Appeal dismissed for inadmissibility due to vague grounds and failure to prove legal impact on the contested judgment.

Απόφαση 794 / 2024 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 794/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ζαμπέττα Στράτα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Ιωάννη Δουρουκλάκη, Γεώργιο Αυγέρη και Κωνσταντίνα Νάκου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 25 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Α. Α., για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: υπό εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΧΑΛΥΒΟΣ Α.Ε. - ΥΠΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ", με έδρα στην Ιωνία Θεσσαλονίκης, η οποία εκπροσωπείται νόμιμα από τους εκκαθαριστές της Δ. Α. και Ν. Μ., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Θεοδόση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Κ. Χ. του Μ., κατοίκου ..., 2)Β. Μ. του Χ., κατοίκου ..., 3)Θ. Π. του Ν., κατοίκου ..., 4)Τ. Τ. του Κ., κατοίκου ..., 5)Σ. Ζ. του Γ., κατοίκου ..., 6)Δ. Α. του Α., κατοίκου ..., και 7)Δ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ζήση Γκιμπιρίτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο oποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-11-2018 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και λοιπών προσώπων που δεν είναι διάδικοι στη δίκη αυτή, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1021/2020 του ίδιου Δικαστηρίου και 1534/2021 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα εταιρεία με την από 2-2-2022 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 2-2-2022 και με αριθ. κατ. 329/35/2-2-2022 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθ. 1534/3-9-2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών-εργατικών διαφορών επί της από 26-2-2020 και με αριθ. κατ. 4487/480/5-3-2020 έφεσης κατά της με αριθ. 1021/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ίδια, ως άνω, διαδικασία, επί της από 1-11- 2018 και με αριθ. κατ. 24150/18883/2018 αγωγής.

Με την ασκηθείσα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ως άνω, από 1-11-2018 αγωγή, οι αρχικώς εννέα (9) ενάγοντες (οι 1ος , 2ος, 3ος 4ος 5ος, 6ος και 9ος από αυτούς ήδη αναιρεσίβλητοι) ισχυρίσθηκαν ότι δυνάμει της από 5-5-2008 επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας, αλλά και των ατομικών συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που κατήρτισε καθένας από αυτούς με την εναγομένη, όπως οι συμβάσεις αυτές διαμορφώθηκαν μετά το από 27-3-2008 ιδιωτικό συμφωνητικό, που υπεγράφη μεταξύ της τελευταίας και του σωματείου εργαζομένων, του οποίου μέλη είναι και οι ίδιοι (ενάγοντες), η εναγομένη υποχρεούτο να προβεί σε κατάρτιση σύμβασης ομαδικής ασφάλισης σε άλλον ασφαλιστικό φορέα, πλην του κυρίου, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να λάβουν ως πρόσθετη παροχή από την εργασιακή τους σύμβαση, εκτός από τις αποδοχές τους, εφάπαξ ασφαλιστική αποζημίωση κατά τη συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας τους, άλλως κατά την αποχώρησή τους, αν αποχωρούσαν πριν τη συμπλήρωση αυτού του ορίου ηλικίας.

Ότι στις 9-5-2008 η εναγομένη προέβη στην κατάρτιση συμβολαίου ομαδικής ασφάλισης με την αναφερόμενη στην αγωγή ασφαλιστική εταιρία, την οποία όμως κατήγγειλε μονομερώς στις 27-2-2013, με ισχύ από 31-12-2013. Ότι εργάσθηκαν στην εναγομένη ο καθένας με την ειδικότητα και κατά τα χρονικά διαστήματα που αναφέρονται στην αγωγή, έως και τη λύση της σύμβασης εργασίας καθενός από αυτούς, που έλαβε χώρα μετά τη λύση της επίμαχης σύμβασης ομαδικής ασφάλισης.

Ότι με τον τρόπο αυτό, στερήθηκαν την εφάπαξ ασφαλιστική αποζημίωση, υπολογιζόμενη σε ποσοστό ανάλογα με τα πραγματικά έτη υπηρεσίας τους, την οποία υποχρεούται να τους καταβάλει η εναγομένη για τη ζημία που υπέστησαν από την υπαίτια αδυναμία της να εκπληρώσει την παραπάνω μισθολογική παροχή της προς αυτούς, η οποία αποτέλεσε όρο της εργασιακής τους σύμβασης.

Ζήτησαν δε, κατόπιν παραδεκτού μερικού περιορισμού του αιτήματος της αγωγής από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να επιδικασθεί εν μέρει αναγνωριστικά και εν μέρει καταψηφιστικά σε καθένα από αυτούς το αντίστοιχο ποσό, υπολογιζόμενο με βάση την προϋπηρεσία τους μέχρι τη συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας τους, άλλως το αντίστοιχο ποσό υπολογιζόμενο με βάση την προϋπηρεσία τους μέχρι τη λύση της σύμβασης εργασίας με το νόμιμο τόκο από την καταγγελία της ασφαλιστικής σύμβασης, άλλως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με τη με αριθ. 1021/2020 οριστική απόφαση απέρριψε την αγωγή ως προς τους 7° και 8° των αρχικώς εναγόντων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη και δέχθηκε εν μέρει αυτήν ως προς τους λοιπούς ενάγοντες, ήδη αναιρεσίβλητους, επιδικάζοντας σε καθένα από αυτούς εν μέρει αναγνωριστικά και εν μέρει καταψηφιστικά το αντίστοιχο ποσό με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση. Επί της ασκηθείσας κατά της παραπάνω απόφασης, ως άνω, από 26-2-2020 έφεσης της εναγομένης, ήδη αναιρεσείουσας, η οποία στρεφόταν κατά των, ως άνω, εναγόντων, ήδη αναιρεσιβλήτων, που είχαν νικήσει στην πρωτοβάθμια δίκη, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη με αριθ. 1534/2021 απόφαση, με την οποία το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, δηλαδή εσφαλμένη υπαγωγή σε αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα δικαίου ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικά και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (ΑΠ 319/2017, ΑΠ 130/2016).

Ειδικότερα, στην περίπτωση της κατ' ουσίαν έρευνας της υπόθεσης από το δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, για το ορισμένο του παραπάνω από τον αριθμό 1 εδ. α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο: α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο αυτής, β) οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά (ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού) και θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου ως προς τη βασιμότητα ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού και υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλούμενη παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, γ) το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία ή την εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, δηλαδή η αποδιδόμενη με το λόγο αναίρεσης πλημμέλεια και η διαγνωσθείσα βάσει αυτής έννομη συνέπεια (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΑΠ 109/2020).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 εδ.

α' του Συντάγματος, που επιτάσσει ότι κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά "έλλειψη αιτιολογίας", ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της "ανεπαρκής αιτιολογία" ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους "αντιφατική αιτιολογία".

Ειδικότερα αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση όταν τα πραγματικά περιστατικά που αναγράφονται σε αυτήν και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση του επιδίκου δικαιώματος συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της συγκεκριμένης ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Αντίστοιχα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι όμως όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση των αποδείξεων εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ΟλΑΠ 15/2006).

Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Για να είναι δε ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναίρεσης πρέπει να διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αναίρεσης: α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο της, β) οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, γ) ο ισχυρισμός και τα πραγματικά περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό εφόσον αυτή δεν είναι αυτονόητη, δ) η εξειδίκευση της πλημμέλειας του δικαστηρίου της ουσίας, αν πρόκειται δηλαδή για παντελή έλλειψη αιτιολογίας ή ποιές είναι οι ανεπάρκειες ή οι αντιφάσεις που προσάπτονται στις, ως άνω, παραδοχές, δηλαδή να διαλαμβάνεται ποιές επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει ή απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας, ή πού εντοπίζονται οι αντιφάσεις (ΟλΑΠ 20/2005, ΑΠ 550/2017, ΑΠ 1184/2015).

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις δεν αρκεί η μνεία αποσπασματικών παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης κατ' επιλογή του αναιρεσείοντος, αλλά πρέπει να αναφέρεται το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά με την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, με βάση τα οποία η προσβαλλόμενη κατέληξε σε δυσμενές για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα (ΑΠ 319/2017, ΑΠ 901/2010).

Συνακόλουθα η ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (άρθ. 559 αριθ. 1 και 19), όταν το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσίαν, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού αυτής, δηλαδή από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας επί των ζητημάτων, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης (ΑΠ 1420/2013) και κατά τούτο συνιστούν, κατά τα ήδη προεκτεθέντα, στοιχεία του ορισμένου του προβαλλόμενου στο αναιρετήριο σχετικού λόγου αναίρεσης.

Η κατά τα παραπάνω αοριστία των αναιρετικών λόγων δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, ούτε και με τις πριν τη συζήτηση της αναίρεσης κατατεθείσες προτάσεις του αναιρεσείοντος. Προϋπόθεση δε, για την ίδρυση του λόγου αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποτελεί η, από το δικαστήριο, εξέταση της υπόθεσης κατ' ουσίαν, οπότε και μόνο η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ουσιαστικές παραδοχές, από την έλλειψη, την ανεπάρκεια ή την αντιφατικότητα των οποίων, γεννάται η από την εν λόγω διάταξη πλημμέλεια.

