Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2018:4257 ECLI:NL:RVS:2018:4257 KI-generiert

Appellant dismissed for lack of standing; court found no direct interest despite proximity to bike storage.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2018:4257
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State dismissed the appellant's appeal, upholding the lower court's decision that the appellant lacked standing to challenge the environmental permit. Although the appellant argued the distance to the bike storage was shorter than claimed, the court found no direct personal interest because the storage was hidden behind another house and did not obstruct the appellant's driveway or create safety hazards. Consequently, the appeal was rejected as the appellant was not a party entitled to intervene under administrative law.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 1:2, first paragraph, of the General Administrative Law; Article 2:1, first paragraph, sub a and c, of the General Environmental Law: A person is only a party with a direct interest if the decision affects their rights or obligations; mere proximity without visible impact or obstruction does not establish standing.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative standing direct interest requirement environmental permit bike storage facility procedural admissibility

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 1:2, first paragraph, of the General Administrative Law
Article 2:1, first paragraph, sub a and c, of the General Environmental Law

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201801307/1/A1. Datum uitspraak: 27 december 2018 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Langenboom, gemeente Mill en Sint Hubert, tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 12 januari 2018 in zaak nr. 17/2239 in het geding tussen: [appellant] en het college van burgemeester en wethouders van Mill en Sint Hubert. Procesverloop Bij besluit van 19 januari 2017 heeft het college aan [vergunninghouder] omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een fietsenstalling op het perceel [locatie 1] te Langenboom.

Bij besluit van 4 juli 2017 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Bij uitspraak van 12 januari 2018 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. [vergunninghouder] heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 19 november 2018, waar [appellant], en het college, vertegenwoordigd door mr.

S. Jacobs, zijn verschenen. Overwegingen Inleiding 1. [vergunninghouder] heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het realiseren van een fietsenstalling op het perceel. Bij besluit van 19 januari 2017 heeft het college op grond van artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a en c, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht de aangevraagde omgevingsvergunning verleend. [appellant] is eigenaar van het perceel [locatie 2] en woont op het perceel [locatie 3]. Hij is het niet eens met de vergunningverlening. Het college heeft het bezwaar van [appellant] niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij geen belanghebbende is.

Volgens het college heeft [appellant] geen rechtstreeks, persoonlijk belang bij het besluit van 19 januari 2017. Beoordeling van het hoger beroep 2. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat hij geen belanghebbende is bij de vergunningverlening. Hij voert daartoe aan dat de rechtbank ten onrechte is uitgegaan van de door het college vermelde afstand van 132 m tot de fietsenstalling. Volgens hem bedraagt de afstand tussen de woning op het perceel [locatie 3] en de fietsenstalling 87 m.

Hij is belanghebbende bij de vergunningverlening, aldus [appellant]. 2.1. Artikel 1:2, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) luidt: "Onder belanghebbende wordt verstaan: degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken." 2.2. Het college gaat uit van een afstand van 120 m tussen de woning op het perceel [locatie 3] en de fietsenstalling en een afstand van 130 m tussen de woning op het perceel [locatie 2] en de fietsenstalling. 2.3. Zelfs al zou worden aangenomen dat de afstand tussen de woning op het perceel [locatie 3] en de fietsenstalling 87 m bedraagt, dan betekent dat, anders dan [appellant] stelt, niet zonder meer dat hij belanghebbende is.

Naar het oordeel van de Afdeling heeft de rechtbank terecht overwogen dat [appellant] vanuit zijn woning geen zicht heeft op de fietsenstalling, omdat de fietsenstalling vanuit zijn woning bekeken, achter de woning op het perceel [locatie 1] wordt gerealiseerd. De rechtbank heeft voorts in de omstandigheid dat [appellant] gebruik maakt van een naast de fietsenstalling gelegen uitrit geen aanleiding gezien voor het oordeel dat [appellant] niettemin als belanghebbende moet worden aangemerkt. Zoals de rechtbank heeft overwogen, belet de fietsenstalling [appellant] niet om van de uitrit gebruik te maken.

De rechtbank heeft verder terecht overwogen dat het niet aannemelijk is dat door de aanwezigheid van de fietsenstalling een verkeersonveilige situatie ontstaat, gelet op de ligging van de fietsenstalling en de loop van de weg. 2.4. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank terecht tot het oordeel gekomen dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat [appellant] geen belanghebbende is in de zin van artikel 1:2, eerste lid, van de Awb. Het betoog faalt.

3. Hetgeen [appellant] voor het overige aanvoert, heeft betrekking op de vraag of het college in redelijkheid tot vergunningverlening heeft kunnen overgaan. Aan de bespreking van deze gronden komt de Afdeling, aangezien [appellant] geen belanghebbende bij de vergunningverlening is, niet toe. Conclusie 4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. P.B.M.J. van der Beek-Gillessen, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. N.D.T. Pieters, griffier. w.g. Van der Beek-Gillessen w.g. Pieters lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 27 december 2018 473.