Supreme Court dismisses appeal claiming judge bias due to prior detention order in criminal case.
Polen (PL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that a judge's prior issuance of a detention order does not constitute bias. The defense argued the judge violated impartiality rules, but the court noted the detention order was merely a procedural measure based on probable cause, not a pre-judgment of guilt. Consequently, the court held that no legal basis existed to claim the judge lacked impartiality.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.: A judge who previously issued a procedural order regarding temporary detention is not automatically disqualified from hearing the case, as such orders do not imply a pre-formed opinion on the defendant's guilt.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt II KK 2/06
POSTANOWIENIE
Dnia 2 sierpnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 2 k.p.k.)
po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2006 r.
sprawy S. M.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt II Ka …/05,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt II K ../03,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć
kasacyjne.
skazanego
kosztami
sądowymi
za
postępowanie
UZASADNIENIE
Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.
W pierwszym rzędzie należało stwierdzić, że postawiony w kasacji jako
jedyny zarzut naruszenia art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., sprowadzający się do tezy, iż w
konkretnej sprawie pierwszoinstancyjny wyrok zapadł z udziałem sędziego,
który na etapie postępowania przygotowawczego wydał postanowienie o
przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec S. M., był najpewniej
skutkiem nieuważnej lektury rzekomo obrażonego przepisu. Stanowi on wszak
wyraźnie, że sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli
brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Niewątpliwe jest
zatem, że orzekanie w sprawie przez sędziego, który uprzednio brał udział w
wydaniu postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, nie sposób
postrzegać jako naruszenie prawa. Takie zapatrywanie prawne na gruncie
obowiązującej ustawy karnoprocesowej z 1997 r. wyrażane jest w judykaturze
(zob. postanowienie SN z 14 stycznia 2003 r., III KKN 400/01, LEX nr 75380),
co przypomnieli w złożonych odpowiedziach na kasację zarówno prokurator
Prokuratury Okręgowej w S., jak i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego
Przedsiębiorstwa Państwowego „C ”.
Gdyby nawet, korzystając z rozwiązania przewidzianego w art. 118
k.p.k., założyć, że intencją skarżącego było również zakwestionowanie
zaistniałej sytuacji procesowej w płaszczyźnie art. 41 § 1 k.p.k., to i taki punkt
widzenia wypadałoby ocenić zdecydowanie krytycznie. Sformułowania,
którymi posłużono się w postanowieniu z dnia 7 lutego 2002 r. (k. 1672 – 1674,
t. IX) i dalszych postanowieniach w kwestii tymczasowego aresztowania, nie
dawały bowiem żadnych podstaw do powątpiewania w bezstronność sędziego.
W orzeczeniach tych trudno odnaleźć zwroty, które świadczyłyby o
stronniczości sędziego czy o jego przekonaniu przed wyrokowaniem o winie S.
M. Mowa jest w nich tylko o istnieniu dużego prawdopodobieństwa, że
podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.).
W tych warunkach, pozostając w granicach rozpoznania wskazanych w
art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie art. 535 § 2 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art.
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
es