Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2014:9 ECLI:NL:RVS:2014:9 KI-generiert

Court dismisses appeal where applicant failed to prove childcare costs despite unpaid invoices due to lack of advance payment.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2014:9
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State confirmed the lower court's decision dismissing the appellant's appeal against the tax authority's determination of zero childcare allowance. The appellant argued that unpaid invoices from a registered nursery bureau proved he incurred costs, claiming the lack of advance payment was the tax authority's fault. The court ruled that the burden of proof lies with the applicant to demonstrate actual costs, and the timing of the advance payment request did not alter this obligation.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 5, 7, 16, 18 of the General Act on Income-Related Allowances (Awir); Article 1a, 1.1a, 1.5, 1.7 of the Childcare Act (Wko): The applicant claiming childcare allowance must prove they incurred childcare costs and their amount; failure to pay invoices due to lack of advance payment does not exempt the applicant from this burden of proof.

Schlagwörter

KI-generiert
burden of proof childcare costs childcare allowance advance payment registered nursery bureau invoices income-related allowances Act Awir tax authority determination review

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 1a, first paragraph, of the Childcare Act (Wko)
Article 1.1a, first paragraph, of the new Childcare Act
Article 5, first paragraph, sub-item b, of the Childcare Act (Wko)
Article 1.5, first paragraph, sub-item b, of the new Childcare Act
Article 7, first paragraph, of the Childcare Act (Wko)
Article 1.7, first paragraph, sub-item b, of the new Childcare Act
Article 16, fourth paragraph, of the General Act on Income-Related Allowances (Awir)
Article 18, first paragraph, of the General Act on Income-Related Allowances (Awir)

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
ECLI:NL:RVS:2011:201010918

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201209417/1/A2. Datum uitspraak: 8 januari 2014 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Utrecht, appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 16 augustus 2012 in zaak nr. 11/3830 in het geding tussen: [appellant] en de Belastingdienst/Toeslagen. Procesverloop Bij besluit van 9 maart 2011 heeft de Belastingdienst het voorschot kinderopvangtoeslag van [appellant] voor het jaar 2010 op nihil vastgesteld. Bij besluit van 14 september 2011 heeft de dienst het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 16 augustus 2012 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. De Belastingdienst heeft een verweerschrift ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 5 december 2013, waar [appellant], vertegenwoordigd door mr. S. Spans, advocaat te Utrecht, en de Belastingdienst, vertegenwoordigd door mr. J.H.E. van der Meer, werkzaam in zijn dienst, zijn verschenen. Overwegingen 1. Op 1 augustus 2010 is de Wet kinderopvang (hierna:

Wko) gewijzigd in de Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen (hierna: de nieuwe Wko). Ingevolge artikel 1a, eerste lid, van de Wko en artikel 1.1a, eerste lid, van de nieuwe Wko is op de Wko, onderscheidenlijk de nieuwe Wko, de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (hierna: Awir) van toepassing. Ingevolge artikel 5, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wko en artikel 1.5, eerste lid, aanhef en onder b, van de nieuwe Wko heeft een ouder jegens het Rijk aanspraak op een kinderopvangtoeslag in de door hem te betalen kosten, indien de opvang door tussenkomst van een geregistreerd gastouderbureau plaatsvindt.

Ingevolge artikel 7, eerste lid, van de Wko en artikel 1.7, eerste lid, van de nieuwe Wko is de hoogte van de kinderopvangtoeslag afhankelijk van: a. de draagkracht, en b. de kosten van kinderopvang per kind die worden bepaald door: 1º. het aantal uren kinderopvang per kind in het berekeningsjaar, 2º. de voor die kinderopvang te betalen prijs, met inachtneming van het bedrag, bedoeld in het tweede lid, en 3º. de soort kinderopvang. Ingevolge artikel 16, vierde lid, van de Awir kan de Belastingdienst het voorschot herzien. Ingevolge artikel 18, eerste lid, verstrekken een belanghebbende, een partner en een medebewoner de Belastingdienst desgevraagd alle gegevens en inlichtingen die voor de beoordeling van de aanspraak op of de bepaling van de hoogte van de tegemoetkoming van belang kunnen zijn. 2. [appellant] ontving in 2008 en 2009 voorschot kinderopvangtoeslag.

Op 31 december 2009 heeft hij de dienst medegedeeld dat hij per 1 januari 2010 geen aanspraak op kinderopvangtoeslag meer wil maken. Daarna heeft de Belastingdienst het voorschot stopgezet. Op 12 oktober 2010 heeft [appellant] een aanvraag om toeslag voor opvang door tussenkomst van gastouderbureau Layla ingediend met als ingangsdatum 1 januari 2010. De Belastingdienst heeft aan het besluit van 9 maart 2011 ten grondslag gelegd dat [appellant] niet heeft aangetoond dat hij kosten van kinderopvang heeft gehad. 3. [appellant] betoogt dat de rechtbank, door de Belastingdienst hierin te volgen, heeft miskend dat hij met de overgelegde stukken en de toelichting ter zitting van de rechtbank genoegzaam heeft aangetoond dat hij zodanige kosten heeft gehad.

Hij heeft de rekeningen van het gastouderbureau niet kunnen voldoen, omdat hij geen voorschot over 2010 heeft ontvangen, aldus [appellant]. 3.1. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (onder meer de uitspraak van 22 juni 2011 in zaak nr. 201010918/1/H2), volgt uit artikel 18 van de Awir, gelezen in verbinding met artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wko, en thans artikel 1.7, eerste lid, aanhef en onder b, van de nieuwe Wko, dat degene die aanspraak op kinderopvangtoeslag maakt, moet aantonen dat hij kosten van kinderopvang heeft gehad en wat de hoogte ervan is.

De Belastingdienst heeft met de door [appellant] overgelegde stukken niet door hem aangetoond hoeven achten dat hij de kosten van de kinderopvang heeft gedragen. Dat hij, als gesteld, de rekeningen van het gastouderbureau niet heeft kunnen voldoen, omdat hij geen voorschot heeft ontvangen, leidt niet tot een ander oordeel. Daarbij is van belang dat [appellant] op 31 december 2009 aan de Belastingdienst heeft medegedeeld dat hij per 1 januari 2010 geen aanspraak op kinderopvangtoeslag meer wil maken en vervolgens pas op 20 oktober 2010 een voorschot heeft aangevraagd over 2010.

Dat hij over de periode van 1 januari 2010 tot 20 oktober 2010 geen voorschot heeft ontvangen, is een gevolg daarvan dat de Belastingdienst voor zijn rekening mocht laten. Het betoog faalt.

4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, voorzitter, en mr. C.J. Borman en mr. N. Verheij, leden, in tegenwoordigheid van mr. A.M. van Meurs-Heuvel, ambtenaar van staat. w.g. Loeb w.g. Van Meurs-Heuvel voorzitter ambtenaar van staat Uitgesproken in het openbaar op 8 januari 2014 47-680.