Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DE FR IT EN
In Legislator analysieren
V CZ 22/06 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against ruling on invalidity of final judgment due to lack of lawyer representation.

Geschäftsnummer V CZ 22/06
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a regional court's decision to reject their claim for invalidating a final judgment. The appellant argued for legal representation but failed to comply with the mandatory requirement for a lawyer in proceedings before the Supreme Court. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because it was filed personally rather than by a qualified legal professional.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1 k.p.c.: In proceedings before the Supreme Court to declare a final judgment inconsistent with the law, an appeal is admissible only against a ruling rejecting the claim, and the mandatory requirement for legal representation renders a personally filed appeal inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
Supreme Court appeal mandatory legal representation inadmissible appeal invalidity of final judgment procedural requirements

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3941 § 1 k.p.c.
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Art. 871 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, tymczasem zażalenie wniesione przez skarżącego sporządzone zostało osobiście przez niego, a nie przez adwokata lub radcę prawnego.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 w związku z art. 39821 i art.
Art. 373 k.p.c.
39821 i art. 373 k.p.c., postanowił jak w sentencji.
Art. 4245 § 2 k.p.c.
Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art.
Art. 4246 § 2 k.p.c.
oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.).
Art. 4246 § 3 k.p.c.
oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.).
art. 4245 § 2 k.p.c
Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 1 k.p.c
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CZ 22/06 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon (przewodniczący) SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca) SSA Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. K. przeciwko S. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 stycznia 2006 r., odrzuca zażalenie. Uzasadnienie 2 Z. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w B. z dnia 23 grudnia 2003 r. o zwrocie pozwu. Po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w B. wniosek oddalił. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, które przedstawione zostało Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym, którego rozpoznanie należy do Sądu Najwyższego. Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.). Na postanowienia tego sądu wydane w związku z wniesieniem skargi, obojętne czy skargą zaskarżone zostało orzeczenie sądu pierwszej czy drugiej instancji, zażalenie – jeżeli przysługuje – może być wniesione do Sądu Najwyższego.

Na postanowienie odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wydane w toku postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie jednakże nie przysługuje. W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.). Niezależnie od tego co powiedziano wyżej, zażalenie wniesione przez skarżącego jest niedopuszczalne także z innego powodu. Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, tymczasem zażalenie wniesione przez skarżącego sporządzone zostało osobiście przez niego, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. 3 Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c., postanowił jak w sentencji. jc