Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UK 324/15 KI-generiert

Social security pension claim dismissed because establishing a right to payment does not equal granting the right to receive it.

Geschäftsnummer II UK 324/15
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the pension fund's cassation appeal regarding the start date of a pension payment. The appellant argued that the lower court incorrectly established the right to a pension from December 2012, while the fund contended the payment should only begin from the month of the application. The court ruled that legally establishing a right to benefits is distinct from granting the right to actually receive them, and since the appeal value was under 10,000 PLN, the case was inadmissible.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: Establishing a legal right to social security benefits is not equivalent to granting the right to receive them, and the right to payment arises only upon fulfillment of acquisition conditions.

Schlagwörter

KI-generiert
social security benefits pension acquisition rights payment entitlement date cassation admissibility threshold legal right vs payment right

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).
art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną dotyczącą tylko tej części wyroku Sądu Apelacyjnego, w której orzeczono o prawie ubezpieczonej do emerytury za grudzień 2012 r., oparłszy ją na podstawie naruszenia art. 100 ust.
art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
100 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przewidujący powstanie prawa do świadczeń z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, natomiast o wypłacie – art. 129 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3982 § 1 k.p.c
art. 3986 § 3 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1989 r., III UZP 11/89
uchwała z dnia 10 sierpnia 1988 r., III UZP 22/88

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UK 324/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. Z. poprzednio K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt III AUa […], odrzuca skargę

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny w […], uwzględniając apelację M. Z. (poprzednio K.), zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W., Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 lutego 2014 r. i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 25 stycznia 2013 r. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury, poczynając od dnia 1 grudnia 2012 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku. Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną dotyczącą tylko tej części wyroku Sądu Apelacyjnego, w której orzeczono o prawie ubezpieczonej do emerytury za grudzień 2012 r., oparłszy ją na podstawie naruszenia art. 100 ust. 1 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2013 r.

Dz.U. z 2012 r., poz. 637). Jako wartość przedmiotu zaskarżenia skarżący wskazał równowartość kwoty emerytury za miesiąc, czyli kwotę 2.224,67 zł.Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, skarżący określił ją jako oczywiście uzasadnioną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.O nabyciu prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego stanowi art. 100 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przewidujący powstanie prawa do świadczeń z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, natomiast o wypłacie – art. 129 ust. 1 ustawy, nakazujący wypłacanie świadczenia od dnia powstania prawa, nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.

Wynika stąd, że istnienia prawa do świadczeń, wiążącego się ze spełnieniem warunków nabycia tego prawa nie można utożsamiać z przyznaniem świadczenia. Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalenie prawa do świadczenia nie jest równoznaczne z jego przyznaniem prawa do jego pobierania (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1989 r., III UZP 11/89, OSNCP 1990 nr 6, poz. 72 i wcześniejszą uchwałę z dnia 10 sierpnia 1988 r. III UZP 22/88, OSNCP 1989 nr 12, poz. 194). Pogląd ten zachował aktualność, a jego przyjęcie oznacza, że ustalenie prawa do świadczenia od oczywiście nieprawidłowej daty nie oznacza prawa do pobierania świadczenia od tej daty.Skarga kasacyjna obejmująca wyrok sądu drugiej instancji wyłącznie w części dotyczącej daty początkowej wypłaty emerytury nie dotyczy prawa do emerytury, a skoro tak, to nie jest objęta jest katalogiem wyjątków z art. 3982 § 1 k.p.c., według którego przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Oznacza to, że przy wartości przedmiotu zaskarżenia niesięgającej kwoty dziesięciu tysięcy złotych jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.). l.n