Διαφορετικά, αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην ουσία της υπόθεσης, ο σχετικός αναιρετικός λόγος είναι απαράδεκτος (ΑΠ 1395/2017).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου, που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε, κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, ή οι περιστάσεις που μεσολάβησαν, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν τη γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή τη μεταγενέστερη άσκηση του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου.

Τούτο συμβαίνει, ιδίως, όταν από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, και μάλιστα ευλόγως, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Μόνη δε η αδράνεια του δικαιούχου ή του δικαιοπαρόχου του για μακρό χρόνο και πάντως μικρότερο απ' αυτόν της παραγραφής, δεν αρκεί για να καταστήσει καταχρηστική την μετέπειτα άσκηση του δικαιώματος, ακόμη και όταν δημιούργησε στον οφειλέτη την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται πλέον να ασκηθεί, αλλά απαιτείται να συντρέχουν επιπλέον ειδικές συνθήκες και περιστάσεις, προερχόμενες κυρίως από τη συμπεριφορά των μερών και σε αιτιώδη μεταξύ τους συνάφεια ευρισκόμενες, με βάση τις οποίες, καθώς και την αδράνεια του δικαιούχου, η μεταγενέστερη άσκηση του δικαιώματος, που τείνει σε ανατροπή της κατάστασης, που δημιουργήθηκε υπό τις παραπάνω ειδικές συνθήκες και περιστάσεις και διατηρήθηκε για μακρό χρόνο, να εξέρχεται των ορίων που επιβάλλει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ.

Δεν είναι πάντως απαραίτητο η επιχειρούμενη από το δικαιούχο ανατροπή της διαμορφωμένης αυτής κατάστασης να προκαλεί αφόρητες ή δυσβάστακτες συνέπειες στον οφειλέτη, αλλά αρκεί να έχει και απλώς δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντά του (Ολ ΑΠ 7/2002, ΟλΑΠ 8/2001). Η διακρίβωση των πράξεων, με τις οποίες ο δικαιούχος άσκησε το δικαίωμά του στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί πραγματικό ζήτημα και κρίνεται ανελέγκτως από το δικαστήριο της ουσίας, η κρίση του, όμως, αυτή, ότι ορισμένη συμπεριφορά υπερβαίνει, και μάλιστα προφανώς, τα όρια που θέτουν τα παραπάνω κριτήρια είναι νομική και, επομένως, υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο.

Ο Άρειος Πάγος, δηλαδή, ελέγχει μόνο αν τα πραγματικά περιστατικά, που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας συνιστούν την προεκτεθείσα νομική έννοια του άρθρου 281 ΑΚ (ΟλΑΠ 2/2019, ΟλΑΠ 8/2018, ΑΠ 387/2022).

Περαιτέρω, με τις διατάξεις των άρθρων 99 έως 106 του Πτωχευτικού Κώδικα (ν. 3588/2007, όπως ισχύει) προβλέπεται η διαδικασία εξυγίανσης επιχείρησης φυσικού ή νομικού προσώπου. Η σχετική συμφωνία εξυγίανσης, η οποία επικυρώνεται από το πτωχευτικό δικαστήριο δύναται να έχει, ως αντικείμενο οποιαδήποτε ρύθμιση του ενεργητικού και του παθητικού του οφειλέτη, μεταξύ δε άλλων δύναται να προβλέπει τη μείωση των απαιτήσεων ή τη μεταβίβαση του συνόλου ή μέρους της επιχείρησης του οφειλέτη σε τρίτο πρόσωπο ή σε εταιρία των πιστωτών, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 106 δ, ενώ για να επικυρωθεί η συμφωνία απαιτείται, μεταξύ άλλων, να αντιμετωπίζει τα βάρη με βάση την αρχή της ίσης μεταχείρισης των πιστωτών που βρίσκονται στην ίδια θέση, δύνανται όμως να τύχουν ευνοϊκής μεταχείρισης, μεταξύ άλλων, οι εργατικές απαιτήσεις (άρθρο 106β παρ. 2).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 106γ παρ. 1 από την επικύρωσή της η συμφωνία δεσμεύει το σύνολο των πιστωτών, οι απαιτήσεις των οποίων ρυθμίζονται από αυτή, ακόμη και αν δεν είναι συμβαλλόμενοι στη συμφωνία εξυγίανσης, ενώ δεν δεσμεύονται πιστωτές οι απαιτήσεις των οποίων γεννήθηκαν μετά την έκδοση της απόφασης που επικυρώνει τη συμφωνία εξυγίανσης. Τέλος, κατά το άρθρο 106δ παρ. 1 εδ. α', "όταν κατά τη συμφωνία εξυγίανσης ή με σύμβαση που καταρτίζεται σε εκτέλεση της τελευταίας μεταβιβάζεται το σύνολο ή μέρος της επιχείρησης του οφειλέτη, μεταβιβάζονται στον αποκτώντα το ενεργητικό της επιχείρησης ή του μέρους της και ενδεχομένως, στο μέτρο που προβλέπεται στη συμφωνία, μέρος των υποχρεώσεων, ενώ οι λοιπές υποχρεώσεις κατά περίπτωση εξοφλούνται από το τίμημα της πώλησης της επιχείρησης ή του μέρους της, διαγράφονται ή στην περίπτωση μεταβίβασης μέρους της επιχείρησης παραμένουν ως υποχρεώσεις του οφειλέτη και κεφαλαιοποιούνται.". Από την παραπάνω διάταξη προκύπτει ότι το παθητικό μεταβιβάζεται, αν τούτο προβλέπεται από τη συμφωνία, οπότε θα πρόκειται για αναδοχή χρέους (άρθρο 471 επ. ΑΚ).

