Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2004:AO3972 ECLI:NL:RVS:2004:AO3972 KI-generiert

Court dismisses appeal for late new grounds, confirming lower court's partial annulment of building permit decision.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2004:AO3972
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State dismissed the appellant's appeal, confirming the lower court's decision to partially annul the building permit while rejecting new arguments raised late in the proceedings. The appellant had initially challenged a zoning exemption and building permit, resulting in the lower court annulling the permit based on a lack of valid zoning plan. The Council of State held that the lower court correctly applied zoning regulations and refused to consider new grounds submitted after the deadline, citing violations of procedural order.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 6:19 and 6:24 of the General Administrative Law; The Council of State will not consider new grounds raised late in the appeal proceedings if they violate the requirements of good procedural order and the opposing parties were deprived of the opportunity to respond.

Schlagwörter

KI-generiert
late new grounds procedural order building permit zoning exemption administrative appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 6:19, first paragraph, of the General Administrative Law
Article 6:24 of the General Administrative Law
Article 40b, first paragraph, of the Spatial Planning Act
Article 50, third paragraph, of the Housing Act
Article 30 of the Spatial Planning Act
Article 8:58, first paragraph, of the General Administrative Law
artikel 6:24 van de Algemene wet bestuursrecht

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

200304817/1. Datum uitspraak: 18 februari 2004 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Amsterdam, tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank te Amsterdam van 11 juni 2003 in het geding tussen: appellant en het dagelijks bestuur van het stadsdeel Oud-West van Amsterdam.

1. Procesverloop Bij besluit van 24 april 2001 heeft het dagelijks bestuur van het stadsdeel Oud-West van Amsterdam (hierna: het dagelijks bestuur) aan Fortis Vastgoed-Beleggingen (hierna: Fortis) vrijstelling, als bedoeld in artikel 19, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna: de WRO) verleend ten behoeve van het bouwen van winkelruimte, een stallinggarage en een personeelsruimte op de percelen [locatie sub 1] en [locatie sub 2] te Amsterdam. Bij besluit van 17 augustus 2001 heeft het dagelijks bestuur aan Fortis bouwvergunning verleend voor het veranderen en vergroten van de begane grond van de gebouwen [locatie sub 1] en [locatie sub 2] en het veranderen van de begane grond en de eerste verdieping van [locatie sub 2] met bestemming daarvan tot stallingsruimte, winkelruimte met magazijn en personeelsruimte en het vergroten van de balkons aan de achtergevel van de gebouwen [locatie sub 1].

Bij besluit van 2 juli 2002 heeft het dagelijks bestuur het door appellant tegen het besluit van 24 april 2001 gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, het door hem tegen het besluit van 17 augustus 2001 gemaakte bezwaar gegrond verklaard en dat besluit herroepen en besloten een nieuwe bouwvergunning te verlenen, hetgeen op 30 augustus 2002 is gebeurd. Tegen het besluit van 2 juli 2002 heeft appellant beroep ingesteld. Bij besluit van 5 november 2002 heeft het dagelijks bestuur de door appellant tegen de besluiten van 24 april 2001 en 17 augustus 2001 gemaakte bezwaren gegrond verklaard, het besluit van 17 augustus 2001 herroepen en besloten een nieuwe bouwvergunning te verlenen, hetgeen op 25 november 2002 is gebeurd.

De voorzieningenrechter van de rechtbank te Amsterdam (hierna: de voorzieningenrechter) heeft het beroep van appellant, gelet op artikel 6:19, eerste lid, gelezen in samenhang met artikel 6:24 van de Algemene wet bestuursrecht mede gericht geacht tegen het besluit van 5 november 2002, en vastgesteld dat de bouwvergunning van 25 november 2002 van dat besluit deel uitmaakt. Bij uitspraak van 11 juni 2003, verzonden op dezelfde dag, heeft de voorzieningenrechter het door appellant tegen het besluit van 2 juli 2002 ingestelde beroep niet-ontvankelijk verklaard, het beroep voorzover het zich richt tegen het besluit van 5 november 2002, wat de ontvankelijk- en gegrondverklaring van het bezwaar tegen het besluit van 24 april 2001 betreft, gegrond verklaard, het besluit van 5 november 2002 in zoverre vernietigd, het bezwaar tegen het besluit van 24 april 2001 niet-ontvankelijk verklaard en bepaald dat de uitspraak in zoverre in de plaats treedt van het vernietigde deel van het besluit van 5 november 2002 en het beroep voor het overige ongegrond verklaard.

Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 21 juli 2003, bij de Raad van State ingekomen op 22 juli 2003, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 13 november 2003 heeft het dagelijks bestuur van antwoord gediend. Bij brief van 21 november 2003 heeft Fortis een reactie ingediend. Bij brief van 21 januari 2004 heeft appellant de gronden van zijn hoger beroep aangevuld. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 3 februari 2004, waar appellant in persoon en het dagelijks bestuur, vertegenwoordigd door mr.

J.H.G. Vogel, ambtenaar van het stadsdeel Oud-West, zijn verschenen. Tevens is daar gehoord Fortis, vertegenwoordigd door mr. J.J. van der Gouw, advocaat te Den Haag.

2. Overwegingen 2.1. Appellant betoogt dat de voorzieningenrechter heeft miskend dat geen bouwvergunning voor het bouwplan verleend kon worden, omdat ter plaatse van de percelen [locatie sub 1] geen bestemmingsplan van kracht is. Daartoe voert hij aan dat de bouwaanvraag aangehouden had moeten worden totdat, overeenkomstig artikel 30, eerste lid, of artikel 40b, eerste lid, van de WRO, een nieuw bestemmingsplan is vastgesteld. 2.1.1. Ingevolge artikel 30, eerste lid, van de WRO stelt de gemeenteraad, indien door gedeputeerde staten goedkeuring aan een vastgesteld bestemmingsplan is onthouden, binnen een jaar met ingang van de dag na die, waarop de beroepstermijn bedoeld in artikel 56a, onder b of c, afloopt of, indien binnen de beroepstermijn bij de voorzitter van de Afdeling een verzoek om voorlopige voorziening is gedaan, dat verzoek is afgewezen, een nieuw plan vast, waarbij het besluit van gedeputeerde staten in acht wordt genomen.

Ingevolge artikel 40b, eerste lid, van de WRO gaan gedeputeerde staten, indien de gemeenteraad niet voldoet aan een verplichting als bedoeld in artikel 30, op kosten van de gemeente tot de vaststelling of herziening van de gemeente over. Ingevolge artikel 50, derde lid, van de Woningwet duurt de aanhouding van een aanvraag om bouwvergunning voort indien nog niet voldaan is aan een verplichting als bedoeld in artikel 30 van de WRO of een ingevolge artikel 30 van die wet vastgesteld plan nog niet in werking is getreden. De aanhouding eindigt in elk geval indien binnen een jaar na het verlopen van de termijn, bedoeld in artikel 30 van genoemde wet, geen ontwerp van een bestemmingsplan of een herziening daarvan ter inzage is gelegd. 2.1.2.

Niet in geschil is dat de termijn van een jaar, als bedoeld in artikel 30 van de WRO, reeds geruime tijd is verstreken. Derhalve was er geen aanhoudingsplicht meer, als bedoeld in artikel 50, derde lid, van de Woningwet. Dat de gemeenteraad niet binnen de bedoelde termijn een nieuw plan heeft vastgesteld en gedeputeerde staten daartoe evenmin zijn overgegaan, kan hier niet aan afdoen. Dat voor de betrokken percelen wel een bestemmingsplan in voorbereiding is geweest, maakt dit niet anders. 2.1.3. De voorzieningenrechter heeft derhalve terecht vastgesteld dat, nu ter plaatse van de percelen [locatie sub 1] geen bestemmingsplan geldt, de bepalingen van de gemeentelijke bouwverordening voor die percelen het toetsingskader van het bouwplan vormen.

Niet is gebleken dat het bouwplan daarmee in strijd is. 2.2. Appellant heeft in zijn brief van 21 januari 2004, bij de Raad van State ingekomen op 22 januari 2004, derhalve eerst tien dagen voor de zitting, zijn hoger beroep met nieuwe gronden aangevuld. Die brief kan daarom niet worden aangemerkt als een nader stuk als bedoeld in artikel 8:58, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Het eerst in een zo laat stadium van de procedure aanvoeren van nieuwe gronden acht de Afdeling in strijd met eisen van een goede procesorde. Dat appellant in zijn hoger-beroepschrift van 21 juli 2003 zich het recht heeft voorbehouden de gronden van zijn hoger beroep in een later stadium nog aan te vullen, kan hier niet aan afdoen.

Daarbij neemt de Afdeling in aanmerking dat het dagelijks bestuur en Fortis, zoals zij ter zitting ook hebben betoogd, niet meer in de gelegenheid zijn geweest om op hierop te reageren. Nu voorts niet is gebleken dat appellant deze niet in een eerder stadium van de hoger-beroepsprocedure naar voren heeft kunnen brengen, laat de Afdeling de in de brief van 21 januari 2004 neergelegde nieuwe gronden buiten beschouwing. 2.3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 2.4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. D.A.C. Slump, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.H. Roelfsema, ambtenaar van Staat. w.g. Slump w.g. Roelfsema Lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 18 februari 2004 378.