Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II CO 25/08 KI-generiert

Supreme Court dismisses divorce jurisdiction request as local venue is determinable from plaintiff's residence.

Geschäftsnummer II CO 25/08
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's request to designate a competent court for a divorce case. The plaintiff argued that local venue could not be determined, but the court found the plaintiff's residence in D, Poland, was clear from the complaint. Consequently, the court ruled that no special designation was needed under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 45 k.p.c.; Art. 25 k.c.: The Supreme Court designates a court only when local venue cannot be established; otherwise, the plaintiff's residence determines jurisdiction, and a request for clarification is premature if the residence is already known.

Schlagwörter

KI-generiert
divorce jurisdiction local venue plaintiff residence Civil Procedure Code Supreme Court designation premature clarification civil litigation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 45 k.p.c.
Jak wynika z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy
Art. 25 k.c.
Miejsce zamieszkania osoby fizycznej definiuje art. 25 k.c. –
Art. 41 k.p.c.
trudności, przy prawidłowym zastosowaniu art. 41 k.p.c. Z przepisu jasno wynika,
art. 45 k.p.c
Jak wynika z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy
art. 41 k.p.c
trudności, przy prawidłowym zastosowaniu art. 41 k.p.c.
art. 25 k.c
Miejsce zamieszkania osoby fizycznej definiuje art. 25 k.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II CO 25/08

POSTANOWIENIE

Dnia 7 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa S.A.

przeciwko C.M – A.

o rozwód,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2009 r.,

wniosku powoda

o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy

oddala wniosek.

Uzasadnienie

Powód S.A., zobowiązany do tego przez zarządzenie sędziego Sądu

Okręgowego w S., wystąpił do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego

do rozpoznania sprawy o rozwód.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy

wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić

właściwości miejscowej. Sytuacja taka nie zachodzi, bowiem w niniejszej sprawie

ustalenie właściwości miejscowej nie dość, że jest możliwe, to jeszcze nie sprawia

trudności, przy prawidłowym zastosowaniu art. 41 k.p.c. Z przepisu jasno wynika,

że – w braku innych podstaw – właściwość miejscową wyznacza miejsce

zamieszkania powoda. Miejsce zamieszkania osoby fizycznej definiuje art. 25 k.c. –

jest to miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Już z pozwu wynika, że powód czasowo przebywa w Anglii. Pobyt czasowy nie jest

jednak jednoznaczny z pobytem stałym, zatem – w razie wątpliwości – należało

żądać od powoda sprecyzowania, w jakiej miejscowości przebywa z zamiarem

stałego pobytu. Dopiero wówczas, gdyby wskazana miejscowość znajdowała się

poza granicami Polski, zaistniałaby podstawa do zastosowania art. 45 k.p.c.

We wniosku do Sądu Najwyższego powód wyjaśnił, że stałym miejscem jego

pobytu jest D. Zobowiązanie zatem strony do złożenia wniosku w trybie tego

przepisu było przedwczesne i okazało się zbędne.

Wobec zatem braku podstaw do oznaczenia sądu właściwego Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji.