Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2004:AO6536 ECLI:NL:RVS:2004:AO6536 KI-generiert

Court dismisses appeal against administrative order to remove a storage shed and dock on private land. The court upholds the administrative authority's decision to enforce removal due to landscape violations. The court rejects the appellant's claim that existing structures justify new construction or maintenance activities. The decision confirms that planning permits do not override specific water area regulations. The court finds the penalty amount reasonable given local enforcement precedents. The ruling emphasizes strict adherence to environmental protection rules in water zones.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2004:AO6536
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Court of Administrative Justice of the Netherlands dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to uphold an administrative order requiring the removal of a storage shed and a dock. The appellant argued that the structures represented functional changes to previously tolerated objects and fell under permitted maintenance activities, while the administrative authority cited violations of the Water Areas and Pleasure Boating Ordinance regarding landscape impact. The court rejected these arguments, noting that the new structures were more prominent than previous ones and that planning permissions could not exempt the appellant from specific water area regulations, thereby confirming the lower court's decision.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Verordening watergebieden en pleziervaart Zuid-Holland; bestemmingsplan: The existence of a planning permission for maintenance activities does not exempt a party from specific prohibitions in water area regulations, and administrative authorities are not required to tolerate new structures that violate landscape protection rules even if previous objects were tolerated.

Schlagwörter

KI-generiert
water area regulations landscape protection administrative enforcement planning permission storage structure removal dwangsom enforcement procedural review

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Verordening watergebieden en pleziervaart Zuid-Holland
Het hebben van deze werken is ingevolge de Verordening watergebieden en pleziervaart Zuid-Holland (hierna: de Verordening) verboden.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

200306026/1. Datum uitspraak: 31 maart 2004 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage van 24 juli 2003 in het geding tussen: appellant en het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland.

1. Procesverloop Bij besluit van 14 mei 2002 heeft het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland (hierna: het college) appellant gelast de bergruimte, tevens onderkomen, en het plankier, die zijn aangetroffen op het hem toekomende perceel aan de noordelijke oever van de [locatie] te [plaats], binnen zes weken te verwijderen, bij gebreke waarvan na het verstrijken van de termijn een dwangsom zal zijn verschuldigd van € 500,00 per dag, met een maximum van € 10.000,00. Bij besluit van 26 november 2002 heeft het college het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 24 juli 2003, verzonden op 30 juli 2003, heeft de rechtbank 's-Gravenhage (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 9 september 2003, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 31 oktober 2003 heeft het college van antwoord gediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 maart 2004, waar appellant in persoon, bijgestaan door [gemachtigde], zoon van appellant, en het college, vertegenwoordigd door mr.

C.J. van Eijk en C.W.P. Viets, beiden ambtenaar der provincie, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. Verwijdering is gelast van een bergruimte met de afmetingen 3.70 meter lang, 2.70 meter breed en 2.75 meter hoog. Ter zitting heeft het college, dat de bergruimte heeft nagemeten naar aanleiding van opmerkingen van appellant, deze afmetingen gecorrigeerd in die zin dat de hoogte is: 2.25 meter aan de voorzijde, aflopend naar 2.00 meter aan de achterzijde. Het plankier heeft afmetingen van 4.70 bij 4.70 meter. Het hebben van deze werken is ingevolge de Verordening watergebieden en pleziervaart Zuid-Holland (hierna: de Verordening) verboden.

Het college wenst van dit verbod geen ontheffing te verlenen, omdat naar zijn oordeel zowel het plankier als de bergruimte vanwege de afmetingen storend en ontsierend zijn in het landschap en het plankier voorts een stuk grond bedekt waar de natuur is verdrongen. Daarbij heeft het college erop gewezen een stringent beleid te voeren dat er onder meer op is gericht nieuwe objecten te weren en uitbreiding van het aantal bestaande objecten in aantal en afmetingen tegen te gaan. 2.2. Appellant, die het perceel in 1990 heeft gekocht, heeft aangevoerd dat er zich op dat moment een qua oppervlakte groter aantal werken op het perceel bevond dan thans het geval is, hetgeen zou blijken uit foto’s en de inventarisatie die van deze objecten in 1985 is gemaakt.

Voorts acht hij het onbegrijpelijk dat het college een plankier als een wezensvreemd en storend element aanmerkt, terwijl bij genoemde inventarisatie enkele platglas bakken, een afdak en een plankier niet storend zijn bevonden. Er is naar de mening van appellant slechts sprake van functiewijziging van reeds gedoogde opstanden. Appellant heeft er voorts op gewezen dat het hem ingevolge het bestemmingsplan is toegestaan werkzaamheden te verrichten in het kader van normaal onderhoud, beheer en gebruik. Daarvan is naar zijn mening hier sprake. Appellant meent tevens dat de hoogte van de dwangsom niet in verhouding staat tot de zwaarte van het geschonden belang.

De rechtbank heeft een en ander naar zijn mening miskend. 2.3. Het betoog van appellant slaagt niet. Het college heeft erop gewezen dat bij de inventarisatie in 1985 niet is bepaald dat de toen aanwezige voorwerpen niet storend zouden zijn, maar slechts dat deze wegens de lange aanwezigheidsduur werden gedoogd. Het door appellant in 1990 aangebrachte plankier en de bergruimte, beide vanaf de straatzijde niet zichtbaar, zijn, vanwege achterstand op handhavingsgebied aan de zijde van het college, eerst ontdekt bij een onderzoek naar aanleiding van een klacht rond december 2000.

Vast staat dat dit plankier grotere afmetingen heeft dan het oude en dat de bergruimte, met name gezien de hoogte ervan, prominenter aanwezig is dan de voorwerpen die voorheen op het perceel stonden. Nog daargelaten of het bouwen van het plankier en de bergruimte moet worden gerekend tot werkzaamheden in het kader van normaal onderhoud, beheer en gebruik, kunnen de bepalingen uit het bestemmingsplan niet afdoen aan de uit de Verordening voortvloeiende verplichtingen. De rechtbank heeft terecht en op goede gronden geoordeeld dat het college bevoegd was handhavend op te treden en dat geen sprake was van een bijzonder geval op grond waarvan van het bestuursorgaan kon worden verlangd dat het van handhavend optreden zou afzien.

De rechtbank kan voorts worden gevolgd in haar oordeel dat niet kan worden staande gehouden dat het college niet in redelijkheid tot de genoemde hoogte van de dwangsom heeft kunnen komen. Het college heeft daarbij in aanmerking kunnen nemen dat het Reeuwijkse plassengebied zeer hoge landschaps-, natuur- en cultuurhistorische waarden heeft en dat dezelfde bedragen zijn toegepast in dwangsombesluiten ten aanzien van soortgelijke overtredingen. 2.4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking. 2.5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. P. van Dijk, Voorzitter, en mr. J.A.M. van Angeren en mr. Ch.W. Mouton, Leden, in tegenwoordigheid van mr. W.M. Haverkamp, ambtenaar van Staat. w.g. Van Dijk w.g. Haverkamp Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2004 306.