Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2016:2835 ECLI:NL:RVS:2016:2835 KI-generiert

Court dismisses appeal against fine for employing undocumented worker, upholding lower court's finding of violation.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2016:2835
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State confirmed the lower court's decision to uphold a fine against the appellant for employing an undocumented foreign worker. The appellant argued that the worker was not actually performing cleaning duties and that conflicting statements from restaurant staff undermined the inspector's report. The court rejected these claims, noting the worker's detailed, consistent testimony regarding his daily tasks and the corroborating observations by immigration police officers during the inspection. Consequently, the court found the employer had failed to prove the worker was not employed, leading to the affirmation of the penalty.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Wet arbeid vreemdelingen art. 2, lid 1; The employer bears the burden of proof to demonstrate that no unauthorized employment occurred; mere absence of the worker at the time of inspection or contradictory statements by staff do not suffice to negate the worker's own detailed and consistent account of employment.

Schlagwörter

KI-generiert
unauthorized employment burden of proof undocumented worker administrative penalty evidence assessment foreign labor law inspection report

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Wet arbeid vreemdelingen, artikel 2, eerste lid

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201600295/1/V6. Datum uitspraak: 26 oktober 2016 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid [appellante], gevestigd te [plaats], appellante, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 30 november 2015 in zaak nr. 14/3993 in het geding tussen: [appellante] en de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Procesverloop Bij besluit van 6 januari 2014 heeft de minister [appellante] een boete opgelegd van € 12.000,00 wegens overtreding van artikel 2, eerste lid, van de Wet arbeid vreemdelingen (hierna: de Wav).

Bij besluit van 23 mei 2014 heeft de minister het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 30 november 2015 heeft de rechtbank het door [appellante] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 23 mei 2014 vernietigd, het besluit van 6 januari 2014 herroepen, de boete vastgesteld op € 8.000,00 en bepaald dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld. De minister heeft een verweerschrift ingediend.

De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 22 september 2016, waar [appellante], vertegenwoordigd door mr. W.J.A. Vis, werkzaam bij DAS Nederlandse Rechtbijstand Verzekeringmaatschappij N.V., en de minister, vertegenwoordigd door mr. G.A.A.M. Zwagemakers, werkzaam bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, zijn verschenen. Overwegingen 1. Het door een arbeidsinspecteur van de Inspectie SZW op ambtsbelofte opgemaakte boeterapport van 22 november 2013 en het aanvullend boeterapport van 17 februari 2015 houden in dat tijdens een controle op 17 september 2013 is gebleken dat een vreemdeling van Indonesische nationaliteit in het restaurant van [appellante] op het adres [locatie] te [plaats] schoonmaakwerkzaamheden heeft verricht.

Voor deze werkzaamheden was geen tewerkstellingsvergunning afgegeven. 2. [appellante] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat de minister de boete ten onrechte heeft opgelegd. Zij voert aan dat de vreemdeling niet voor haar heeft gewerkt, doch ten tijde van de controle slechts rijst aan het eten was. Volgens [appellante] is hetgeen de vreemdeling heeft verklaard niet juist en heeft de minister, door diens verklaring aan het boeterapport ten grondslag te leggen, ten onrechte minder waarde gehecht aan de andersluidende verklaringen van de eigenaar van [appellante], [persoon], en medewerksters van [appellante], [medewerkster A] en [medewerkster B].

Ter onderbouwing van het betoog dat de verklaring van de vreemdeling niet juist is, voert [appellante] aan dat het door de vreemdeling genoemde aantal toiletten in het restaurant niet overeenkomt met het werkelijke aantal en dat de ruimte waar de vreemdeling zijn jas had opgehangen en zijn schoenen had geplaatst niet, zoals uit het boeterapport blijkt, een kantoor- of opslagruimte was, maar de algemene garderobe. Bovendien heeft de minister de verklaring van de chef-kok, [chef-kok], niet overgelegd en hebben de arbeidsinspecteurs de vreemdeling niet werkend aangetroffen. 2.1.

Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de Wav is het een werkgever verboden een vreemdeling in Nederland arbeid te laten verrichten zonder tewerkstellingsvergunning. 2.2. De minister mag, behoudens bijzondere omstandigheden, uitgaan van de juistheid van de weergave van een ten overstaan van een arbeidsinspecteur afgelegde en ondertekende verklaring. In hetgeen is aangevoerd, wordt geen grond gezien voor het oordeel dat in dit geval sprake is van bijzondere omstandigheden die tot afwijking van voormeld uitgangspunt nopen. De vreemdeling heeft verklaard dat hij [persoon] helpt met het schoonmaken van de toiletten en het vegen van het restaurant.

Ook maakt hij de tafel in het restaurant schoon waarop de gerechten worden geplaatst voor de klanten. Deze werkzaamheden verricht hij sinds twee maanden bijna elke dag; zeven maanden daarvoor deed hij dit één keer per week. Hij werkt maximaal drie uur per dag. Hij krijgt voor zijn werkzaamheden soms geld, contant uitbetaald, en mag in het restaurant eten. Na het voorlezen van de verklaring heeft de vreemdeling verklaard hierin te volharden en heeft hij deze ondertekend. Bovendien hebben de bij de controle aanwezige ambtenaren van de vreemdelingenpolitie waargenomen dat de vreemdeling zijn jas en schoenen heeft aangetrokken en dat deze zich bevonden in een ruimte die was ingericht als kantoor- of opslagruimte, niet zijnde de algemene garderobe. [persoon] heeft verklaard de vreemdeling niet te kennen en heeft eraan toegevoegd dat het een vriend van [chef-kok] was.

Aanvankelijk heeft [persoon] volgens het boeterapport verklaard nooit met de vreemdeling te hebben gesproken, maar later heeft hij erkend tegen de vreemdeling, in antwoord op diens verzoek, te hebben gezegd dat hij niet voor [appellante] mocht werken. [chef-kok] heeft volgens het boeterapport verklaard de vreemdeling niet te kennen. De verklaringen van [persoon] en [chef-kok] zijn, anders dan [appellante] stelt, summier en onderling tegenstrijdig. Zij doen reeds daarom niet af aan de uitgebreide en gedetailleerde verklaring van de vreemdeling. De verklaringen van [medewerkster A] en [chef-kok] van 24 maart 2014 dat zij samen vanaf 12.00 uur de restaurantruimte, de toiletten, de entree en de rokersruimte schoonmaken, en vanaf 16.00 uur in de bediening in het restaurant werken, doen aan het vorenstaande evenmin af, aangezien uit deze verklaringen niet volgt dat de vreemdeling de door hem genoemde werkzaamheden niet verrichtte.

Dat de arbeidsinspecteurs de vreemdeling niet werkend hebben aangetroffen doet hieraan evenmin af omdat deze omstandigheid, in het licht van de verklaring van de vreemdeling en de in het boeterapport weergegeven waarneming van de ambtenaren van de vreemdelingenpolitie, niet met zich brengt dat de minister niet heeft aangetoond dat [appellante] artikel 2, eerste lid, van de Wav heeft overtreden. Reeds gelet op het vorenstaande heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat de minister de verklaring van de vreemdeling terecht aan de boeteoplegging ten grondslag heeft gelegd en de boete terecht heeft opgelegd.

Het betoog faalt.

3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. M.G.J. Parkins-de Vin, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. L. Groenendijk, griffier. w.g. Parkins-de Vin w.g. Groenendijk lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 26 oktober 2016 164.