Supreme Court dismisses cassation on inheritance title change, citing binding precedent and lack of statutory connection.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by the applicant and the City of Rzeszów regarding a change to an inheritance title decision. The applicant argued for a broad interpretation of the law to allow changes when another person acquired the inheritance, while the City claimed a procedural violation regarding summons rules. The court rejected both arguments, relying on a binding precedent that limits the scope of the relevant article and clarifying that the cited procedural provisions do not connect in the manner suggested by the appellants.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 679 § 3 k.p.c.; Art. 510 § 2 k.p.c.: The Supreme Court's binding precedent limits the application of Art. 679 k.p.c. to changing inheritance titles, and the cited procedural articles do not form a connected basis for cassation.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt III CSK 214/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku M. W.przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Rzeszowa i Gminy Miasta Rzeszówo zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Gminy Miasta Rzeszów oraz skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowiez dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II Ca 1411/14, odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika Skarbu Państwa, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił obie apelacje od postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r.Od postanowienia Sądu drugiej instancji skargi kasacyjne wnieśli: wnioskodawczyni oraz uczestniczka Gmina Miasta Rzeszów. Wnioskodawczyni wskazała na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 679 § 3 k.p.c.). Zanegowała wykładnię, że „przepis ten nie daje podstawy do zmiany postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, w przypadku przeprowadzenia dowodu, iż spadek w całości nabyła inna osoba niż wskazana w prawomocnym postanowieniu o stwierdzenie nabycia spadku, gdy w obrocie prawnym istnieje inne, uprzednie oraz zgodne ze stanem prawnym i faktycznym, prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkobiercy”.Z kolei skarżąca Gmina wskazała na oczywistą zasadność skargi, na co wskazuje oczywiste naruszenie art. 510 § 2 w związku z art. 672, 673 pkt 4 i art. 679 § 1 zdanie drugie k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Problem poruszony w skardze wnioskodawczyni został wyjaśniony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2012 r., III CZP 81/11 (OSNC 2013, nr 1, poz.1), mającej moc zasady prawnej, a więc wiążącej wszystkie składy Sądu Najwyższego, także skład w niniejszej sprawie.Zgodnie z tą uchwałą, art. 679 k.p.c. nie stanowi podstawy uchylenia kolejnego prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy.
Właściwe są w tym przypadku przepisy art. 403 § 2 w związku z art. 13 § 2 i art. 524 § 2 k.p.c.Z tych względów przyczyna kasacyjna wskazywana przez wnioskodawczynię nie występuje.Nie występuje także przyczyna kasacyjna eksponowana przez Gminę Miasta Rzeszów, gdyż art. 510 § 2 i art. 672 k.p.c. nie pozostają ze sobą w związku, który skarżąca sugeruje. Przepis art. 510 § 2 k.p.c. dotyczy wezwania do udziału w sprawie konkretnej, zindywidualizowanej osoby o znanej tożsamości, natomiast art. 672 k.p.c. przewiduje wezwanie tzw. abstrakcyjne, skierowane do nieznanego kręgu osób, w celu odszukania i ustalenia osób, które mogą być zainteresowane w rozumieniu art. 510 § 1 k.p.c., a których istnienie i tożsamość nie są znane ani sądowi, ani uczestnikom występującym w sprawie.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.