Στην περίπτωση αυτή, οι υποχρεώσεις που δεν θα έχουν μεταβιβασθεί, εξοφλούνται από το τίμημα της πώλησης της επιχείρησης ή του μέρους της, αν έχει μεταβιβασθεί το σύνολο της επιχείρησης και συνεπώς διαγράφοντα, ενώ σε περίπτωση μερικής μεταβίβασης, οι υπόλοιπες υποχρεώσεις παραμένουν ως υποχρεώσεις του οφειλέτη ή κεφαλαιοποιούνται.

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενη ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, με το να απορρίψει ως ουσιαστικά αβάσιμη την παραδεκτώς προβληθείσα ένστασή της περί καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος.

Οι, ως άνω, αναιρετικός λόγος, κατά το μέρος αυτού, με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δηλαδή της εκ πλαγίου παραβίασης της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 281 ΑΚ είναι αόριστος και, για το λόγο αυτό, απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον η αναιρεσείουσα δεν εξειδικεύει την πλημμέλεια του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, αν πρόκειται δηλαδή για παντελή έλλειψη αιτιολογίας ή για ανεπάρκεια αιτιολογίας ή για αντιφατική αιτιολογία, μόνη δε η αναφορά ότι στερείται επαρκούς αιτιολογίας η κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ότι δεν είχε δημιουργηθεί σ' αυτήν η πεποίθηση ότι οι αναιρεσίβλητοι δεν είχαν αξίωση από το ασφαλιστήριο πρόγραμμα, δεν αρκεί για το ορισμένο του σχετικού αναιρετικού λόγου, αφού δεν προσδιορίζεται ποιες επιμέρους αιτιολογίες έπρεπε να διαλαμβάνει η προσβαλλόμενη απόφαση για να είναι επαρκώς αιτιολογημένη.

Περαιτέρω, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, προκύπτει ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, σε σχέση με τον, ως άνω, αναιρετικό λόγο, κατά το μέρος που αφορά την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, μετά από παράθεση των συναφών με το άρθρο 281 ΑΚ νομικών σκέψεων, διαλαμβάνει στη προσβαλλόμενη απόφαση τα ακόλουθα: "Η εναγομένη με το δεύτερο λόγο της έφεσης επαναφέρει παραδεκτώς τον και πρωτοδίκως προβληθέντα ισχυρισμό της περί καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος.

Πλέον συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι οι αξιώσεις των εναγόντων ασκούνται καθ' υπέρβαση των αξιολογικών ορίων των άρθρων 281 και 288 ΑΚ, αφού αυτοί συμμετείχαν οικειοθελώς στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου του προσωπικού της εταιρίας, εισέπραξαν στις 11-5-2015, ως κίνητρο αποχώρησης, πολύ σημαντικά χρηματικά ποσά, αυτά που πιο πάνω αναφέρονται και που υπερβαίνουν κατά 50% και πλέον (ανάλογα με κάθε ενάγοντα) το ποσό της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης, ενώ επιπροσθέτως υπέγραψαν την υπό αυτή ημερομηνία ρητή δήλωση ότι δεν διατηρούν άλλη απαίτηση έναντι αυτής και ότι έχουν παραιτηθεί από τις ένδικες αξιώσεις τους, τις οποίες άσκησαν μετά πάροδο τριών και ημίσεως έτους και αφού πλέον είχαν καταγγελθεί εκ μέρους της και οι μετέπειτα συναφθείσες διαδοχικές συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, που πέτυχαν να συνάψουν με αυτήν, οι περισσότεροι ως συνδικαλιστές.

