Court dismisses appeal against noise enforcement decision due to lack of acoustic study for indoor terrace. Verdict: dismissed. The court ruled the municipality failed to conduct a required acoustic investigation for the café's terrace, which is legally considered an indoor area, rendering the enforcement decision unprepared under administrative law. Consequently, the appeal was rejected, and the original decision was upheld. The court emphasized that without specific acoustic data proving no noise violation, the municipality could not justify its refusal to enforce noise regulations. This case highlights the procedural obligation to conduct necessary studies before denying administrative enforcement measures. The ruling ensures that local authorities must gather concrete evidence rather than relying on general estimates when assessing noise complaints against public establishments. Ultimately, the decision reinforces the importance of rigorous preparation in administrative proceedings involving environmental regulations.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe court dismissed the appellant's appeal against the municipality's decision to reject enforcement measures for noise complaints. The appellant argued that the municipality failed to conduct an acoustic study to verify if noise levels exceeded legal limits, while the municipality claimed norms were not breached based on an estimate. The court ruled that the café's terrace is legally an indoor area, requiring the inclusion of human voice noise in the assessment, and thus the lack of a specific acoustic study rendered the decision unprepared under administrative law.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 2.17 and 2.18 of the Activities Decree; Article 3:2 of the General Administrative Law. The court established that when determining noise levels for enforcement purposes, the voice noise of persons on an uncovered outdoor terrace belonging to an establishment must be included if that terrace is legally classified as an indoor area, and the absence of a specific acoustic study renders the administrative decision unprepared.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
201005520/1/M2 Datum uitspraak: 2 maart 2011 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellant], wonend te Bilthoven, gemeente De Bilt, en het college van burgemeester en wethouders van de Bilt, verweerder.
1. Procesverloop Bij besluit van 19 juli 2010 heeft het college het door [appellant] gemaakte bezwaar tegen het besluit van 23 april 2009, waarbij het college een verzoek van [appellant] om toepassing van bestuurlijke handhavingmiddelen met betrekking tot [café] aan de [locatie] te Bilthoven heeft afgewezen, opnieuw ongegrond verklaard. [appellant] heeft hiertegen beroep ingesteld. De gronden van het beroep zijn aangevuld bij brief van 23 juli 2010. Het college heeft een verweerschrift ingediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 28 januari 2011, waar het college, vertegenwoordigd door C.L. Visscher, werkzaam bij de gemeente, en R.J. van der Sluiszen, werkzaam bij de Milieudienst Zuidoost Utrecht, is verschenen.
2. Overwegingen 2.1. Bij besluit op bezwaar van 25 augustus 2009, met kenmerk VT/09/8403, 09/9606, heeft het college het besluit van 23 april 2009 in stand gelaten. Bij uitspraak van 24 maart 2010, in zaak nr. 200905524/1/M2, heeft de Afdeling, voor zover thans van belang, het daartegen door [appellant] ingestelde beroep gegrond verklaard en het besluit van 25 augustus 2009 vernietigd. 2.2. Het verzoek om handhaving heeft betrekking op geluidsoverlast van bezoekers afkomstig van het terras aan de achterzijde van het café. 2.3. [appellant] betoogt dat het college ten onrechte heeft nagelaten te onderzoeken of de geluidbelasting op de gevel van zijn woning leidt tot een overschrijding van de in artikel 2.17 van het Besluit algemene regels inrichtingen milieubeheer (hierna: het Activiteitenbesluit) opgenomen geluidnormen. 2.4.
Het college stelt zich op het standpunt dat de geldende geluidnormen niet worden overschreden, zodat terecht niet tot het treffen van bestuurlijke handhavingsmaatregelen is overgegaan. 2.5. In artikel 2.17 van het Activiteitenbesluit zijn geluidnormen opgenomen voor het langtijdgemiddeld beoordelingsniveau en het maximaal geluidsniveau, veroorzaakt door het in werking zijn van de inrichting. Ingevolge artikel 2.18, eerste lid, aanhef en onder a, van het Activiteitenbesluit blijft bij het bepalen van de geluidniveaus, bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20, buiten beschouwing het stemgeluid van personen op een onverwarmd en onoverdekt terrein, dat onderdeel is van de inrichting, tenzij dit terrein kan worden aangemerkt als een binnenterrein. 2.6.
Het terras aan de achterzijde van het café is niet aan de straat of een andere openbare ruimte gelegen. Het aangrenzende terrein omvat een particulier parkeerterrein en een aantal tuinen en is grotendeels omsloten door bebouwing. Zoals de Afdeling heeft overwogen in haar uitspraak van 24 maart 2010 moet het terras worden aangemerkt als een binnenterrein in de zin van artikel 2.18 van het Activiteitenbesluit, zodat het stemgeluid van het terras moet worden meegenomen bij de toetsing aan de geluidsnormen van artikel 2.17. Het college heeft bij de voorbereiding van het bestreden besluit geen akoestisch onderzoek verricht naar de geluidbelasting vanwege het stemgeluid afkomstig van het terras behorende bij de inrichting.
Het college heeft zich gebaseerd op de inschatting van de Milieudienst Zuidoost - Utrecht dat de heersende geluidbelasting op de gevel van de woning van [appellant] niet zal leiden tot een overschrijding van de geldende geluidnormen. Nu het college zijn stellingname dat geen sprake is van een overtreding niet met een akoestisch onderzoek heeft onderbouwd en evenmin met concrete gegevens aannemelijk heeft gemaakt dat zij in dat geval zonder dit onderzoek tot het bestreden besluit heeft kunnen komen, is het bestreden besluit in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht onzorgvuldig voorbereid. 2.7.
Het beroep is gegrond. Het bestreden besluit dient wegens strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht te worden vernietigd. 2.8. Het college dient op na te melden wijze tot vergoeding van de proceskosten te worden veroordeeld.
3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: I. verklaart het beroep gegrond; II. vernietigt het besluit van het college van burgemeester en wethouders van de Bilt van 19 juli 2010, kenmerk 13298 17354; III. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van de Bilt tot vergoeding van bij [appellant] in verband met de behandeling van het beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 437,00 (zegge: vierhonderdzevenendertig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Aldus vastgesteld door mr. W.D.M. van Diepenbeek, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. T.L.J. Drouen, ambtenaar van staat. w.g. Van Diepenbeek w.g. Drouen lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van staat Uitgesproken in het openbaar op 2 maart 2011 375-691.