Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UK 385/17 KI-generiert

Cassation appeal dismissed; facts and evidence assessment by second-instance court are not cassation grounds.

Geschäftsnummer II UK 385/17
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured against a social insurance fund regarding family pension eligibility. The applicant argued that the lower court violated procedural rules by failing to order a new expert opinion on the date of total disability. The court ruled that such arguments do not constitute valid grounds for cassation as they concern fact-finding and evidence evaluation, which fall within the exclusive jurisdiction of the second-instance court.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: Grounds for cassation cannot be based on the second-instance court's assessment of facts or evidence, as the cassation court is bound by the factual findings of the lower court.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal dismissal second instance court fact finding jurisdiction evidence assessment social insurance pension Invalidenrente Begriff der Dienstunfähigkeit medizinische Arbeitsunfähigkeit

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 382 k.p.c.
W jej ocenie doszło do uchybienia art. 382 k.p.c. w związku z art.
Art. 391 k.p.c.
w związku z art. 391 k.p.c. w związku z art.
Art. 278 k.p.c.
w związku z art. 278 i art.
Art. 290 § 1 k.p.c.
278 i art. 290 § 1 k.p.c. przez zaniechania przeprowadzania dowodu z opinii instytutu naukowo-badawczego co ustalenia daty powstania u ubezpieczonej całkowitej niezdolności do pracy.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i art.
Art. 385 k.p.c.
i art. 385 k.p.c., a także art.
Art. 68 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
385 k.p.c., a także art. 68 w związku z art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Trudno uznać, że dochodzi do wypełnienia dyspozycji art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko z racji odmiennego stanowiska co do kluczowych faktów, które zostały potwierdzone przez sąd rozpoznawczy opinią biegłego.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wystarczy podać, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenie faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).W ocenie skarżącej Sąd drugiej instancji miał obowiązek dopuścić kolejną opinię biegłego.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy bowiem również w trakcie przedsądu związany jest podstawami skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.).O oczywistości skargi kasacyjnej nie może również świadczyć powołanie się na art.
Art. 232 ust. 2 k.p.c.
i art. 232 zdanie drugie k.p.c.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UK 385/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku I.S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.‎o przyznanie prawa do renty rodzinnej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 sierpnia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.‎z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III AUa …/15, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. przyznaje radcy prawnemu N.U. od Skarbu Państwa - Sąd Apelacyjny w P. tytułem wynagrodzenia za reprezentowanie wnioskodawczyni z urzędu 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększone o należny podatek od towarów i usług, III. nie obciąża wnioskodawczyni kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w P. oddalił apelację I.S., wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 4 listopada 2015 r.Przedmiotem postępowania było prawo do renty rodzinnej. Ubezpieczona spełniała przesłanki do tego świadczenia jedynie w przypadku ustalenia, że całkowita niezdolność do pracy wystąpiła u niej przed ukończeniem 16 roku życia. W tym zakresie, Sądy obu instancji ustaliły jednak zgodnie, że wnioskodawczyni stała się całkowicie niezdolna do pracy w późniejszym okresie.Skargę kasacyjną wywiodła wnioskodawczyni.

W jej ocenie doszło do uchybienia art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. w związku z art. 278 i art. 290 § 1 k.p.c. przez zaniechania przeprowadzania dowodu z opinii instytutu naukowo-badawczego co ustalenia daty powstania u ubezpieczonej całkowitej niezdolności do pracy. Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i art. 385 k.p.c., a także art. 68 w związku z art. 12 i 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.W ocenie wnioskodawczy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie przepisów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trudno uznać, że dochodzi do wypełnienia dyspozycji art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko z racji odmiennego stanowiska co do kluczowych faktów, które zostały potwierdzone przez sąd rozpoznawczy opinią biegłego. Wystarczy podać, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenie faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).W ocenie skarżącej Sąd drugiej instancji miał obowiązek dopuścić kolejną opinię biegłego.

Podstawą tego twierdzenia nie może być jednak art. 278 § 1 k.p.c. i art. 290 § 1 k.p.c. Przepisy te upoważniają do skorzystania z wiadomości specjalnych, nie przesądzają jednak o obowiązku kontunuowania postępowania dowodowego. Kwestią tą zajmuje się bowiem art. 381 k.p.c. i art. 232 zdanie drugie k.p.c. Przewidują one, że prowadzenie przez sąd odwoławczy postępowania dowodowego z urzędu lub na wniosek jest dopuszczalne wyjątkowo. Ubezpieczona przepisów tych nie wskazuje w skardze kasacyjnej, oznacza to, że ich naruszenie nie może świadczyć o spełnieniu przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy bowiem również w trakcie przedsądu związany jest podstawami skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.).O oczywistości skargi kasacyjnej nie może również świadczyć powołanie się na art. 386 § 4 k.p.c. i art. 385 k.p.c. Przesłanką uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie jest konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego.

Decyzję ta można podjąć tylko w razie potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, co w sprawie nie miało miejsca. Nie jest też prawdą, że Sąd drugiej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, czy również, że nie dokonał oceny stanu zdrowia ubezpieczonej w sposób nie budzący wątpliwości. Świadczą o tym jednoznaczne tezy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie jest też oczywiste, że apelacja była zasadna.Przeprowadzone rozważania świadczą o braku przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. Należało zatem orzec jak w sentencji.