Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 62/09 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal and denies costs for filing a cassation complaint late due to subjective reasons.

Geschäftsnummer III CZ 62/09
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appeal filed by the official counsel against the District Court's rejection of a cassation complaint filed late. The counsel argued that the delay was justified by professional obligations, but the court found the reasons purely subjective and noted sufficient time existed to file the complaint. Consequently, the court ruled that the delay was not without fault and denied the request for state-funded legal assistance costs.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 168 § 1 k.p.c.: The official counsel's duty to file a cassation complaint within the statutory period ceases upon the appointment, and delays caused by subjective reasons do not justify restoring the deadline.

Schlagwörter

KI-generiert
official counsel cassation complaint statutory deadline subjective reasons legal aid costs time restoration faulty delay

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 398 § 14 k.p.c.
postępowania zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art.
Art. 168 § 1 k.p.c.
3986 § 2 w związku z art. 168 § 1 k.p.c.
Art. 169 § 1 k.p.c.
w powołanej uchwale powstał na tle wykładni art. 169 § 1 k.p.c., zgodnie z którym
Art. 394 § 1 and 3 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.).
§ 15 of the Regulation of 28 September 2002 on fees for legal activities
art. 168 § 1 k.p.c
3986 § 2 w związku z art. 168 § 1 k.p.c.
art. 169 § 1 k.p.c
w powołanej uchwale powstał na tle wykładni art. 169 § 1 k.p.c., zgodnie z którym

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 62/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych […]

przy uczestnictwie S.S.

o zastosowanie obowiązku leczenia odwykowego,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 10 grudnia 2009 r.,

zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt […],

1. oddala zażalenie

2. odmawia przyznania adw. A.M. kosztów nie opłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestnikowi

postępowania w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Pełnomocnik z urzędu uczestnika postępowania w sprawie dotyczącej

obowiązku leczenia odwykowego dnia 26 czerwca 2009 r. złożył skargę kasacyjną

wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie

Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 kwietnia 2009 r. Tłumaczył opóźnienie tym, że

zawiadomienie o wyznaczeniu na pełnomocnika z urzędu otrzymał dnia 29 maja

2009 r., a termin do złożenia skargi upłynął dnia 24 czerwca 2009 r. W tym czasie

był zaangażowany w szereg zadań zawodowych, którym musiał dać pierwszeństwo

i dopiero dnia 24 czerwca 2009 r. mógł zająć się sporządzeniem skargi. Sąd

Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009 r. oddalił wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną

uczestnika postępowania. Sąd Okręgowy uznał, że uchybienie terminowi do

wniesienia skargi może być uznane za uzasadnione tylko wtedy, gdy istniejąca

przeszkoda obiektywnie uniemożliwiała pełnomocnikowi z urzędu podjęcie

stosownych działań.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego pełnomocnik uczestnika

postępowania zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 168 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niniejsze zażalenie podlega oddaleniu. Pełnomocnik z urzędu uczestnika

postępowania miał bowiem wystarczająco dużo czasu (26 dni) do przygotowania

i wniesienia skargi kasacyjnej, przyczyny zaś, które, według niego, spowodowały

opóźnienie, mają znaczenie czysto subiektywne. Nie ma zatem podstaw do

przyjęcia, że pełnomocnik uczestnika nie wniósł w terminie skargi kasacyjnej „bez

swojej winy” (art. 168 § 1 k.p.c.). Nie zmienia tej oceny stanowisko zajęte przez Sąd

Najwyższy w powołanej w zażaleniu uchwale składu siedmiu sędziów z dnia

17 lutego 2009 r., III CZP 117/08 (OSNC 2009, nr 7-8, poz. 91), że „Przyczyna

uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika

ustanowionego przez sąd ustaje w czasie, w którym ma on możliwość jej

wniesienia, nie później jednak niż z upływem dwóch miesięcy od dnia

zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem.”. Po pierwsze, wbrew sugestii

zamieszczonej w zażaleniu, nie można tego stanowiska rozumieć w taki sposób, że

generalnie wydłuża ono termin do wniesienia skargi kasacyjnej do dwóch miesięcy

od dnia ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Po drugie, musi istnieć obiektywna

przyczyna

uchybienia

terminowi

do

wniesienia

skargi

kasacyjnej,

której

w okolicznościach niniejszej sprawy nie było. Po trzecie, problem rozstrzygany

w powołanej uchwale powstał na tle wykładni art. 169 § 1 k.p.c., zgodnie z którym

pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność

miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia

terminu. Z natury rzeczy chodziło więc o takie sytuacje, w których ustanowienie

przez sąd pełnomocnika dla strony (uczestnika postępowania) w celu umożliwienia

jej wniesienia skargi kasacyjnej następuje nieznacznie przed upływem lub nawet

już po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 398 5 § 1 k.p.c.

Oddalając wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przyznanie od

Skarbu Państwa nie opłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd

Najwyższy uznał, że sporządzenie podlegającego oddaleniu zażalenia na

postanowienie sądu drugiej instancji, odrzucające skargę kasacyjną, nie jest

„udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 15 rozporządzenia z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97,

OSNC 1999, nr 10, poz. 178).

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.).