Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CO 9/03 KI-generiert

Supreme Court dismisses retrial appeal as procedural error since only judgments, not rulings, qualify under the Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer III CO 9/03
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected a retrial appeal filed by a dairy factory against a final ruling denying cassation. The appellant argued that a recent Constitutional Court interpretation should trigger a retrial under Article 4011 of the Civil Procedure Code. The court held that retrial is only permissible against final judgments, not procedural rulings, and the cited Constitutional Court decision was merely an interpretative proposal, not a finding of unconstitutionality.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 399, 524 § 1 k.p.c.; Art. 4011 § 1 k.p.c.: A retrial appeal is admissible only against final judgments or substantive rulings, not against procedural rulings or interpretative decisions by the Constitutional Court that do not declare a norm unconstitutional.

Schlagwörter

KI-generiert
retrial appeal admissibility judgment versus ruling Constitutional Court interpretation Civil Procedure Code procedural ruling finality

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 399 k.p.c.
Zgodnie z art. 399 i 524 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu art.
Art. 524 § 1 k.p.c.
Art. 353 § 1 k.p.c.
399 i 524 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu art. 353 1 k.p.c.,
Art. 4011 § 1 k.p.c.
się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c.
Art. 410 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).
Art. 190 ust. 4 Konstytucji
art. 190 ust. 4 Konstytucji, który upoważnił ustawodawcę „zwykłego” do
art. 393 § 1 k.p.c
związku z art. 393 § 1 k.p.c.) jest niedopuszczalna.
art. 4011 § 1 k.p.c
się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c.
art. 1151 § 2 k.p.c
1148 § 2 i art. 1151 § 2
art. 190 ust. 4 Konstytucji
art. 190 ust. 4 Konstytucji, który upoważnił ustawodawcę „zwykłego” do

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
I CZ 152/72
Najwyższego z dnia 4 stycznia 1973 r., I CZ 152/72, OSNCP 1973, nr 7-8, poz.
I CZ 46/78
z dnia 28 kwietnia 1978 r., I CZ 46/78, nie publ.
I CZ 82/80
, z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 82/80,
I CKN 1085/99
nie publ., z dnia 22 listopada 1999 r., I CKN 1085/99, „Biuletyn Sądu Najwyższego”
III CO 6/02
12 oraz z dnia 6 listopada 2002 r., III CO 6/02, „Izba Cywilna” 2003, nr
I CO 7/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr
C.I. 2821/34
Najwyższego z dnia 8 lutego 1935 r., C.I. 2821/34, Zb.
C.II. 206/38
dnia 19 września 1938 r., C.II. 206/38, OSP 1939, poz.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CO 9/03

1. Skarga o wznowienie postępowania od postanowienia Sądu

Najwyższego o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 3937 § 1 w

związku z art. 393 § 1 k.p.c.) jest niedopuszczalna.

2. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego tzw. interpretacyjne nie mieści

się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c.

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Maria Grzelka

Sędzia SN Marek Sychowicz

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa "Ż." S.A. w W. – Fabryki Żelatyny w P.

przeciwko Przedsiębiorstwu Przewozu Towarów PKS Nr 2 w L. o zapłatę, na

posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2003 r., na skutek

skargi strony pozwanej o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem

Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2002 r.

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2002 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do

rozpoznania kasacji powódki „Ż.” S.A. w W., Fabryki Żelatyny w P., od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 1998 r.

W dniu 14 lipca 2003 r. strona powodowa zaskarżyła to postanowienie skargą o

wznowienie

postępowania,

w

której

powołała

się

na

wyrok

Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 2003 r., SK 12/03, oraz przepis art. 4011 § 1 i 2

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 399 i 524 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu art. 353 1 k.p.c.,

wznowienia

postępowania

można

żądać

w

wypadku

jego

zakończenia

prawomocnym wyrokiem, postanowieniem co do istoty sprawy wydanym w

postępowaniu nieprocesowym albo nakazem zapłaty (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 4 stycznia 1973 r., I CZ 152/72, OSNCP 1973, nr 7-8, poz. 143,

z dnia 28 kwietnia 1978 r., I CZ 46/78, nie publ. , z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 82/80,

nie publ., z dnia 22 listopada 1999 r., I CKN 1085/99, „Biuletyn Sądu Najwyższego”

2000, nr 1, s. 12 oraz z dnia 6 listopada 2002 r., III CO 6/02, „Izba Cywilna” 2003, nr

6, s. 48). Zasadę tę potwierdza także art. 4011 § 1 k.p.c., z którego wynika, że

przedmiotem skargi o wznowienie może być tylko wyrok, wydany na podstawie aktu

normatywnego,

uznanego

przez

Trybunał

Konstytucyjny

za

niezgodny

z

Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą. Należy zatem stwierdzić, że

dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania od prawomocnych orzeczeń co

do istoty sprawy jest zasadą konstrukcyjną tego nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, dopełnianą przez unormowania zawarte w art. 1148 § 2 i art. 1151 § 2

k.p.c., przyjmuje się bowiem powszechnie, że postanowienia w przedmiocie

uznania i stwierdzenia wykonalności orzeczenia zagranicznego są orzeczeniami

merytorycznymi, korzystającymi z prawomocności materialnej. Trzeba dodać, że

dopuszczalność skargi tylko od wyroków stanowi istotę modelu wznowienia

postępowania w postępowaniu cywilnym od chwili obowiązywania kodeksu

postępowania cywilnego z 1930 r. (art. 422 d.k.p.c.; por. także orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 8 lutego 1935 r., C.I. 2821/34, Zb. Urz. 1935, poz. 389 oraz z

dnia 19 września 1938 r., C.II. 206/38, OSP 1939, poz. 85).

Takie ukształtowanie zasad wznowienia postępowania nie pozostaje w kolizji z

art. 190 ust. 4 Konstytucji, który upoważnił ustawodawcę „zwykłego” do

samodzielnego,

postępowania

suwerennego

w

przepisach

unormowania

właściwych

dla

„zasad

danego

i

trybu”

wznowienia

postępowania

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr

1, poz. 14). Jest jasne, że pod pojęciem „zasad”, o których mowa w art. 190 ust. 4,

kryją się zasady konstrukcyjne instytucji wznowienia postępowania, a wśród nich –

określenie orzeczeń podlegających zaskarżeniu. Zważywszy zatem, że zaskarżone

przez powoda orzeczenie nie jest wyrokiem ani – co nietrafnie sugeruje strona

powodowa – postanowieniem co do istoty sprawy, wniesioną skargę o wznowienie

postępowania należy uznać za niedopuszczalną. W tej sytuacji marginesowe

znaczenie ma okoliczność, że skarżąca powołała się w skardze na orzeczenie

Trybunału Konstytucyjnego tzw. interpretacyjne, które nie orzeka o niezgodności

aktu normatywnego z Konstytucją, w związku z czym, przedstawiając jedynie

określoną propozycję wykładni, nie eliminuje z porządku prawnego jakiegokolwiek

przepisu prawnego, a zatem nie mieści się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c.

Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).