Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with procedural requirements and lack of proven causal link between judgment and damage.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for failure to meet statutory requirements for a legal challenge. Although the appellant alleged a violation of property rights regarding a land share, the court found the complaint lacked a concrete demonstration of actual damage caused by the contested declaratory judgment. The decision rests on the absence of a proven causal link between the judgment and the alleged financial loss, rendering the appeal inadmissible under civil procedure law.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for the declaration of unconstitutionality of a final judgment must cumulatively satisfy specific structural requirements, including the substantiation of damage caused by the judgment; failure to prove the causal link between the judgment and the alleged damage results in the immediate rejection of the complaint.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt IV CNP 37/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi pozwanego S. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie z powództwa J. P. przeciwko S. P. i B. P. o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2015 r., odrzuca skargę. 2
UZASADNIENIE
Skarżący S. P., na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 marca 2013 r. wydanego w sprawie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. Uzasadniając swoje żądanie, skarżący powołał się na naruszenie przez Sąd Okręgowy w L. przepisów art. 321 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 321 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i w zw. art. 10 u.k.w.h. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., skarga powinna spełniać wymagania określone w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 424 8 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił także, iż wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto że każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (por. m.in. postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12 - nie publ.).
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że nie zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, 3 którego skarga dotyczy. W tym zakresie niezbędne jest dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem czasu jej wystąpienia, zakresu, rozmiaru oraz wykazaniem istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem.
Wprawdzie w skardze znajduje się taki wywód, ale w sposób oczywisty nie uprawdopodobnia on związku przyczynowego pomiędzy wskazaną w skardze szkodą - w postaci zmniejszenia aktywów skarżącego S. P. o 2/3 udziałów w nieruchomości stanowiącej działkę nr 1822 objętej księgą wieczystą […] - a wydaniem orzeczenia zaskarżonego skargą. Skarga nie zawiera bowiem zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie których Sąd Okręgowy uznał, że umową z dnia 12 lutego 1990 r. małżonkowie P. przekazali synom po 1/3 udziałów w prawie własności, oprócz działek o numerach ewidencyjnych w niej wymienionych, także działki nr 1822.
Oznacza to, że S. P. nigdy nie nabył w całości prawa własności wyżej wymienionej działki, lecz tylko udział w tym prawie do 1/3 części. Wpis w dziale II księgi wieczystej, w którym figurował S. P. jako wyłączny właściciel tej działki, odzwierciedlał od początku stan prawny niezgodny z rzeczywistością. Zaskarżony skargą wyrok nie miał charakteru konstytutywnego, lecz jedynie deklaratoryjny. Nie mógł więc być przyczyną pozbawienia powoda 2/3 udziału w prawie własności nieruchomości stanowiącej działkę nr 1822 nawet w razie uznania za uzasadnionych zarzutów wypełniających podstawę skargi.
Brak uprawdopodobnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wydaniem niezgodnego z prawem orzeczenia, który jest niezbędną przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za bezprawie judykacyjne (art. 361 § 1 k.c.), oznacza niespełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. kc