Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2015:723 ECLI:NL:RVS:2015:723 KI-generiert

Court declares alcohol lock mandatory rule invalid due to lack of proportionality assessment in administrative law. Verdict: allowed.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2015:723
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State declared the appellant's appeal against the revocation of his driving license and mandatory alcohol lock program admissible. The court found that the mandatory application of the alcohol lock scheme violated the principle of proportionality because it failed to account for individual circumstances. Consequently, the lower court's decision was annulled, and the authority was ordered to issue a new decision based on a proper proportionality assessment.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 130, 131, 132 of the Road Traffic Act 1994; Article 17 of the Driving Competence and Fitness Measures Regulation 2011; Article 3:4, second paragraph, of the General Administrative Law Act: The mandatory imposition of an alcohol lock program without individualized proportionality assessment is invalid.

Schlagwörter

KI-generiert
alcohol lock program proportionality principle administrative law driving license revocation mandatory measures individualized assessment general administrative law act

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 130, 131 and 132 of the Road Traffic Act 1994
Article 17 of the Driving Competence and Fitness Measures Regulation 2011
Article 3:4, second paragraph, of the General Administrative Law Act

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Case no. 201400944/1/A1

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201401474/1/A1. Datum uitspraak: 11 maart 2015 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 13 januari 2014 in zaken nrs. 12/4051 en 12/5719 in het geding tussen: [appellant] en de stichting Stichting Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (thans: de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen; hierna: het CBR). Procesverloop Bij besluit van 23 januari 2012 heeft het CBR het aan [appellant] afgegeven rijbewijs ongeldig verklaard en hem verplicht aan een alcoholslotprogramma (hierna: asp) deel te nemen.

Bij besluit van 2 juli 2012 heeft het CBR het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij besluit van 22 oktober 2012 heeft het CBR het aan [appellant] afgegeven rijbewijs met code 103 (rijden met een alcoholslot) ongeldig verklaard. Bij uitspraak van 13 januari 2014 heeft de rechtbank de door [appellant] tegen de besluiten van 2 juli 2012 en 22 oktober 2012 ingestelde beroepen ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. [appellant] heeft nadere stukken ingediend.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 29 september 2014, waar [appellant], bijgestaan door mr. A. Danopoulos, advocaat te Rotterdam, en het CBR, vertegenwoordigd door mr. L.H. Krajenbrink en R.P. van der Plas, beiden werkzaam bij het CBR, zijn verschenen. Overwegingen 1. Het opgelegde asp vindt zijn grondslag in de artikelen 130, 131 en 132 van de Wegenverkeerswet 1994 en artikel 17 van de Regeling maatregelen rijvaardigheid en geschiktheid 2011 (hierna: de Regeling). In het eerste lid van artikel 17 van de Regeling is uitputtend en dwingend bepaald wanneer een asp wordt opgelegd.

2. In hoger beroep ligt onder meer ter beoordeling voor de vraag of het opleggen van een asp niet onevenredig is in verhouding tot de daarmee te dienen belangen, gelet op de gestelde ingrijpende gevolgen die gegeven de persoonlijke omstandigheden van dit geval uit de oplegging van het asp voortvloeien. 2.1. De Afdeling heeft in zaak nr. 201400944/1/A1 het CBR gevraagd zijn standpunt te geven over de vraag of in de Regeling in voldoende mate wordt vermeden dat de oplegging van een asp in strijd met het verbod van willekeur uitwerkt. In afwachting van het standpunt van het CBR en de uitspraak in die zaak is de uitspraak in deze zaak aangehouden.

Op 4 maart 2015 heeft de Afdeling in zaak nr. 201400944/1/A1 uitspraak gedaan en geoordeeld dat artikel 17 van de Regeling onverbindend is. Daartoe is van belang geacht dat bij de totstandkoming van de Regeling de mogelijk ingrijpende gevolgen van de oplegging van een asp niet afdoende zijn afgewogen, waardoor in een substantieel aantal gevallen artikel 17 van de Regeling onevenredig kan uitwerken omdat het asp moet worden opgelegd aan bestuurders indien aan de in dat artikel neergelegde toepassingsvoorwaarden wordt voldaan, zonder dat daarbij op basis van de persoonlijke omstandigheden van het geval een geïndividualiseerde afweging kan worden verricht.

Gelet hierop is in artikel 17 van de Regeling de evenredigheid van de opgelegde maatregel onvoldoende gewaarborgd, zodat dat artikel in strijd is met artikel 3:4, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) en derhalve onverbindend is, aldus de Afdeling in die uitspraak. 2.2. Gelet op de onverbindendheid van artikel 17 van de Regeling als zodanig, behoeven de hogerberoepsgronden geen bespreking meer. Het hoger beroep is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal de Afdeling het beroep tegen het besluit van het CBR van 2 juli 2012 gegrond verklaren.

Dat besluit komt wegens strijd met 3:4, tweede lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking. Het besluit van het CBR van 22 oktober 2012 komt eveneens wegens strijd met artikel 3:4, tweede lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking, nu dat besluit voortvloeit uit het besluit van 2 juli 2012. Het CBR dient een nieuw besluit op bezwaar te nemen met in achtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen. Voorts ziet de Afdeling aanleiding om het besluit van 23 januari 2012 bij wijze van voorlopige voorziening te schorsen tot zes weken nadat een nieuw besluit op bezwaar is genomen.

3. Het CBR dient op na te melden wijze tot vergoeding van de proceskosten te worden veroordeeld. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 13 januari 2014 in zaken nrs. 12/4051 en 12/5719; III. verklaart het bij de rechtbank ingestelde beroep gegrond; IV. vernietigt de besluiten van de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen van 2 juli 2012, kenmerk 2012001273/SH en 22 oktober 2012, kenmerk 2012001273; V. draagt de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen op om een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar te nemen met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen en dit op de wettelijk voorgeschreven wijze bekend te maken;

VI. schorst bij wijze van voorlopige voorziening het besluit van de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen van 23 januari 2012 tot zes weken nadat een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar is genomen; VII. veroordeelt de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen tot vergoeding van bij [appellant] in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1.991,94 (zegge: negentienhonderdeenennegentig euro en vierennegentig cent), waarvan € 1.960,00 is toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

VIII. gelast dat de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen aan [appellant] het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van € 402,00 (zegge: vierhonderdtwee euro) voor de behandeling van het beroep en het hoger beroep vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. P.J.J. van Buuren, voorzitter, en mr. E. Helder en mr. F.D. van Heijningen, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.A. Graaff-Haasnoot, griffier. w.g. Van Buuren w.g. Graaff-Haasnoot voorzitter griffier Uitgesproken in het openbaar op 11 maart 2015 407.