Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II PZ 18/10 KI-generiert

Plaintiff's appeal against Supreme Court's refusal to accept cassation is inadmissible due to lack of two-instance procedure. The court dismissed the appeal as procedurally barred. The decision confirms that orders refusing cassation are not appealable. The ruling clarifies that the Supreme Court's refusal to accept a cassation appeal is not subject to further appeal, as the two-instance procedure requirement is met by the ordinary courts' proceedings. The court held that such orders are non-appealable under the Code of Civil Procedure. The decision reinforces the principle that the Supreme Court's refusal to accept a cassation appeal is not subject to further appeal, as the two-instance procedure requirement is met by the ordinary courts' proceedings. The court held that such orders are non-appealable under the Code of Civil Procedure. The decision reinforces the principle that the Supreme Court's refusal to accept a cassation appeal is not subject to further appeal, as the two-instance procedure requirement is met by the ordinary courts' proceedings. The court held that such orders are non-appealable under the Code of Civil Procedure.

Geschäftsnummer II PZ 18/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against its own order refusing to accept a cassation complaint. The underlying case involved a claim for special working conditions against a liquidated company, which the Supreme Court had previously rejected for lack of a valid defendant. The court ruled that orders refusing cassation are non-appealable because the two-instance procedure requirement is satisfied by the ordinary courts' proceedings, making the Supreme Court's refusal a non-appealable procedural act.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: Orders refusing the acceptance of a cassation appeal are not appealable, as the two-instance procedure requirement is met by the ordinary courts' proceedings, rendering the Supreme Court's refusal a non-appealable procedural act.

Schlagwörter

KI-generiert
non-appealable order refusal of cassation two-instance procedure Supreme Court appeal procedural inadmissibility Code of Civil Procedure liquidated company

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.
wyczerpujące (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.).
Art. 3981 § 1 k.p.c.
wymagającą odrzucenia pozwu (art. 3981 § 1 k.p.c.).
Art. 3989 § 1 k.p.c.
rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
wymagającą odrzucenia pozwu (art. 3981 § 1 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II PZ 18/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa C. M.

przeciwko Zakładowi Produkcji Betonów Z., Zakładowi P-9 w R.

o ustalenie pracy w warunkach szczególnych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego - Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych

z dnia 11 grudnia 2009 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 11 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2

k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda C. M. wniesionej

od postanowienia Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26

maja 2009 r., którym oddalono jego zażalenie na postanowienie Sądu RejonowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 19 grudnia 2008 r. odrzucające pozew

przeciwko Zielonogórskiemu Zakładowi Produkcji Betonów Z. P-9 w R. o ustalenie

pracy w warunkach szczególnych. Sąd Najwyższy stwierdził, że strona pozwana

uległa likwidacji i została wykreślona z rejestru przedsiębiorstw. Niedopuszczalne

było zatem prowadzenie postępowania z udziałem strony nieistniejącej. Kwestia to

była wielokrotnie przedmiotem utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, stąd

w sprawie nie występowało istotne zagadnienie prawne ani potrzeba wykładni

przepisów prawa i tym samym wykluczone było uznanie, że skarga jest oczywiście

uzasadniona.

Powód wniósł zażalenie na postanowienie od odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania z wnioskiem o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania jest niedopuszczalne i dlatego zostało odrzucone.

Niedopuszczalność

postanowień

na

zażalenia

które

wynika

przysługuje

z

prawa

procesowego.

zażalenie do Sądu

Wyliczenie

Najwyższego

jest

wyczerpujące (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.).

Zażalenie do Sądu Najwyższego dopuszczalne jest na określone postanowienia

sądu

drugiej

instancji.

Skarga

kasacyjna

jest

nadzwyczajnym

środkiem

odwoławczym, przysługuje wszak od wydanego przez sad drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli zachodzą podstawy (przesłanki)

przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. W przeciwnym razie odmawia przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Postanowienie to podlega uzasadnieniu. Jednak

postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest

zaskarżalne. Nie ma tu dwuinstancyjności postępowania, gdyż sama sprawa

rozpoznawana jest w dwuinstancyjnym postępowaniu przed sądami powszechnymi

pierwszej i drugiej instancji, co obejmuje również przeszkodę procesową

wymagającą odrzucenia pozwu (art. 3981 § 1 k.p.c.). Odmowa przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie stanowi więc rozpoznania sprawy w pierwszej

instancji.

Postanowienie wydane w ramach przedsądu jest niezaskarżalne (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lipca 2001 r., I PZ 42/01, OSNP 2003 nr 13,

poz. 316).

Potwierdza to również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (zob., wyrok z

30 maja 2007 r., SK 68/06 i powołane w nim orzecznictwo). Trybunał Konstytucyjny

wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie, że „zarówno z Konstytucji, jak i z

przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami

nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze

zm.) wynika, że standardem minimalnym odnoszącym się do postępowania

sądowego jest dwuinstancyjność. Wszystko, co ponad ten standard wykracza,

włącznie z instytucją kasacji i sposobem jej ukształtowania, jest naddatkiem,

podwyższeniem standardu minimalnego. Przepisy k.p.c. nie muszą zatem

zapewniać stronom prawa do rozpatrzenia sprawy przez Sąd Najwyższy, a

możliwość odwołania się do trzeciej instancji wykracza poza konstytucyjne

minimum. Oznacza to, że strona nie ma roszczenia do państwa o takie

ukształtowanie obowiązujących przepisów, które zapewniałyby jej rozpoznanie

każdej sprawy przez Sąd Najwyższy (por. wyroki TK: z 10 lipca 2000 r., sygn. SK

12/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 143, z 17 maja 2004 r., sygn. SK 32/03, OTK ZU nr

5/A/2004, poz. 44, z 6 października 2004 r., sygn. SK 23/02, OTK ZU nr 9/A/2004,

poz. 89, z 31 marca 2005 r., sygn. SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29, z 16

stycznia 2006 r., sygn. SK 30/05, OTK ZU nr 1/A/2006, poz. 2)".

Z

powyższych

względów,

wobec

niedopuszczalności

zażalenia

na

postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzeczono

jak w sentencji.