Appeal dismissed; appeal court judge correctly refused to accept appeal request based on grounds outside statutory list.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appeal against the appellate court's order refusing to accept the defendant's request for retrial. The defendant argued that doubts regarding the impartiality of the second-instance judge, discovered after the verdict, constituted grounds for retrial under Article 41 of the Criminal Procedure Code. The court held that the appeal court correctly applied Article 530 and Article 545 of the Criminal Procedure Code, which mandate that retrial requests must be based solely on specific statutory grounds listed in Articles 540 and 540a. Since the defendant's request relied on grounds outside this statutory list, the refusal to accept the request was legally justified.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 530 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.: A request for retrial must be based exclusively on the grounds enumerated in Articles 540 and 540a of the Criminal Procedure Code; requests relying on other grounds are inadmissible.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt IV KZ 42/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie z wniosku P. D. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r., zażalenia wniesionego przez skazanego na zarządzenie Sędziego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 19 maja 2014 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
We wniosku o wznowienie postępowania skazany P. D. domagał się wznowienia postępowania, podnosząc istnienie uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności SSO T. W., rozpoznającego sprawę w drugiej instancji, która to okoliczność stała się skarżącemu wiadoma już po dacie wydania wyroku przez Sąd Okręgowy w R., lecz zaistniała przed wydaniem tego wyroku (tj. zarzut obrazy art. 41 § 1 k.p.k.). Zarządzeniem z dnia 19 maja 2014 r. sędzia II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia „osobistego” wniosku o wznowienie postępowania argumentując, że wniosek skazanego o wznowienia postępowania wskazuje na inne podstawy niż wymienione w art. 540 i art. 540a i 540 b k.p.k. 2 W zażaleniu na to zarządzenie skazany stwierdził, że pomimo braku podstaw do przyjęcia wniosku o wznowienie, Sąd powinien rozpatrzyć jego wniosek przez pryzmat nowych, nie znanych wcześniej okoliczności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo uznano, że w postępowaniu o wznowienie postępowania „odpowiednie” zastosowanie znajduje art. 530 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. co oznacza, iż wniosek o wznowienie postępowania podlega kontroli dokonywanej przez prezesa sądu bądź upoważnionego sędziego. W ramach kontroli warunków formalnych wniosku o wznowienie postępowania badaniu podlega, między innymi, wskazanie podstaw do wznowienia postępowania. Z recypowanego do postępowania wznowieniowego art. 530 § 2 in fine k.p.k. (art. 545 § 1 k.p.k.) wynika, że odmowa przyjęcia kasacji może nastąpić, gdy oparto ją na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.
Stosując ten przepis odpowiednio w postępowaniu o wznowienie postępowania należy przyjąć, że również odmowa przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania może nastąpić, gdy we wniosku wskazano inne podstawy niż wymienione w art. 540 i art. 540a i 540 b k.p.k. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 1 lipca 2010 r., IV KZ 39/10, R-OSNKW 2010, poz. 1373; i z dnia 28 maja 2009 r., III KZ 22/09, OSNKW 2009, z. 7, poz. 59). Poza sporem jest, iż unormowanie zawarte art. 545 § 2 k.p.k. wymaga, by wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, był sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego.
Niedopełnienie przez stronę tego obowiązku powoduje, iż złożony przezeń wniosek jest obarczony brakiem formalnym, do którego uzupełnienia należy stronę wezwać w trybie w art. 120 § 1 k.p.k. Jednakże w sytuacji, gdy z wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez stronę wyraźnie wynika, że domaga się wznowienia postępowania w oparciu o inne powody niż wymienione w art. 540 i art. 540a i 540b k.p.k., to wówczas nie ma potrzeby wzywania strony do uzupełnienia wskazanego braku formalnego wniosku, czy też rozpoznawania złożonego równocześnie wniosku o wyznaczenie z urzędu adwokata albo radcę prawnego do sporządzenia i 3 podpisania wniosku o wznowienie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2009 r., III KZ 22/09, OSNKW 2009, z. 7, poz. 59).
W „osobistym” wniosku o wznowienie postępowania skazany domagał się wzruszenia prawomocnych wyroków na podstawie innych okoliczności niż wymienione w art. 540 i art. 540a i 540 b k.p.k. Zasadnie zatem w rozpoznawanej sprawie, w oparciu o przepisy wskazane w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania. Kierując się przedstawionymi wyżej względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.