Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 18/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to lack of proven damage and missing legal citation.

Geschäftsnummer III CNP 18/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment ordering payment. The plaintiff failed to prove that the judgment caused actual damage and did not cite the specific legal provision allegedly violated. The court ruled that such appeals require cumulative proof of damage and explicit identification of the conflicting law.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c. An appeal for non-compliance is inadmissible if the appellant fails to prove damage caused by the judgment or fails to cite the specific legal provision allegedly violated.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for non-compliance proof of damage constructive requirements cited legal provision inadmissible appeal causal link final judgment

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c.
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c.
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c
mowa w art. 361 § 1 k.c.
art. 232 k.p.c
zarzut naruszenia art. 232 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07
postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
II CNP 15/05
Supreme Court dismisses appeal against final costs ruling as it is not a final judgment on the main case.
III CNP 46/06
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to failure to prove actual damage caused by the judgment.
III CNP 30/07
Supreme Court dismisses appeal for annulment of final ruling on property division due to lack of proven damage.
IV CNP 1/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements for legal challenge to final judgment.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko W. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 września 2012 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 10 grudnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w K. z dnia 17 września 2010 r. w ten sposób, że oddalił powództwo J.

M. przeciwko W. M. o zapłatę.

Od wyroku Sądu Okręgowego powódka J. M. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie

i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych

środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez

wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem

szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym

mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością

uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia

i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana

przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać poniesiona później niż w dacie

wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada

2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP

11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,

IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

Skarżąca nie odniosła się w skardze do opisanego wymagania skargi

i ograniczyła się jedynie do zarzucenia w sposób bardzo ogólnikowy naruszenia art.

232 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność

powstania oraz rozmiaru szkody, co w oczywisty sposób nie spełnia przesłanki

określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarga powódki jest niedopuszczalna również z tej przyczyny, że nie

wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy – a w ślad za nim Trybunał Konstytucyjny – wyjaśniał, że wszystkie

wymagania art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (np. postanowienie

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie

odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi

zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie. Powódka sformułowała

zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. składający się na

podstawę skargi, jednak nie wskazała przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jw