Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III ARN 25/95 KI-generiert

Supreme Court allows extraordinary review when a court decision wrongly denies access to justice due to clerical error.

Geschäftsnummer III ARN 25/95
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland granted an extraordinary review against a lower court's dismissal of a property restitution claim. The lower court rejected the claim based on a clerical note stating the plaintiff failed to pay filing fees, despite clear evidence in the file proving payment was made on time. The court ruled that such a clerical error deprived the plaintiff of her right to a fair trial under Article 6 of the ECHR and constituted a serious violation of the law, warranting the case's remittal for proper adjudication.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 204 § 1 k.p.a.; Art. 212 k.p.a.; Art. 16 ust. 1, 3 ustawy o kosztach sądowych; Art. 422 § 2 k.p.c.; Art. 421 § 2 k.p.c.; Art. 211 k.p.a.; Art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności: A party cannot bear negative consequences from a court's faulty work that deprives them of the right to have their administrative complaint heard by an independent court.

Schlagwörter

KI-generiert
extraordinary review clerical error access to justice ECHR Article 6 administrative litigation filing fees remittal of case

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 204 § 1 k.p.a.
Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 204 § 1 i
Art. 212 k.p.a.
§ 1 i art. 212 k.p.a. w związku z art.
Art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
w związku z art. 16 ust.
Art. 422 § 2 k.p.c.
uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia) podlega uwzględnieniu z mocy art. 422
Art. 421 § 2 k.p.c.
§ 2 w związku z art. 421 § 2 k.p.c. i art.
Art. 211 k.p.a.
i art. 211 k.p.a. Zasadny jest też zawarty w niej wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania obecnie właściwemu miejscowo Ośrodkowi
Art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
gwarantowanego art. 6 ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o Ochronie Praw
art. 212 k.p
§ 1 i art. 212 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o
art. 421 § 2 k.p.c
§ 2 w związku z art. 421 § 2 k.p.c.
art. 211 k.p
§ 2 w związku z art. 421 § 2 k.p.c. i art. 211 k.p.a. Zasadny jest też zawarty w niej wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania obecnie właściwemu miejscowo Ośrodkowi

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 23 sierpnia 1995 r.

III ARN 25/95

Strona postępowania administracyjno-sądowego nie może ponosić

ujemnych skutków wadliwej pracy sądu, pozbawiającej prawa do rozpatrzenia

przez niezawisły sąd jej skargi na decyzję administracyjną, dotyczącą jej praw.

Przewodniczący SSN: Adam Józefowicz (sprawozdawca), Sędziowie SN: Janusz

Łętowski, Teresa Romer, Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Andrzej Wróbel,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Włodzimierza Skoniecznego, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 1995 r. sprawy ze skargi Anny B. na decyzję Wojewody R.

z dnia 6 października 1992 r. [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości, na skutek

rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od postanowienia Naczelnego Sądu

Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 25 marca 1993 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do rozpoznania

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Rzeszowie.

Uzasadnienie

Kierownik Urzędu Rejonowego w R. decyzją z dnia 23 lipca 1992 r. [...] odmówił

Annie B. zwrotu nieruchomości stanowiącej obecnie część działki nr 67 i 114/1,

położonej w R. w rejonie ulicy L. i K.

Rozpatrując odwołanie Anny B. od powyższej decyzji, Wojewoda R. decyzją z

dnia 6 października 1992 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na decyzję tę wnioskodawczyni wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 1992

r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 50.000 zł. w terminie 7 dni

pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało jej doręczone w dniu 29 grudnia

1992 r., w którym niezwłocznie uiściła żądaną opłatę (k. 13 akt).

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 25 marca 1993 r., [...] odrzucił skargę Anny B. na decyzję Wojewody R. z

dnia 6 października 1992 r. w przedmiocie zwrotu nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny, (opierając się na urzędowym zapisku,

stwierdzającym, że do dnia 10 marca 1993 r. opłata nie wpłynęła) uznał, iż skarżąca nie

uiściła wpisu w zakreślonym terminie. Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 204 § 1 i

212 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych skargę odrzucił.

Od powyższego postanowienia Minister Sprawiedliwości złożył rewizję nadzwyczajną, w której zarzucił rażące naruszenie prawa, w szczególności przepisów art. 204

§ 1 i art. 212 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.). Wnoszący

rewizję nadzwyczajną wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o przekazanie

sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w

Rzeszowie do merytorycznego rozpoznania.

Prokurator poparł rewizję nadzwyczajną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.

Zaskarżone postanowienie zostało oparte na notatce urzędowej bez należytego

sprawdzenia dokumentacji księgowej, dotyczącej wpływu do Sądu uiszczonych opłat

sądowych. Skarżąca po otrzymaniu odpisu zaskarżonego postanowienia w piśmie

skierowanym do Sądu podała, że żądaną opłatę uiściła w terminie, na dowód czego

dołączyła oryginał dowodu wpłaty wpisu w dniu 29 grudnia 1992 r. Niezależnie od tego

w aktach sprawy znajduje się dowód wpłaty, na odwrocie którego zamieszczono

adnotację o wpisaniu jej do księgi pod poz. 10 w dniu 13 stycznia 1993 r., czyli przed

datą notatki urzędowej i wydania zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji - zdaniem

Sądu Najwyższego - należy uznać, że zaskarżone rewizją nadzwyczajną postanowienie

zostało oparte na błędnej przesłance faktycznej, wyraźnie sprzecznej z zebranym w

sprawie materiałem dowodowym. Niedokładne sprawdzenie przez Sąd zasadności

notatki urzędowej spowodowało wydanie postanowienia, które w okolicznościach

sprawy rażąco narusza przepisy prawa, wymienione w zarzutach rewizji nadzwyczajnej.

Zaskarżone postanowienie bezpodstawnie zamknęło dalsze postępowanie w sprawie i

pozbawiło wnioskodawczynię możliwości skontrolowania przez sąd wydanych w

stosunku do niej decyzji administracyjnych oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości,

gwarantowanego art. 6 ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 grudnia 1950 r.

i opublikowanej w Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284. Strona postępowania

sądowo-administracyjnego nie może ponosić ujemnych skutków wadliwej pracy sądu,

pozbawiających ją prawa do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia przez

niezawisły sąd jej skargi na decyzję administracyjną, dotyczącej jej praw.

Naruszenie tej zasady przez Sąd bezpodstawnym postanowieniem należy uznać

za równoznaczne z naruszeniem interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego względu

rewizja nadzwyczajna (pomimo wniesienia jej po upływie sześciu miesięcy od

uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia) podlega uwzględnieniu z mocy art. 422

§ 2 w związku z art. 421 § 2 k.p.c. i art. 211 k.p.a. Zasadny jest też zawarty w niej wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania obecnie właściwemu miejscowo Ośrodkowi

Zamiejscowemu w Rzeszowie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.