Ο ισχυρισμός της όμως αυτός είναι αβάσιμος στην ουσία του και πρέπει να απορριφθεί, καθώς, κατ' αρχάς, και όπως πιο πάνω αναφέρεται οι ενάγοντες ουδέποτε είχαν παραιτηθεί των ενδίκων αξιώσεών τους, η δε μετά πάροδο τριών και ημίσεως έτους από το χρόνο της εθελουσίας εξόδου και ενός μόνο έτους από την αποχώρησή τους από την εταιρία, άσκηση αυτών υπό τις προπεριγραφείσες συνθήκες, δεν υπερβαίνει τα όρια της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών.

Πέραν τούτων δεν αποδείχθηκε η δημιουργία πεποίθησης στην εναγομένη ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται πλέον να ασκηθεί, ούτε όμως αποδείχθηκε ότι η επακολουθούσα άσκηση του δικαιώματος τους τείνει σε ανατροπή κάποιας κατάστασης που να έχει δημιουργηθεί από τη συμπεριφορά τους και να διατηρήθηκε επί μακρό χρόνο, ούτε εξάλλου γίνεται επίκληση τέτοιων ειδικών συνθηκών και περιστάσεων.".

Προηγουμένως, αναφορικά με τον προβληθέντα ισχυρισμό της εναγομένης ότι οι ενάγοντες δεν δικαιούνται την επίδικη παροχή, καθώς με τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου εισέπραξαν αποζημίωση απόλυσης προσαυξημένη κατά 50%, δηλώνοντας μάλιστα ότι δεν έχουν καμία απαίτηση από την επιχείρηση, που επικαλείται η εναγομένη και για τη θεμελίωση της ένστασής της περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη επί της ουσίας κρίση του, τα ακόλουθα: "...Αποδείχθηκε ότι το Μάϊο μήνα του 2015 η εναγομένη, μετά από συζητήσεις με τους εργαζομένους και για λόγους οικονομοτεχνικούς, πρότεινε προς αυτούς ένα πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, το οποίο εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία στην από 5-5-2015 Γενική Συνέλευση του εργοστασιακού τους Σωματείου (στο οποίο ανήκαν οι ενάγοντες) και τέθηκε σε εφαρμογή την 11 η-5-2015.

Στο εν λόγω πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου θα σχηματίζονταν δύο ομάδες συμμετεχόντων εργαζομένων. Οι συμβάσεις εργασίας όσων συμμετείχαν στην ομάδα Α θα τερματίζονταν οριστικά στις 13- 5-2015, αφού πρώτα τρέπονταν σε ορισμένου χρόνου. Οι αποχωρούντες θα εισέπρατταν α) βασική αποζημίωση ίση με το 100% της αποζημίωσης που θα λάμβαναν σε περίπτωση απόλυσης, β) κίνητρο αποχώρησης ίσο με το 50% της βασικής αποζημίωσης, ποσού τουλάχιστον 6.000 ευρώ και γ) ειδική πρόσθετη παροχή αποκλειστικά για τα μέλη του ΔΣ του επιχειρησιακού σωματείου των εργαζομένων....Ο έβδομος ενάγων συμμετείχε στην 1η ομάδα εργαζομένων και στις 11-5-2015 υπέβαλε προς την εταιρία τη σχετική δήλωση....σύμφωνα με την οποία αποδεχόταν τους όρους του προγράμματος και δήλωνε ότι δεν έχει πλέον καμία απαίτηση εναντί της.

Οι λοιποί ενάγοντες συμμετείχαν στη 2η ομάδα εργαζομένων και στις 11-5-2015 υπέβαλαν ο καθένας προς την εταιρία τη σχετική δήλωση....σύμφωνα με την οποία αποδέχονταν τους όρους του προγράμματος και ειδικότερα την τροποποίηση της σύμβασης εργασίας τους από αορίστου σε ορισμένου χρόνου με λήξη την 31-8-2015, ενώ δήλωναν ότι δεν έχουν πλέον καμία απαίτηση έναντι της.

