksu postępowania cywilnego, upływał w dniu 30 lipca 2021 r..

Jednocześnie jednak zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.) dodanego ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2020 r. poz. 568) , w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został następnie uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie zaś z art. 68 ust. 7 tej ostatniej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wskazane prawodawstwo wprowadzało zatem kilkutygodniowy okres zawieszenia terminów procesowych i sądowych, zaś moment ich dalszego biegu wyznaczał art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2.Oceniając dochowanie terminu w niniejszej sprawie oraz mając na uwadze jego dwoisty charakter, Sąd Okręgowy w R. powinien wziąć pod uwagę powyższe przepisy, znajdujące zastosowanie w przypadku terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako terminu sądowego.

Zawieszenie terminu na ich podstawie skutkuje bowiem dalszym jego biegiem od dnia, w którym ustawa skutek ten przewiduje, co wpływa z kolei na ustalenie końca okresu, w którym stronie postępowania przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4246 § 1 k.p.c.).Z tych względów należało na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzec jak w sentencji.