Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III AZP 4/94 KI-generiert

Supreme Court dismisses request to answer legal question regarding customs duty invalidation and reliance interests.

Geschäftsnummer III AZP 4/94
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland refused to answer a legal question submitted by a five-judge panel regarding the consideration of socio-economic consequences when invalidating customs decisions. The court noted that such questions create serious doubts in customs matters, where invalidating a final duty assessment could cause unexpected financial ruin to importers who relied on the original decision. Consequently, the seven-judge panel was bound by the ordinary panel's decision to withdraw the request, leaving it without consideration.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 13 pkt 4 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 20 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym: The expanded panel of the Supreme Court is bound by the decision of an ordinary panel to withdraw a request for a legal opinion and cannot independently assess the propriety of such withdrawal.

Schlagwörter

KI-generiert
Supreme Court binding legal question withdrawal customs duty invalidation reliance interest protection socio-economic consequences administrative decision five-judge panel

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 13 pkt 4 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym
przedmiocie rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 13 pkt 4 i art.
Art. 20 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym
przedmiocie rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 13 pkt 4 i art. 20 ust. 2
art. 156 § 1 pkt 2 k.p
podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ze względu na wydanie jej bez podstawy prawnej
art. 160 k.p
dochodzenie przez strony odszkodowań w trybie art. 160 k.p.a.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 13 października 1994 r.

III AZP 4/94

Sąd Najwyższy jest związany cofnięciem wniosku o podjęcie uchwały w

przedmiocie rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 13 pkt 4 i art. 20 ust. 2

ustawy o Sądzie Najwyższym - jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48).

Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Teresa

Flemming-Kulesza, Adam Józefowicz (współsprawozdawca), Janusz Łętowski, Walery

Masewicz, Walerian Sanetra, Andrzej Wróbel (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 października 1994 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo-Produkcyjnego "P."

Spółka Cywilna w W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 31 grudnia 1992

r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wymiarze cła, w związku z

wnioskiem składu 5 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1994 r., [...], o podjęcie

przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego uchwały zawierającej odpowiedź na

zagadnienie prawne objęte tym wnioskiem

p o s t a n o w i ł:

na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48) wobec cofnięcia wniosku

pozostawić go bez rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 27 maja 1994 r. [...] przedstawił do

rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Sądu Najwyższego następujące zagadnienie

prawne: "Czy dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, ydanej na

podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ze względu na wydanie jej bez podstawy prawnej

lub z rażącym naruszeniem prawa powinny być brane pod uwagę także skutki

społeczno-ekonomiczne będące następstwem stwierdzenia nieważności decyzji oraz

uzasadniony interes strony, która działała w zaufaniu do decyzji administracyjnej,

uznanej następnie za nieważną?" W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy

stwierdził, że powyższe zagadnienie prawne budzi poważne wątpliwości w sprawach

wymiaru opłat celnych. Wątpliwości ujawniają się zwłaszcza wtedy, gdy centralny organ

administracji celnej stwierdza nieważność ostatecznej decyzji o wymiarze cła od

konkretnego towaru z tej przyczyny, że dokonany tą decyzją wymiar stawki celnej był

nieprawidłowy. Zdaniem zwykłego składu Sądu Najwyższego oznacza to dla strony

nieoczekiwane i w jej przekonaniu rażąco krzywdzące działanie administracji publicznej,

skoro strona uiściła wymierzoną stawkę celną, wliczyła ją do ceny towaru (z reguły

stronami w tych sprawach są podmioty gospodarcze importujące towary z zagranicy),

towar został sprzedany, a konieczność ponoszenia znacznie wyższych, wymierzonych

ponownie (nawet po upływie kilku lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna)

opłat celnych może powodować finansowy krach przedsiębiorstwa. Ponadto

dochodzenie przez strony odszkodowań w trybie art. 160 k.p.a. z reguły nie jest

skuteczne. Przy rozpoznawaniu spraw tego rodzaju pojawia się poważna wątpliwość,

czy zastosowanie niewłaściwej, z reguły niższej, stawki celnej może być w każdym

przypadku identyfikowane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt.

2 k.p.a, co zobowiązuje organy administracji celnej do stwierdzenia nieważności takich

decyzji, czy też organy orzekające w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

wymierzających stawki celne powinny uwzględniać także dyrektywy wynikające z

konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do organów państwa, względnie wartości

pozaprawne mające istotne znaczenie dla ogólnych interesów państwa, jak na przykład

skutki społeczno-gospodarcze.

Zwykły skład Sądu Najwyższego postanowieniem z dnia 13 października 1994 r.

[...] cofnął wniosek o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego uchwały

zawierającej odpowiedź na pytanie prawne objęte postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 27 maja 1994 r., wobec czego pozostawiono powyższy wniosek bez

rozpoznania. Kategoryczne sformułowanie zawarte w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 20

września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48)

nie zezwala bowiem składowi powiększonemu Sądu Najwyższego na ocenę zasadności

cofnięcia wniosku o podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na zagadnienie prawne

objęte takim wnioskiem. Należy zatem przyjąć, że skład powiększony Sądu

Najwyższego jest związany postanowieniem zwykłego składu tego Sądu o cofnięciu

wniosku o podjęcie przez skład powiększony uchwały, o której mowa w art. 13 pkt. 4 tej

ustawy, w związku z tym orzeczono jak w sentencji.