Ειδικότερα, το περιεχόμενο της δήλωσης αυτής, που φέρει την υπογραφή των εναγόντων, έχει επί λέξει ως ακολούθως; "Ο παραπάνω δηλώνω τη συμμετοχή μου στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου της εργοδότριάς μου, αποδέχομαι ρητά και ανεπιφύλακτα τους όρους αυτού και ειδικότερα την τροποποίηση της σύμβασης εργασίας μου από αορίστου σε ορισμένου χρόνου με λήξη την 31-8-2015 και δεν έχω πλέον καμία απαίτηση έναντι της".

Κάτωθι δε του κειμένου και των υπογραφών εκάστου των εναγόντων, σε κάθε μία από τις δηλώσεις αυτές παρατίθεται το κείμενο "Παρελήφθη και έγινε αποδεκτή η παραπάνω δήλωση σύμφωνα με τους όρους του προγράμματος εθελουσίας εξόδου προσωπικού της εταιρίας μας. 11-5-2015" και κάτωθι και του κειμένου αυτού έχει τεθεί η σφραγίδα της εναγομένης και οι υπογραφές των νομίμων εκπροσώπων της.

Την ίδια ημέρα οι ενάγοντες εισέπραξαν τα κάτωθι ποσά....Η εναγομένη επικαλείται τις δηλώσεις των εναγόντων περί μη ύπαρξης άλλης απαίτησής τους σε βάρος της, υποστηρίζοντας ότι έχουν ρητώς παραιτηθεί από την επίδικη απαίτησή τους, καθώς εκείνη την περίοδο δεν είχαν καμία άλλη μισθολογική αξίωση, άλλως ότι η απαίτησή τους έχει εξοφληθεί.

Οι ισχυρισμοί αυτοί της εναγομένης κρίνονται απορριπτέοι ως αβάσιμοι για τους ακόλουθους λόγους. Όπως προεκτέθηκε, σύμφωνα με το επίδικο ασφαλιστήριο, η αξίωση για τη λήψη της ασφαλιστικής παροχής γεννιόταν κατά η συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας του εργαζομένου, εφόσον αυτός εξακολουθούσε να εργάζεται στην εργοδότρια εταιρία ή και νωρίτερα, εάν αποχωρούσε νωρίτερα από την εργασία του για οποιονδήποτε λόγο.

Στην προκειμένη περίπτωση, στις 11-5-2015 κανείς από τους ενάγοντες δεν είχε συμπληρώσει το 58° έτος της ηλικίας του, ούτε όμως αποχώρησε από την εργασία του (εκτός του εβδόμου ενάγοντος), καθώς οι συμβάσεις τους δεν λύθηκαν, αλλά μετατράπηκαν σε ορισμένου χρόνου, σύμφωνα με το σαφές περιεχόμενο των προσκομιζομένων άνω από 11-5-2015 δηλώσεών τους προς την εταιρία, που έγιναν αποδεκτές από αυτή, αλλά και το περιεχόμενο των επίσης προσκομιζομένων από 12-5-2015 έξι (6) "γνωστοποιήσεων μεταβολής όρων της ατομικής σύμβασης εργασίας", που αναφέρονται στους πρώτο έως και έκτο ενάγοντες, όπου σαφέστατα γίνεται αναφορά σε τροποποίηση της σύμβασης και όχι σε σύναψη νέας, με αναγραφόμενη "Ημερομηνία τροποποίησης σύμβασης 12-5-2015".

Συνεπώς όσον αφορά τους πρώτο έως και έκτο των εναγόντων, η επίδικη αξίωσή τους δεν είχε καν γεννηθεί στις 11-5-2015, ώστε να μπορεί να εξοφληθεί ή να λάβει χώρα παραίτηση από αυτήν. Σε κάθε περίπτωση η (επιτρεπτή) παραίτηση από εργατικές αξιώσεις πρέπει να είναι ειδική και συγκεκριμένη ως προς ποια απαίτηση αφορά, που εν προκειμένω δεν συμβαίνει. Το τελευταίο ισχύει και για την περίπτωση του εβδόμου ενάγοντος, του οποίου η σύμβαση όντως λύθηκε στις 11-5-2015, με συνέπεια τη γένεση της αξίωσής του για την ασφαλιστική παροχή.

Εξάλλου, ως προς την εξόφληση, τα ανωτέρω ποσά που εισέπραξαν οι ενάγοντες προβλέπονταν από το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καταβλήθηκαν προς εξόφληση της επίδικης απαίτησης, την οποία η εναγομένη δεν έχει καταβάλει, αφού δεν αναγνωρίζει ότι οφείλει....".

