Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 23/06 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for increasing appeal value when scope of challenge remains identical.

Geschäftsnummer III CZ 23/06
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the Regional Court's decision to reject the cassation complaint. The applicant argued that the value of the challenged subject should be higher because expert evidence was only admitted during the appeal proceedings. However, the court found that the scope of the challenge in both the appeal and the cassation was identical, making the lower value established in the appeal valid.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; The value of the subject of the cassation complaint cannot exceed the value of the subject of the appeal when the scope of the challenged decisions is identical.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation complaint appeal value scope of challenge procedural admissibility property dispute

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.
wnioskodawcy nie przekracza kwoty określonej w art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c., Sąd
Art. 394 § 3 k.p.c.
(art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
(art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).
art. 39814 k.p.c
(art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
III CKN 841/00
V CZ 94/04
841/00, nie opublik.; z dnia 10 października 2000 r., V CZ 94/04, nie opublik.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 23/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku J.K.

przy uczestnictwie W.K. i M.K.

o dział spadku i zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 20 kwietnia 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 17 lutego 2006 r. z urzędu ustalił

wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 70.089 zł i odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawcy J.K., wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 10 listopada

2005 r. Postanowieniem tym oddalono apelację wnioskodawcy złożoną od

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 kwietnia 2004 r. Odrzucenie

skargi

kasacyjnej spowodowane było tym, że wartość przedmiotu zaskarżenia w tej

skardze określono na kwotę wyższą niż wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji

(odpowiednio: 249.407 zł i 70.089 zł), przy czym zakres zaskarżenia w obu

środkach odwoławczych (w kasacji i apelacji) jest identyczny.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 17 lutego 2006 r.

wnioskodawca wnosił o jego uchylenie, podnosząc niewłaściwe ustalenie przez ten

Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji. W związku z tym, że zaskarżył on

apelacją m.in. pkt IV i V postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 kwietnia 2004 r.

– w jego ocenie – zaskarżenie odnosiło się nie tylko do różnicy między przyznaną

mu przez Sąd wysokością spłaty a spłatą oczekiwaną (pkt IV postanowienia), ale

także do żądania pożytków z nieruchomości położonej w K. przy ul. J. (żądanie to

oddalono w pkt V postanowienia). Dopiero dopuszczenie przez Sąd Okręgowy

opinii biegłego J.C. pozwoliły na określenie wartości tego żądania w wysokości

179.318 zł. Dlatego przedmiot zaskarżenia w kasacji określono na kwotę 249.407

zł (70.089 zł plus 179.318 zł).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ma wątpliwości co do tego, że zakres zaskarżenia w apelacji (k. 2041 –

2044 akt) i zakres zaskarżenia w skardze kasacyjnej są identyczne. W apelacji

zaskarżono rozstrzygnięcia zawarte w pkt IV i V postanowienia Sądu Rejonowego.

Odnosiły się one do spłat na rzecz wnioskodawcy i żądanie z „rozliczenia pożytków

z nieruchomości, położonej w K. przy ul. J.”. W skardze kasacyjnej zaskarżono pkt

3 postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 10 listopada 2005 r., w którym oddalono

apelację powoda (poza częścią uwzględnioną w pkt 2). Wskazując podany zakres

zaskarżenia apelacją, wnioskodawca określił ogólnie wartość zaskarżenia na kwotę

70.089 zł (k. 2041 akt), aczkolwiek z treści wniosku apelacyjnego może wynikać to,

że kwota ta odnosi się tylko do żądania spłat (k. 2044 akt) i nie obejmuje żądania

dotyczącego pożytków. W każdym razie w apelacji nie podano w ogóle żadnej

kwoty odpowiadającej wartości wspomnianych pożytków. Nie określenie wartości

dochodzonych pożytków wnioskodawca starał się tłumaczyć w ten sposób, że mógł

tego dokonać dopiero po dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego w postępowaniu

apelacyjnym. Należy jednak podkreślić, że chodzi tu o roszczenie o charakterze

majątkowym, które powinno być jednak określone (choćby w sposób przybliżony)

przez wnioskodawcę. W związku z tym Sąd Okręgowy miał uzasadnione podstawy

określić wartość przedmiotu zaskarżenia w kasacji na kwotę 70.089 zł (pkt 1

zaskarżonego postanowienia), ponieważ kwota taka podana została na wstępie

apelacji jako ogólnie oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalona jest zasada, że wartość

przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być wyższa od wartości

zaskarżenia w apelacji (por. np. postanowienia: z dnia 8 sierpnia 2000 r., III CKN

841/00, nie opublik.; z dnia 10 października 2000 r., V CZ 94/04, nie opublik.).

W tym pierwszym postanowieniu stwierdzono, że oznaczenie w kasacji (obecnie

skardze kasacyjnej) wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie wyższej niż

uprzednio podana w apelacji jest niedopuszczalne w razie tożsamości zakresu

rozstrzygnięcia kwestionowanego w obu tych środkach odwoławczych.

W związku z tym, że wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej

wnioskodawcy nie przekracza kwoty określonej w art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c., Sąd

Okręgowy trafnie odrzucił tę skargę jako niedopuszczalną.

W tej sytuacji zażalenie wnioskodawcy należało oddalić jako nieuzasadnione

(art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).