Έτσι που έκρινε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο και με βάση τις προεκτεθείσες παραδοχές απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την προταθείσα ένσταση περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, την οποία ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε, ως αποδειχθέντα, ότι οι ενάγοντες-αναιρεσίβλητοι άσκησαν το δικαίωμά τους για συμμετοχή στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, που πρότεινε η εναγομένη-αναιρεσείουσα, ότι με τη δήλωση τους ότι αποδέχονται τους όρους του προγράμματος και ειδικότερα την τροποποίηση της σύμβασης εργασίας τους από αορίστου σε ορισμένου χρόνου και ότι δεν έχουν καμμία απαίτηση κατ' αυτής δεν παραιτήθηκαν των ενδίκων αξιώσεών τους και ότι αυτές δεν εξοφλήθηκαν με την είσπραξη του ποσού που τους καταβλήθηκε ως κίνητρο αποχώρησης. Η διακρίβωση των παραπάνω πράξεων, που επικαλείται η εναγομένη-αναιρεσείουσα για τη θεμελίωση της ένστασής της περί καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος, αποτελούν, σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προεκτέθηκαν, "πραγματικό ζήτημα", που κρίθηκε ανελέγκτως από το δικαστήριο της ουσίας.

Περαιτέρω, όλα τα παραπάνω περιστατικά, συμπεριλαμβανομένης και της άσκησης των ενδίκων αξιώσεων μετά πάροδο τριών και ημίσεως ετών από το χρόνο της εθελουσίας εξόδου των εναγόντων και ενός μόνο έτους από την αποχώρησή τους από την εναγομένη, που το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε ως αποδειχθέντα, κατά την ουσιαστική έρευνα της εν λόγω ένστασης, δεν καθιστούν την άσκηση του αγωγικού δικαιώματος καταχρηστική, υπερβαίνουσα δηλαδή τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Ειδικότερα, δεν στοιχειοθετούν συμπεριφορά των εναγόντων ικανή να δημιουργήσει στην εναγομένη την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει το ένδικο δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται να ασκηθεί, ούτε συνεπάγονται τη δημιουργία υπέρ αυτής κατάστασης τέτοιας ώστε η άσκηση του δικαιώματος, που επακολούθησε, τείνουσα σε ανατροπή αυτής να μην είναι ανεκτή κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το, ως άνω, μέρος αυτού, με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Με το δεύτερο και τελευταίο λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενη ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 106γ και 106δ του Πτωχευτικού Κώδικα (η αναφερόμενη στο αναιρετήριο διάταξη του άρθρου 106η' του Πτωχευτικού Κώδικα έχει καταργηθεί), με το να κρίνει ότι δεν ασκεί έννομη επιρροή στην κρινόμενη υπόθεση ο προβληθείς παραδεκτά ισχυρισμός της, με το ακόλουθο περιεχόμενο, που διαλαμβάνεται κατά λέξη στην αίτηση αναίρεσης: "Με την υπ' αριθ. 7304/2019 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (εκουσία δικαιοδοσία) επικυρώθηκε η από 31-10- 2018 "Συμφωνία Εξυγίανσης-μεταβίβασης Επιχείρησης (άρθρο 99 και 106δ επ.

ν. 3588/2007, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει)" μεταξύ της εταιρίας μας και της αλλοδαπής εταιρίας "Hellenic Steel Acquisitios Co S.r.l.", με έδρα το Λουξεμβούργο και στη συνέχεια, προς υλοποίηση της ως άνω συμφωνίας, με το υπ' αριθ. ...-2019 συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Αθηνών Π. Α., μεταβιβάστηκε στην τελευταία μέρος του ενεργητικού (το εργοστάσιο, τα μηχανήματα και τα ακίνητα) και του παθητικού της εταιρίας μας.

Στην ως άνω "Συμφωνία Εξυγίανσης-Μεταβίβασης Επιχείρησης" υπήρχε σαφής και ρητή πρόβλεψη σχετικά με την απόσβεση όλων των απαιτήσεων κατά της εταιρίας μας, όπως οι επίδικες, οι οποίες εγέρθηκαν για πρώτη φορά μετά από την υπογραφή της και οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονταν στην από 31-7-2018 κατάσταση μη συμβαλλόμενων ανέγγυων πιστωτών της εταιρίας μας".

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε, σε σχέση με τον, ως άνω, ισχυρισμό, κατά λέξη, τα ακόλουθα: "Πρέπει εκ περισσού να λεχθεί ότι η επικύρωση με την 7304/2019 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (διαδικασία εκούσιας δικαιοδοσίας) της από 31-10-2018 "Συμφωνίας Εξυγίανσης-Μεταβίβασης Επιχείρησης" μεταξύ της εναγομένης και της αλλοδαπής εταιρίας "Hellenic Steel Acquisitions Co S.r.l.", δυνάμει της οποίας μεταβιβάσθηκε στην τελευταία μέρος του ενεργητικού και του παθητικού της πρώτης, με τη ρητή πρόβλεψη για την απόσβεση όλων των απαιτήσεων έναντι αυτής (εναγομένης), όπως και οι επίδικες, που εγέρθηκαν για πρώτη φορά μετά από την υπογραφή της συμφωνίας και οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονταν στην από 31-7-2018 κατάσταση μη συμβαλλομένων ανέγγυων πιστωτών και στην οποία συμφωνία αναφέρεται η εναγομένη με το δικόγραφο της έφεσης, ουδεμία έννομη επιρροή ασκεί στην υπό κρίση υπόθεση, αφού το κρίσιμο ερευνώμενο ζήτημα είναι η ύπαρξη ή μη του δικαιώματος προς αποζημίωση των εναγόντων έναντι της εναγομένης και το μέγεθος αυτής.

Εξάλλου η συμφωνία αυτή δεσμεύει μόνο τον οφειλέτη και τους υπογράφοντες πιστωτές".

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος: α) κατά το μέρος αυτού με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, κρίνοντας ότι ο, ως άνω, ισχυρισμός της αναιρεσείουσας δεν ασκεί έννομη επιρροή στην κρινόμενη υπόθεση, δεν εισήλθε στην κατ' ουσίαν έρευνα αυτού, που σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προεκτέθηκαν, αποτελεί προϋπόθεση για την ίδρυση του από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικού λόγου, β) κατά το μέρος αυτού με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ως αόριστος.

Τούτο δε διότι, προκειμένου να καταστεί δυνατό να ελεγχθεί αναιρετικά αν παραβιάσθηκαν οι επικαλούμενες διατάξεις των άρθρων 106γ παρ. 1 και 106 δ παρ. 1 εδ. α του Πτωχευτικού Κώδικα, δεν προσδιορίζεται το περιεχόμενο της αναφερόμενης επικυρωθείσας σύμβασης εξυγίανσης-μεταβίβασης επιχείρησης, ώστε να κριθεί ποίες οι συνέπειες αυτής για τους μη συμβληθέντες ενάγοντες, των οποίων οι ένδικες απαιτήσεις γεννήθηκαν πριν την έκδοση της επικαλούμενης περί επικύρωσης της σύμβασης δικαστικής απόφασης.

Ειδικότερα η αναιρεσείουσα, ενώ ισχυρίζεται ότι με την εν λόγω σύμβαση μεταβιβάσθηκε στην αναφερόμενη εταιρία μέρος του παθητικού αυτής, δεν προσδιορίζει αν στις μεταβιβασθείσες απαιτήσεις κατ' αυτής περιλαμβάνονται και οι επίδικες απαιτήσεις των αναιρεσιβλήτων ή όχι, οπότε, στην τελευταία περίπτωση, σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προκτέθηκαν, παραμένουν αυτές ως υποχρεώσεις του οφειλέτη, δηλαδή της αναιρεσείουσας ή κεφαλαιοποιούνται.

Ομοίως αόριστος είναι ο επιμέρους ισχυρισμός της αναιρεσείουσας ότι στην επικαλούμενη, ως άνω, συμφωνία υπήρξε σαφής και ρητή πρόβλεψη σχετικά με την απόσβεση όλων των απαιτήσεων κατ' αυτής, όπως οι επίδικες, αφού δεν προσδιορίζεται η νόμιμη αιτία απόσβεσης των τελευταίων. Απόσβεση δε των απαιτήσεων δεν επέρχεται, κατ' εφαρμογή της προεκτεθείσας διάταξης του άρθρου 106δ παρ. 1α του Πτωχευτικού Κώδικα, αφού με βάση αυτήν διαγράφονται, σε περίπτωση μεταβίβασης του συνόλου της επιχείρησης, οι μη μεταβιβασθείσες υποχρεώσεις του οφειλέτη, εφόσον εξοφλούνται από το τίμημα της πώλησης.

Κατόπιν των παραπάνω και επειδή δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, που ηττήθηκε (άρθρα 176, 183 ΚΠοΔ), στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, που παρέστησαν και κατέθεσαν προτάσεις, όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-2-2022 και με αριθ. κατ. 329/35/2022 αίτηση για αναίρεση της με αριθ. 1534/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Και ταύτης, καθώς και της αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών, ο αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Μαΐου 2024.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